Uzasadnienie
Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa A. K. zwróciła się o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie adwokata z urzędu. Z treści formularza wynika, że skarżąca samotnie prowadzi gospodarstwo domowe, zamieszkując w lokalu kwaterunkowym o pow. 45 m2. Źródłem utrzymania się strony jest świadczenie emerytalne uzyskiwane w kwocie 1493 zł miesięcznie. Ze znajdującej się w aktach sprawy kopii decyzji ZUS o przyznaniu emerytury wynika, że skarżąca co miesiąc otrzymuje z tego tytułu kwotę 878 zł netto miesięcznie, albowiem pozostała część wspomnianego świadczenia podlega egzekucji. Na wezwanie referendarza sądowego skarżąca nadesłała kopie rachunków za media (energię elektryczną, gaz, odbiór odpadów oraz usługi telekomunikacyjne) zaznaczając, że ponosi je w połowie wysokości.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje:
Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. Poz. 270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym.
Przyznanie prawa pomocy w formie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia fachowego pełnomocnika z urzędu może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego (art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.).
Treść przywołanego wyżej art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. nie pozostawia wątpliwości co do tego, że przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym może nastąpić wobec osób znajdujących się w szczególnie ciężkim położeniu materialnym, które nawet przy najdalej idących wysiłkach nie są w stanie ponieść wydatków związanych z postępowaniem sądowych. Ocena sytuacji osobistej i materialnej skarżącej nie daje podstaw do stwierdzenia, że jej położenie jest szczególnie ciężkie co dawałoby podstawę do uwzględnienia złożonego wniosku w całości. Nie mniej jednak, biorąc pod uwagę wysokość uzyskiwanych przez nią dochodów oraz poziom stałych, miesięcznych wydatków uznano, że zasadnym będzie zwolnienie jej z wpisu od skargi.
Powyższa konstatację oparto przede wszystkim na fakcie, że udokumentowana wysokość dochodu skarżącej to kwota 878 zł netto miesięcznie. Wpis od skargi, będący zasadniczym wydatkiem na obecnym etapie postępowania to kwota 200 zł. Tym samym uiszczenie wpisu od skargi pochłonęłoby ponad 20% miesięcznego dochodu skarżącej, co, mając na względzie konieczność zaspokojenia przez nią potrzeb egzystencjalnych, uznać trzeba za zbyt duże obciążenie dla jej domowego budżetu. Do tego dodać trzeba, ze strona w połowie ponosi bieżące koszty utrzymania, które uszczuplają i tak niewielki dochód. W tej sytuacji zdecydowano o zwolnieniu strony z wpisu od skargi.
Oddalając wniosek w pozostałym zakresie uznano, że strona dysponując nawet tak skromnymi środkami będzie w stanie ponieść pozostałe, ewentualne koszty postępowania sądowego. Nie bez znaczenia jest w tym kontekście fakt, że strona dysponuje stałym źródłem utrzymania, a tym samym jej sytuację materialną trudno ocenić jako wyjątkowo ciężką. Oprócz tego zauważyć trzeba, że na obecnym etapie postępowania sądowego udział fachowego pełnomocnika nie jest niezbędny, a Sąd z urzędu kontroluje zaskarżony akt niezależnie od podniesionych w skardze zarzutów.
Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia