Uzasadnienie
Przedmiotem skargi W. i J. Z. jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B., wydane na podstawie art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Skarga na tego rodzaju rozstrzygnięcie jest niedopuszczalna, co w konsekwencji skutkować musi jej odrzuceniem.
Kognicja sądów administracyjnych została wyznaczona treścią art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.). W myśl tego przepisu sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej w sprawach skarg na:
- - decyzje administracyjne;
- - postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- - postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- - inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
- - pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- - akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- - akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5 przywołanego przepisu, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- - akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- - bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a przywołanego przepisu.
Zgodnie z przywołanym przepisem, tylko postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty mogą być przedmiotem skargi.
Zaskarżone postanowienie nie może być zaliczone do żadnej z wymienionych wyżej kategorii. Jest to bowiem orzeczenie, którego funkcją jest rozstrzygnięcie, czy w danych okolicznościach faktycznych wystąpiła bezczynność organu, czy też nie. Samo w sobie nie jest ono zaskarżalne, natomiast jego wydanie umożliwia stronie zainicjowanie postępowania w sprawie ze skargi na bezczynność organu pierwszej instancji, o czym skarżący zostali zresztą pouczeni w tym postanowieniu. Ponieważ w swojej skardze W. i J. Z. wyraźnie zaznaczyli, że jej przedmiotem jest to postanowienie - skargę należało uznać za niedopuszczalną. Nie tamuje to wszakże stronom możliwości złożenia skargi na bezczynność Wójta Gminy S., o ile rzecz jasna nie wydał on dotąd aktu, o który ubiegali się skarżący.
Mając powyższe na względzie skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a.