Uzasadnienie
Przepis art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 – zwanej dalej P.p.s.a.) stanowi, że wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Ustanowiony przez tut. Sąd pełnomocnik M. P. – radca prawny T.D. zwrócił się o przyznanie kosztów zastępstwa procesowego oraz wydatków w jakie poniósł on w niniejszej sprawie. Pełnomocnik zaznaczył, że wniosek swój skierował do Naczelnego Sądu Administracyjnego, gdzie reprezentował skarżącego w związku z wniesioną skargą kasacyjną, tam jednak został poinformowany, że rozstrzygnięcie w tym zakresie winien wydać sąd pierwszej instancji. Stąd też złożony aktualnie wniosek. Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym radca prawny przedstawił spis kosztów o przyznanie których występuje. Wskazał, że wnosi o przyznanie mu wynagrodzenia za zastępowanie M.P. w wysokości 150% stawki minimalnej, tj. kwoty 360 zł (240 zł x 150 %) powiększonej o podatek VAT, zwrot równowartości opłaty kancelaryjnej za kserokopie dokumentów z akt sprawy w wysokości 52 zł, zwrot równowartości 17 zł – uiszczonych tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz zwrot kosztów dojazdu na rozprawę przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w wysokości 221,5 zł. W sumie pełnomocnik skarżącego określił swoje roszczenie na kwotę 729,70 zł.
Zgodnie z treścią § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r. poz. 490), za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym radcy prawnemu przysługuje wynagrodzenie w wysokości 75% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam radca prawny - 100% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł,
Stosownie zaś do § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c tego rozporządzenia, stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w "innej sprawie", wynosi 240 zł.
W realiach rozpoznawanej sprawy wysokość wynagrodzenia radcy prawnego T. D. należało ustalić na kwotę 180 zł (240 zł x 75 % = 180) powiększoną o kwotę należnego podatku VAT (w stawce procentowej 23% - a więc w niniejszej sprawie o kwotę 41,4 zł). Nie znaleziono natomiast podstaw, aby zgodnie z żądaniem pełnomocnika wysokość stawki wynagrodzenia podnieść do 150 %, albowiem pełnomocnik nie wskazał jakiejkolwiek przyczyny, dla której uzasadnionym byłoby odstąpienie od stawki minimalnej.
Oprócz tego pełnomocnikowi M. P. przyznano zwrot kosztów dojazdów na rozprawę przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w wysokości 221,5 zł oraz zwrot równowartości opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokośći 17 zł.
Nie znaleziono natomiast podstaw do przyznania pełnomocnikowi kwoty 52 zł, tytułem uiszczonej opłaty kancelaryjnej za kserokopie dokumentów z akt sprawy. Po pierwsze wskazać przyjdzie, że w istocie tego rodzaju wydatek winien ponieść skarżący, gdyż to w jego interesie pełnomocnik wystąpił o sporządzenie kopii dokumentów z akt sprawy, zaś skarżący nie został w tym zakresie zwolniony od kosztów sądowych. Tym samym, jeśli to pełnomocnik wydatkował wspomnianą kwotę za skarżącego, winien zwrócić się doń o jej zwrot, jako wydatku poniesionego w interesie strony, w związku z toczącym się postępowaniem.
Po drugie przywołany na wstępie uzasadnienie art. 250 P.p.s.a. wyraźnie wskazuje na możliwość zwrotu niezbędnych wydatków, co oznacza, że każdy wydatek poczyniony przez ustanowionego z urzędu pełnomocnika podlega ocenie z punktu widzenia celowości jego poniesienia. W realiach rozpoznawanej sprawy pełnomocnik M. P. w żadnym stopniu nie uprawdopodobnił konieczności sporządzenia kopii wspomnianych dokumentów z akt sprawy, co skutkuje odmową uwzględnienia jego wniosku w tym zakresie.
Wziąwszy pod uwagę wskazane wyżej okoliczności pełnomocnikowi skarżącego należało przyznać wynagrodzenie we wskazanej wyżej kwocie, w oparciu o przepis art. 250 P.p.s.a., w związku z art. 258 § 2 pkt. 8 tej ustawy.