Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia [...] Spółka A wystąpiła o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie stacji benzynowej na działce nr [...] karta mapy [...] obręb B. położonej w B. przy ul. [...].
Postanowieniem z dnia [...] wydanym na podstawie art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm. – zwanej dalej ustawą lub ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) oraz art. 97 § 1 pkt 4 kpa Burmistrz B. zawiesił postępowanie w przedmiotowej sprawie na okres do [...] miesięcy. W uzasadnieniu postanowienia powołując się na treść art. 62 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stwierdził, że z dniem [...] stracił ważność plan zagospodarowania przestrzennego dla gminy B. W zażaleniu na to postanowienie wniesionym w imieniu B.M. przez jego pełnomocnika radcę prawnego J.K. domagano się jego uchylenia w całości jako wydanego zdaniem żalącego się z naruszeniem art. 6 i art. 8 kpa.
Jednocześnie z "ostrożności procesowej" w zażaleniu został sformułowany wniosek o przywrócenie terminu do jego wniesienia. W uzasadnieniu postanowienia stwierdzono, że B.M. kwestionowane postanowienie (kserokopię) otrzymał w dniu [...] od A.L. O toczącym się postępowaniu nie został powiadomiony i nie brał w nim udziału, chociaż jest stroną postępowania w rozumieniu art. 28 kpa.
Zażalenie na to postanowienie zostało wniesione również przez radcę prawnego M.B., działającą jako pełnomocnik Spółki A. W zażaleniu tym zarzucono, iż kwestionowane postanowienie spowoduje nieuzasadnione przedłużenie postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, a to w sytuacji gdy zachodzą wszystkie przesłanki do ustalenia tych warunków zgodnie z treścią art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. zażaleń tych nie uwzględniło i zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] nr [...] utrzymało w mocy orzeczenie organu I instancji z powołaniem się na treść art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia SKO stwierdziło, że za zawieszeniem postępowania na podstawie art. 62 ust. 1 ustawy przemawia zarówno charakter planowanej inwestycji jak i rodzaj zagospodarowania terenu (zabudowy jednorodzinnej), na którym ma być ona realizowana. Zwróciło też uwagę na treść art. 62 ust. 1 pkt 1 ustawy. Przyjęło też SKO, że B.M. miał przymiot strony postępowania, co obligowało organ I instancji do zapewnienia mu w tym postępowaniu czynnego udziału.
W skardze do Sądu wniesionej na powyższe postanowienie SKO przez B.M. wnioskowano o uchylenie orzeczeń organów obu instancji oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania (bliżej w skardze określonych). Skarżący zarzucił, że postanowienie SKO zostało wydane z naruszeniem art. 6, art. 8, art. 10 i art. 28 kpa, gdyż pozbawiono go czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym. W uzasadnieniu skargi powtórzono w ogólnym zarysie argumentację przedstawioną wcześniej w zażaleniu.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Biorący udział w rozprawie sądowej Prokurator Prokuratury Apelacyjnej w K., wniósł o uwzględnienie skargi z uwagi na wydanie postanowienia o zawieszeniu postępowania z naruszeniem treści art. 10 kpa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Postanowienia organów obu instancji ostać się nie mogą jakichkolwiek zasadniczo z innych powodów niż podniesione w skardze, które Sąd nie będąc związany jej zarzutami i wnioskami (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej ustawą p.p.s.a.) wziął pod rozwagę z urzędu. Zdaniem Sądu postanowienia te zapadły z mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszeniem przepisów postępowania w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1c ustawy p.p.s.a. W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że postanowienia te zapadły w postępowaniu wszczętym w następstwie podania – wniosku z dnia [...], które nie spełniało wymogów formalnych określonych w art. 63 kpa, które też w toku postępowania nie zostały uzupełnione zgodnie z treścią art. 64 kpa. Wniosek ten nie został bowiem podpisany, nie został też określony w nim w dostateczny sposób podmiot będący wnioskodawcą.
Należy przy tym zaakcentować, że ustalenie warunków zabudowy może nastąpić tylko na wniosek (art. 52 ust. 1 w zw. z art. 64 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). O wszczęciu postępowania nie zawiadomiono wszystkie podmioty będące stronami w sprawie. Takiego zawiadomienia zgodnie z treścią art. 61 § 4 kpa w ogóle zresztą nie sporządzono (w szczególności nie wynika to z przedstawionych Sądowi akt administracyjnych). Tym samym nie można odeprzeć też zarzutu skarżącego oraz stanowiska Prokuratora, że postanowienie organu I instancji zapadło z naruszeniem treści art. 10 kpa. W ogóle nie wynika z akt w dostateczny sposób krąg podmiotów mających przymiot stron postępowania.
Po drugie z przedstawionych Sądowi akt administracyjnych nie wynika czy i kiedy postanowienie organu I instancji zostało doręczone stronom postępowania. Tym samym nie można stwierdzić, czy zażalenia zostały wniesione w terminie określonym w art. 141 § 2 kpa. Nad kwestią tą SKO przeszło do porządku i to w sytuacji gdy w zażaleniu B.M. został zawarty (alternatywny co prawda) wniosek o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Co do przedmiotowego wniosku ani też co do terminowości wniesienia tego zażalenia SKO się nie wypowiedziało. Nie wypowiedziało się również co do terminowości zażalenia wniesionego przez Spółkę A i to w sytuacji gdy kwestia ta nie znalazła też żadnego odzwierciedlenia w treści pisma organu I instancji z dnia [...], przy którym zażalenia zostały przedstawione SKO. Gdy jednocześnie zważy się (co już stwierdzono), że akta nie zawierają dowodów doręczeń postanowienia organu I instancji, to kwestia terminowości wniesionych zażaleń powinna zostać przez SKO w zaskarżonym postanowieniu co najmniej zasygnalizowana, czego nie uczyniono. Należy też podnieść, że w aktach administracyjnych brak pełnomocnictwa dla radcy prawnego M.B., która wniosła zażalenie jako pełnomocnik wnioskodawcy.
Z powyższych wywodów wynika zatem, że zażalenia zostały rozpoznane bez wcześniejszego poczynienia ustaleń co do spełnienia formalnych warunków ich wniesienia.
Z powyższych względów postanowienia organów obu instancji podlegały uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c i art. 135 ustawy p.p.s.a.
Co do zasady, podstawy uwzględnienia skargi nie stanowiłaby zaś zdaniem Sądu okoliczność, że skarżącemu nie doręczono postanowienia organu I instancji, w sytuacji gdy ostatecznie wniósł on od tego postanowienia zażalenie. Biorąc pod uwagę przedmiot postanowienia o zawieszeniu postępowania, powyższe uchybienie proceduralne nie mogło mieć bowiem zdaniem Sądu istotnego wpływu na wynik tego postępowania wpadkowego.
O kosztach postępowania sądowego na rzecz skarżącego orzeczono stosownie do jego wyniku na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ustawy p.p.s.a. Sąd nie uwzględnił przy tym wydatków określonych w skardze na kwotę [...] zł gdyż nie zostały one w dostateczny i należyty sposób udokumentowane.
W przedmiocie wykonalności zaskarżonego postanowienia orzeczono na podstawie art. 152 ustawy p.p.s.a.
SW