Uzasadnienie
Prezydent Miasta G. decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 39, art. 40, art. 42, art. 46, art. 47 i art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, po rozpatrzeniu wniosku "A" spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W., złożonego w dniu [...] 2003r. - ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej systemu [...] (dwa maszty) na dachu budynku przy ul. [...] nr [...] w G., działka ozn. nr [...], wraz z przyłączem energii elektrycznej. W decyzji tej określono warunki jej realizacji wynikające z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, warunki wynikające z przepisów szczególnych oraz wymagania dotyczące interesów osób trzecich, jak również wskazano, że decyzja jest ważna dwa lata.
W uzasadnieniu decyzji podkreślono, że z uwagi na charakter przedsięwzięcia, zostało ono zaliczone do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których wymagany jest obowiązek sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. Wobec tego wraz z wnioskiem złożony został raport oddziaływania projektowanej inwestycji na środowisko. Projektowana inwestycja została uzgodniona także z Dyrektorem Okręgowego Urzędu Górniczego w G.. Wskazano także, że w związku ze sprzeciwem zgłoszonym przez mieszkańców budynków przy ul. [...] nr [...],[...],[...], [...] i [...] "B", które opracowało raport oddziaływania inwestycji na środowisko pismem z dnia [...] 2003r. ustosunkowało się do podnoszonych zarzutów. Podkreślono także, że stronom udzielane były stosowne informacje. Zatem z uwagi na zgodność projektowanej inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego organ pierwszej instancji podjął rozstrzygnięcie jak w sentencji.
Od decyzji tej odwołanie wnieśli J. i K. W., w którym zakwestionowano prawidłowość decyzji podkreślając, że teren lokalizacji stacji telefonii to zabudowa mieszkaniowa o wysokiej intensywności i zakazana jest realizacja obiektów emitujących zanieczyszczenia. Dlatego też niedopuszczalne jest ustawienie stacji bazowej, która będzie emitować szkodliwe dla zdrowia ludzkiego promieniowanie elektromagnetyczne.
Drugie odwołanie złożyli A. i J. L.. Jednakże postanowieniem z dnia [...]r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. stwierdziło uchybienie terminu do jego wniesienia.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. – po rozpatrzeniu odwołania J. i K. W. - decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 7, art. 40, art. 42, art. 43, art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji tej organ odwoławczy stwierdził, że zaskarżona decyzja zgodna jest z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego G. oraz spełnia wymagania stawiane tym decyzjom przez art. 42 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Organ odwoławczy nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutów dotyczących naruszenia przepisów ochrony środowiska; również nie dopatrzył się naruszenia interesów osób trzecich. W sytuacji zgodności projektowanej inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego organ ten uznał, że nie może odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.
Z takim rozstrzygnięciem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. nie zgodzili się J. i K. W., którzy wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach domagając się uchylenia decyzji organu I instancji. W motywach skargi powołali argumenty przytoczone na uzasadnienie wniesionego odwołania. Zakwestionowali zgodność planowanej stacji bazowej z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta G. podkreślając szkodliwy charakter inwestycji.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
W trakcie rozprawy skarżący podtrzymał zarzuty skargi oraz wskazał, że jego lokal mieszkalny oddalony jest od planowanej stacji około 23m. Nadto zauważył, że w dacie orzekania przez Kolegium miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta G. utracił ważność.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje
Sąd administracyjny zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.) sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Rozpoznając zatem przedmiotową sprawę należało stwierdzić, że wniesiona skarga jest zasadna i prowadzi do uchylenia zaskarżonej decyzji.
Na wstępie należy przede wszystkim podnieść, iż wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej systemu [...] (dwa maszty) na dachu budynku przy ul. [...] nr [...] w G., działka ozn. nr [...], wraz z przyłączem energii elektrycznej złożony został w dniu [...] 2003r. Prezydent Miasta G. wydał w tym zakresie decyzję w dniu [...] r. opierając jej rozstrzygnięcie na ówcześnie obowiązującym art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.), zgodnie z którym w sprawach ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzeka się, w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku planu, z zastrzeżeniem art. 13 ust. 1, na podstawie przepisów szczególnych. W dacie orzekania przez organ I instancji miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta G., zatwierdzony uchwałą Rady Miejskiej w G. nr [...] z dnia [...]r. (Dz. Urz. Woj. [...] z [...] r. Nr [...], poz. [...]) posiadał jeszcze moc wiążącą i stanowił prawo miejscowe, stanowiące podstawę prawną do wydania decyzji administracyjnej w przedmiotowym zakresie.
