Uzasadnienie
Pismem z 6 Listopada 2017 r. J. M. działając w imieniu T. M., K. L. i A. G. (dalej jako strona lub wnoszący sprzeciw) wystąpił do Miejskiego Zarządu Dróg i Transportu w C. o wydanie decyzji zezwalającej na lokalizację zjazdu z drogi publicznej ul. [...] w C. na nieruchomość oznaczoną jako działka nr 1..
Prezydent Miasta C. decyzją z [...] r. nr [...] wydaną na podstawie art. 19 ust. 5, art. 20 pkt 8, art. 21 i art. 29 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1440 ze zm.) i art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego odmówił J. M., T. M., A. G. i K. L. lokalizacji zjazdu z drogi publicznej z ul. [...] w C. na nieruchomość oznaczoną jako działka 1. w C. przeznaczonego do obsługi komunikacyjnej rangi ogólnomiejskiej, przedszkole, usługi medyczne, handel wielobranżowy zgodnie z załącznikiem graficznym stanowiącym część decyzji. W uzasadnieniu decyzji podkreślono, że nie jest możliwe wydanie rozstrzygnięcia pozytywnego z uwagi na konieczność zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego, a w rejonie projektowanego zjazdu jest zatoka autobusowa.
Odwołanie od tej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniosły strony domagając się uchylenia decyzji i wydania orzeczenia co do istoty lub uchylenia decyzji do ponownego rozpatrzenia. Jako uzasadnienie odwołania wskazano naruszenie przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie decyzją z [...] r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. W motywach tej decyzji podniesiono, że organ pierwszej instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego co do możliwości zapewnienia dojazdu do działki nr 1. w C. z drogi publicznej niższej klasy. Nadto podniesiono, że kwestionowana decyzja wydana została bez przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego.
Prezydent Miasta C. decyzją z [...] r. nr [...] wydaną na podstawie art. 19 ust. 5, art. 20 pkt 8, art. 21 i art. 29 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1440 ze zm.) i art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego odmówił J. M., T. M., A. G., K. L., J. D. oraz A. S. lokalizacji zjazdu z drogi publicznej z ul. [...] w C. na nieruchomość oznaczoną jako działka 1. w C. przeznaczonego do obsługi komunikacyjnej rangi ogólnomiejskiej, przedszkole, usługi medyczne, handel wielobranżowy zgodnie z załącznikiem graficznym stanowiącym część decyzji. W uzasadnieniu decyzji podkreślono, że nie jest możliwe wydanie rozstrzygnięcia pozytywnego z uwagi na konieczność zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego, a w rejonie projektowanego zjazdu jest zatoka autobusowa. Podkreślono, że organ dysponuje opracowaniem przewidującym lokalizację w tym rejonie linii tramwajowej i realizacja tej inwestycji jest przewidziana na najbliższe lata.
Odwołanie od tej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniosły strony domagając się uchylenia decyzji i wydania orzeczenia co do istoty lub uchylenia decyzji do ponownego rozpatrzenia. Jako uzasadnienie odwołania wskazano naruszenie przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego. Podniesiono, że proponowane przez organ pierwszej instancji rozwiązanie związane z zapewnieniem dojazdu od strony ul. [...] jest bardzo kosztowne i nie jest ekonomicznym rozwiązaniem. Zwrócono uwagę na zagrożenia związane z obecnymi zjazdami, a lokalizacja kolejnego zjazdu nie wpłynie znacząco na zmianę zasad bezpieczeństwa w przedmiotowym rejonie.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie decyzją z [...] r. [...] wydaną na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. W motywach tej decyzji podniesiono, że organ pierwszej instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego co do możliwości zapewnienia dojazdu do działki nr 1. z drogi publicznej niższej klasy. Nadto podniesiono, że zapewnienie takiego dojazdu wiąże się z koniecznością budowy dalszego odcinka drogi wewnętrznej oraz lokalizacji zjazdów z niej na nieruchomości nr 1. i nr 2.. Dodatkowo podkreślono, że kwestionowana decyzja wydana została bez przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego.
