Uzasadnienie
Pismem z dnia 6 maja 2016 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na ww. czynność Prezydenta Miasta G. Z akt sprawy wynika, że zaskarżone pismo zostało doręczone skarżącemu 21 marca 2016 r., natomiast 11 kwietnia 2016 r. (złożenie osobiście w urzędzie) skarżący wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.
W myśl art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718) - dalej "p.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich.
Stosownie do art. 52 § 3 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Tak więc skargę do sądu administracyjnego na odmowę zwrotu opłaty za kartę pojazdu można wnieść po uprzednim wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa, w terminie 14 dni od doręczenia pisma.
Przepis art. 52 § 3 p.p.s.a. określając zasady dopuszczalności skargi na akt lub czynność wymienia dwa warunki jej dopuszczalności: wyczerpany zostanie tok instancji oraz wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostanie wniesione w ustawowym terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o zaskarżonej czynności. Warunki te muszą zostać spełnione łącznie, a więc strona wzywając organ do usunięcia naruszenia prawa, musi dokonać tej czynności w terminie czternastu dni od dnia, w którym dowiedziała się lub mogła się dowiedzieć o wydaniu aktu lub czynności. Niespełnienie któregokolwiek z warunków czyni skargę niedopuszczalną.
W sprawie niniejszej, jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, zaskarżone pismo zostało doręczone skarżącemu 21 marca 2016 r. W świetle powołanego wyżej przepisu art. 52 § 3 p.p.s.a. Skarżący w terminie czternastu dni od dnia otrzymania pisma, tj. do 4 kwietnia 2016 r. powinien był wezwać organ do usunięcia naruszenia prawa. Skarżący nie spełnił tego warunku, ponieważ wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa 11 kwietnia 2016 r., a więc z naruszeniem ww. ustawowego terminu.
W ocenie Sądu, z treści art. 52 § 3 p.p.s.a. wywieść należy, iż wezwanie do usunięcia naruszenia prawa dokonane po upływie terminu tam określonego jest bezskuteczne, a zatem wyklucza dopuszczalność skargi w niniejszej sprawie.
Mając na uwadze powyższe, Sąd postanowił jak w sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a.