W dniu 11 lipca 2003r. weszła w życie nowa ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), która w art. 85 ust. 1 przesądziła, że do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem jej wejścia w życie stosuje przepisy dotychczasowe, tj. ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Natomiast na mocy jej przepisu z art. 87 ust. 1 obowiązujące w dniu wejścia w życie tejże ustawy miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego uchwalone przed dniem 1 stycznia 1995 r. zachowywały moc do czasu uchwalenia nowych planów, jednak nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2003 r.
Mając na uwadze powyższe uwarunkowania prawne pismem z dnia [...] 2006r. Sąd wezwał Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. do nadesłania dokumentacji planistycznej, stanowiącej podstawę do wydania decyzji przez organy obu instancji. W dniu [...] 2006r. do Sądu wpłynęło pismo wraz z załącznikami, z którego wynikało, że miejscowy plan ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta G., zatwierdzony uchwałą Rady Miejskiej w G. nr [...] z dnia [...] r., stanowiący podstawę decyzji obu instancji stracił ważność z dniem 1 stycznia 2004r.
Skoro zatem miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta G. przestał obowiązywać z dniem 1 stycznia 2004r., to tym samym brak było podstaw do wydania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w dniu [...] r. zaskarżonej decyzji.
Utrata bowiem mocy obowiązującej planu zagospodarowania przestrzennego, który jako przepis prawa miejscowego wiąże organy administracyjne przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanej inwestycji, jak też przy uzgadnianiu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu określonych w projekcie tej decyzji, powoduje zmianę stanu prawnego, którą organ drugiej instancji obowiązany jest uwzględnić w prowadzonym postępowaniu. Oznacza to, że skoro w dacie wydania zaskarżonej decyzji nie obowiązywał już plan zagospodarowania przestrzennego miasta G., w oparciu o który organ I instancji ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, brak było podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy przez organ odwoławczy i orzekania na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz.1071 ze zm.) – zwany dalej kpa.
Podkreślić należy, że istota administracyjnego postępowania odwoławczego w ujęciu art. 138 kpa polega na ponownym rozstrzygnięciu sprawy administracyjnej, nie zaś jedynie na kontroli rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji oraz dokonaniu oceny zarzutów podniesionych w odwołaniu, bądź w zażaleniu. W orzecznictwie sądowym utrwalony jest pogląd, że organ odwoławczy rozpoznając sprawę powinien ocenić ją według przepisów prawa materialnego obowiązującego w dniu wydawania swojego rozstrzygnięcia. Oznacza to, że jeżeli przepisy prawa materialnego uległy zmianie w czasie między wydaniem zaskarżonego rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji a rozpoznaniem odwołania, organ odwoławczy - zachowując tożsamość sprawy - wydając rozstrzygnięcie obowiązany jest uwzględnić nowy stan prawny i ocenić sprawę według przepisów prawa materialnego obowiązującego w dniu wydawania swojego rozstrzygnięcia (vide: wyrok NSA z dnia 21 grudnia 1999 r. IV SA 2079/97; wyrok NSA z dnia 19 lipca 2001 r. V SA 3872/2000).
Zatem na skutek utraty mocy obowiązującej przepisów prawa miejscowego odpadła podstawa prawna do ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji w oparciu o przepisy ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym i organ odwoławczy powinien był stosownie do treści art. 138 § 1 pkt 2 kpa uchylić decyzję organu I instancji i umorzyć postępowanie w tej sprawie przed tym organem. Brak było bowiem podstaw do merytorycznego orzekania i w konsekwencji wydania decyzji o utrzymaniu w mocy rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji.
Wskazane uchybienia prowadzą do wniosku, że kontrolowana decyzja wydana została z naruszeniem przepisu art. 138 kpa, co miało wpływ na końcowy wynik sprawy. Uchylenie zaś zaskarżonej decyzji nakłada na Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. obowiązek ponownego przeprowadzenia postępowania na etapie odwołania od decyzji organu I instancji z uwzględnieniem wyżej omówionych wskazań i oceny prawnej.
Wobec powyższego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. " c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Wojewódzki Sąd administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję.
Sąd po myśli art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości.
Koszty postępowania zasądzono stosownie do postanowień art. 200, art. 205 § 1 i art. 209 powyższej ustawy.