Prezydent Miasta C. decyzją z [...] r. nr [...] wydaną na podstawie art. 19 ust. 5, art. 20 pkt 8, art. 21 i art. 29 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1440 ze zm.) i art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego odmówił J. M., T. M., A.G., K. L., J. D. oraz A. S. lokalizacji zjazdu z drogi publicznej z ul. [...] w C. na nieruchomość oznaczoną jako działka 1. w C. przeznaczonego do obsługi komunikacyjnej rangi ogólnomiejskiej, przedszkole, usługi medyczne, handel wielobranżowy zgodnie z załącznikiem graficznym stanowiącym część decyzji. W uzasadnieniu decyzji podkreślono, że nie jest możliwe wydanie rozstrzygnięcia pozytywnego z uwagi na konieczność zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego, a w rejonie projektowanego zjazdu jest zatoka autobusowa. Podniesiono, że lokalizacja zjazdu spowoduje naruszenie płynności ruchu na ul. [...] i stworzy dodatkowe zagrożenie dla poruszających się pojazdów. Podkreślono, że organ dysponuje opracowaniem przewidującym lokalizację w tym rejonie linii tramwajowej i realizacja tej inwestycji jest przewidziana na najbliższe lata.
Odwołanie od tej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniosły strony domagając się uchylenia decyzji i wydania orzeczenia co do istoty lub uchylenia decyzji do ponownego rozpatrzenia. Jako uzasadnienie odwołania wskazano naruszenie przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie decyzją z [...] r. [...] wydaną na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia z innych motywów niż zostały podniesione w odwołaniu. W motywach tej decyzji podniesiono, że organ pierwszej instancji skierował decyzję do osoby nieżyjącej, a mianowicie do K. L., a tym samym nie został ustalony w sposób prawidłowy krąg stron tego postępowania. We wskazaniach dla organu pierwszej instancji zamieszczono wskazania co do prawidłowego ustalenia kręgu stron prowadzonego postępowania.
Prezydent Miasta C. decyzją z [...] r. nr [...] wydaną na podstawie art. 19 ust. 5, art. 20 pkt 8, art. 21 i art. 29 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1440 ze zm.) i art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego odmówił J. M., T. M., A. G. oraz W.W. lokalizacji zjazdu z drogi publicznej z ul. [...] w C. na nieruchomość oznaczoną jako działka 1. w C. przeznaczonego do obsługi komunikacyjnej rangi ogólnomiejskiej, przedszkole, usługi medyczne, handel wielobranżowy zgodnie z załącznikiem graficznym stanowiącym część decyzji. W uzasadnieniu decyzji przedstawiono wpierw dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie przywołano unormowania prawne dotyczące lokalizacji zjazdów na drogę publiczną. Wskazano, że w sprawie tej nie jest możliwa lokalizacja zjazdu z uwagi na konieczność zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego, a w rejonie projektowanego zjazdu jest zatoka autobusowa.
Podniesiono, że lokalizacja zjazdu spowoduje naruszenie płynności ruchu na ul. [...] i stworzy dodatkowe zagrożenie dla poruszających się pojazdów. W końcowej części uzasadnienia odwołano się do wyroków sądów administracyjnych podejmowanych w zbliżonych sprawach do prowadzonego postępowania.
Z decyzją tą nie zgodziły się strony prowadzonego postępowania, które reprezentowane przez pełnomocnika adw. M. B. wniosły odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie. W odwołaniu tym podniesiono naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności dotyczących pominięcia przeprowadzenia szeregu istotnych dla sprawy ustaleń związanych z możliwością uzyskania dojazdu drogą wewnętrzną do przedmiotowej nieruchomości, a tym samym nie wyjaśnieniu kwestii dostępności wskazanej działki do drogi wewnętrznej. Ponadto zarzucono przyjęcie arbitralnych stanowisk co do zagrożeń związanych z lokalizacją nowego zjazdu. Podniesiono powadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania jego stron do władzy publicznej i z naruszeniem zasady proporcjonalności. Wskazano na nie zapewnienie stronom czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu. W odwołaniu tym podniesiono zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, a w szczególności art. 29 ust. 4 ustawy o drogach publicznych i postanowień rozporządzenia wykonawczego. W rozbudowanym uzasadnieniu odwołania zamieszczono argumentację przemawiającą za jego uwzględnieniem i wydaniem decyzji na lokalizację zjazdu publicznego zgodnie ze złożonym wnioskiem.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie decyzją z [...] r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu tej decyzji organ ten przedstawił wpierw dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie wskazał jakie akta administracyjne zostały mu przekazane. W dalszej części organ odwoławczy zaakcentował, że zasadne jest uwzględnienie odwołania, jednakże z innych powodów niż zostały podniesione w odwołaniu.
