Uzasadnienie
Pismem z dnia 20 grudnia 2010 r. J. W., M. H. oraz A. H. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., skargę na decyzję tego organu z dnia [...] r. nr [...] odmawiającą wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] r. nr [...]. W zaskarżonej decyzji pouczono skarżących, że przysługuje im prawo wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach w terminie 30 dni od doręczenia rozstrzygnięcia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwana dalej p.p.s.a., normuje postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których jego przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych (sprawy sądowo-administracyjne). Z kolei w myśl art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.), w stosunku co do których wyczerpane zostały środki zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (art. 52 § 1 p.p.s.a).
Zatem jak wynika z treści art. 52 § 1 p.p.s.a., który to przepis wprowadza zasadę pierwszeństwa postępowania administracyjnego w stosunku do postępowania sądowego, dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej uzależniona jest od uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia (w sposób szczególny przepis traktuje jedynie prokuratora i Rzecznika Praw Obywatelskich). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia stosownie do treści § 2 powołanego przepisu, należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez samorządowe kolegium odwoławcze służy skierowany do tego organu wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przy czym do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji (art. 127 § 3 k.p.a.).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, należy wskazać, że dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej uzależniona jest od uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia, jeżeli służyły one w postępowaniu przed właściwym w sprawie organem, natomiast skarżący trybu tego nie wyczerpali, co czyni ich skargę niedopuszczalną.
Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuci skargę jeżeli jej wniesienie z innych przyczyn jest niedopuszczalne.
Uwzględniając przytoczoną argumentację Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 p.p.s.a. oraz art. 58 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.
Na marginesie należy zauważyć, że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. zawiera błędne pouczenie o prawie złożenia na nią skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Jednak złożenie skargi na decyzję wydaną w pierwszej instancji, nawet przy błędnym pouczeniu, stanowi naruszenie zasady dwuinstancyjności i powoduje niedopuszczalność skargi. Powyższe będzie jednak stanowiło podstawę do złożenia przez skarżących wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, jeśli skarżący zechcą skorzystać z tej możliwości wzruszenia zaskarżonej decyzji.