Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...]r., znak [...], Prezydent Miasta S., działając na podstawie art. 25 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. z 2017r., poz. 1851) stwierdził, że świadczenie wychowawcze na dziecko P. J. przyznane matce dziecka, A. J., za okres od 1 września 2018 r. do 30 września 2018 r. w wysokości 500 zł zostało nienależnie pobrane. Jednocześnie zobowiązano stronę do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia w kwocie ustalonej wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie naliczonymi od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu wypłaty świadczeń do dnia spłaty.
Decyzja ta zawierała pouczenie o terminie i sposobie wniesienia środka odwoławczego.
Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki zawierającej powyższą decyzję, została ona doręczona w dniu 11 stycznia 2019 r., do rąk dorosłego domownika.
Odwołanie od opisanej decyzji zostało złożone osobiście przez stronę w dniu 28 stycznia 2019r. w siedzibie MOPS w S..
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach postanowieniem z dnia [...]r., nr [...], działając na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2018, poz. 2096), dalej jako k.p.a., stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania ze względu na jego złożenie z trzydniowym opóźnieniem.
Kolegium przyjęło, że przesyłka została doręczona stronie w dniu 11 stycznia 2019r. na adres zamieszkania, co wynika ze zwrotnego potwierdzenia jej odbioru. Termin do wniesienia odwołania upływał zatem w dniu 25 stycznia 2019r., a odwołanie wniesione zostało w dniu 28 stycznia 2019r.
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca oświadczyła, że termin do złożenia odwołania upłynął dnia 25 stycznia 2019r. Nadto stwierdziła, że gdy przyszła do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej był on już nieczynny, z powodu skróconego czasu pracy urzędu w piątek.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107), art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej p.p.s.a.) sądowa kontrola zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w § 2 tego przepisu sprawowana jest według kryterium zgodności z prawem. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.) zaskarżone orzeczenie podlega wówczas wyeliminowaniu z obrotu prawnego.
Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest zatem władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony orzeczeniem, czy wiąże się ono z negatywnymi skutkami dla strony i im podobnych. Sąd związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Oceniając zasadność skargi w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie prawa nie narusza. Przy jego wydaniu nie doszło bowiem do naruszenia przepisów postępowania, które miały zastosowanie w sprawie.
Przedmiotem skargi jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach stwierdzające uchybienie przez skarżącą terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] r., dotyczącej nienależnie pobranych świadczeń wychowawczych.
Podstawę zaskarżonego postanowienia stanowił art. 134 k.p.a., według którego organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania.
W przedmiotowej sprawie – jak wynika z akt administracyjnych – organ odwoławczy prawidłowo wskazał, że decyzja organu pierwszej instancji została doręczona skarżącej w dniu 11 stycznia 2019 r., a odwołanie zostało złożone osobiście w dniu 28 stycznia 2019 r.
W tym miejscu podkreślenia zatem wymagało, że na podstawie art. 129 § 2 k.p.a., odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie.
Nie ulega więc wątpliwości, że odwołanie, które zostało złożone przez skarżącą zostało wniesione z uchybieniem ustawowego terminu, o którym mowa w art. 129 § 2 K.p.a.
W świetle powyższego stwierdzić należało, że zaskarżone postanowienie organu odwoławczego zostało wydane zgodnie z przepisami postępowania administracyjnego.
Należy podkreślić, że w zakresie niedochowania terminu skarżąca nie przedstawiła zarzutów, nie kwestionowała również ustaleń organu. Wskazała jedynie, iż w ostatnim dniu terminu do wniesienia odwołania udała się do organu celem złożenia przedmiotowego odwołania, jednakże nie mogła tego uczynić z uwagi na fakt, iż urząd był już zamknięty.
Wobec powyższego, w świetle wywodów skargi oraz kontroli do jakiej Sąd jest zobligowany w świetle art. 134 p.p.s.a., brak jest podstaw do uznania, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów, które stanowiły podstawę rozstrzygnięcia.
Z tych względów Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.