W ocenie organu odwoławczego organ pierwszej instancji nadal nie wyjaśnił dlaczego za strony postępowania uznane zostały J.D. i A.S., a brak całości akt uniemożliwia ocenę uznania Wiesława Włodarczyka za stronę postępowania. W konsekwencji organ ten uznał, że dysponując aktami, które przekazał mu organ pierwszej instancji wyczerpana została przesłanka uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, albowiem nie można ustalić w sposób nie budzący wątpliwości kręgu stron tego postępowania.
Sprzeciw od powyższej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosły strony niniejszego postępowania reprezentowane przez adwokata A.L.. W sprzeciwie tym zarzucono wskazanej decyzji naruszenie postanowień art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niezasadne przekazanie sprawy do organu pierwszej instancji celem ustalenia stron tego postępowania. Organ odwoławczy w przypadku posiadania wątpliwości co do kręgu stron prowadzonego postępowania mógł w trybie art. 136 uzupełnić materiał dowodowy. Nadto w sprzeciwie podkreślono, że organ odwoławczy pominął liczne wady, którymi obarczona była decyzja organu pierwszej instancji. Zaakcentowano, że organ pierwszej instancji wydał już pięć decyzji, które następnie były uchylane do ponownego rozpatrzenia. Działania takie wyczerpują już znamiona przewlekłości prowadzonego postępowania. W motywach sprzeciwu przybliżono wpierw dotychczasowy przebieg postępowania, w tym wskazano na dokumenty pozwalające na określenie kręgu stron tego postępowania.
W sprzeciwie tym podniesiono, że organ pierwszej instancji ignoruje wskazania zamieszczane w rozstrzygnięciach organu wyższego stopnia dotyczące w szczególności dostępności działki nr 1. w C. do drogi wewnętrznej. W końcowej części sprzeciwu odwołano się do orzecznictwa sądów administracyjnych i podkreślono, że unikanie przez organ odwoławczy podjęcia rozstrzygnięcia merytorycznego wyczerpuje znamiona nieuzasadnionej przewlekłości prowadzenia postępowania administracyjnego, co skutkuje tym, że właściciele nieruchomości nie mogą z niej korzystać w pełnym zakresie i ponoszą z tego tytułu straty.
W odpowiedzi na sprzeciw Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie wniosło o jego oddalenie i przywołało analogiczną argumentację do tej, którą zamieściło w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje;
Sprzeciw zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Stosownie do postanowień art. 64e ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325) rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. Zgodnie natomiast z treścią art. 64b § 1 powyższej ustawy do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
W myśl art. 138 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego organ odwoławczy w wyniku rozpoznania skutecznie wniesionego odwołania wydaje albo decyzję kończącą postępowanie w sprawie - utrzymującą w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne, albo decyzję uchylającą zaskarżoną do niego decyzję w całości lub w części i w tym zakresie orzekającą co do istoty sprawy, bądź uchylającą zaskarżoną decyzję i umarzającą postępowanie pierwszej instancji albo też decyzję umarzającą postępowanie odwoławcze. Zasadą jest zatem, że organ drugoinstancyjny w sposób ostateczny załatwia sprawę administracyjną, która została mu przedłożona w wyniku wniesionego odwołania. Jako wyjątek traktować należy przewidziane w § 2 przywołanego artykułu prawo i jednocześnie obowiązek organu drugiej instancji nie orzekania w sposób merytoryczny, kończący sprawę i wydania decyzji kasacyjnej czyli uchylającej rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne i przekazującej sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji.
Podjęcie takiego orzeczenia przez organ drugiej instancji występuje jedynie w ściśle określonej sytuacji, a mianowicie gdy decyzja organu pierwszej instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. A contrario w sytuacji gdy materiał dowodowy został zebrany w sprawie w sposób wyczerpujący, bądź możliwy do uzupełnienia w trybie art. 136 Kodeksu postępowania administracyjnego, uchylenie zaskarżonej w wyniku odwołania decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy temu organowi do ponownego rozpoznania nie jest dopuszczalne. Należy podkreślić, że stosownie do przywołanego przepisu, organ drugiej instancji przekazując sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.
Powyższe rozważania oznaczają, że Sąd dokonując kontroli tego typu decyzji nie rozpoznaje sprawy w sposób merytoryczny, a jedynie sprawdza, czy organ odwoławczy w prawidłowy sposób odczytał i zastosował postanowienia art. 138 § 2 wyżej wymienionego Kodeksu. W rozpoznawanej sprawie strony wnoszące sprzeciw podnoszą, że kontrolowana decyzja wydana została z naruszeniem przepisów prawa procesowego oraz prawa materialnego. Zarzuty te posiadają różny charakter i część z nich sprowadza się do akcentowania naruszenia postanowień z zakresu stanu faktycznego związanego z nie wyjaśnieniem możliwości uzyskania dojazdu do nieruchomości nr 1. w C. poprzez drogę wewnętrzną. Wnoszący sprzeciw argumentują silnie, że postępowanie wyjaśniające we wskazanym zakresie nie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, zgodny z postanowieniami aktu normatywnego normującego zasady jego przeprowadzania.
Z punktu widzenia rozpoznawanej sprawy kluczowe znaczenie posiadają stwierdzenia zamieszczone w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji, a które odnoszą się do zakresu akt którymi dysponował organ odwoławczy przy wydawaniu swojego rozstrzygnięcia. W części rozważań uzasadniającej uwzględnienie wniesionego odwołania organ odwoławczy zaakcentował, że nie dysponował całością akt. Zamieszczenie takiego stwierdzenia przez organ odwoławczy w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia jest wyrazem niefrasobliwości i lekceważenia ciążących na nim obowiązków. Skoro organ ten, jak sam zaznaczył, nie dysponował całością akt to co legło u podstaw wydania przez niego decyzji? Zdaniem składu orzekającego w tej sprawie organ administracji publicznej uprawniony jest do podejmowania rozstrzygnięcia wyłącznie wówczas, gdy dysponuje całością zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, pełnymi aktami administracyjnymi.
W sytuacji organu odwoławczego jest to tym bardziej niezbędne, ponieważ organ ten obowiązany jest między innymi sprawdzić, czy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji wydane zostało po uprzednim wyjaśnieniu wszystkich istotnych okoliczności dla sprawy. Wskazanie przez organ odwoławczy, iż organ pierwszej instancji nie przekazał mu całości akt nie jest żadnym wytłumaczeniem i usprawiedliwieniem dla podjęcia decyzji kasacyjnej. Organ odwoławczy nie jest uprawniony wyłącznie do kontroli rozstrzygnięcia podjętego przez organ pierwszej instancji, ale jest uprawniony do podejmowania rozstrzygnięć merytorycznych. W sytuacji nie przekazania całości akt administracyjnych przez organ pierwszej instancji to organ odwoławczy był zobowiązany przed podjęciem jakiegokolwiek rozstrzygnięcia wystąpić o ich uzupełnienie, a w przypadku występowania obstrukcji po stronie organu pierwszej instancji podjąć działania zmierzające do wyegzekwowania tego obowiązku.
W ocenie sądu nie jest dopuszczalna sytuacja, aby organ odwoławczy podejmując rozstrzygnięcie nie dysponował całością zgromadzonego materiału dowodowego, ponieważ stwierdzenia zawarte w uzasadnieniu mogą pozostawać w opozycji do zawartości zgromadzonego materiału dowodowego i przyczyniać się do zbędnego przedłużania prowadzenia postępowania. Kolejną kwestią, którą należy tu mieć w polu widzenia to postanowienia art. 136 Kodeksu postępowania administracyjnego, ponieważ przepis ten pozwala organowi odwoławczemu zlecić organowi pierwszej instancji przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego. Podniesiona okoliczność jest o tyle istotna, że w sprzeciwie do tutejszego Sądu silnie akcentuje się nie wyjaśnienie pewnych zagadnień związanych z możliwością doprowadzenia dojazdu do przedmiotowej nieruchomości z wykorzystaniem drogi wewnętrznej. Z treści rozstrzygnięcia nie wynika, czy okoliczność ta była w polu widzenia, tak organu pierwszej instancji jak i odwoławczego, czy też została przez nie pominięta.
W uzasadnieniu kwestionowanej decyzji wskazano, że organ odwoławczy nie był w stanie zweryfikować kręgu stron prowadzonego postępowania, a jako powód podano brak stosownej dokumentacji. Argumentacja zamieszczona w uzasadnieniu tej decyzji jest w ocenie Sądu wadliwa, a podniesione powyżej uwagi co do konieczności dysponowania całością akt administracyjnych są w tym zakresie w pełni zasadne.
Przeprowadzone rozważania pozwalają uznać, że poddana kontroli tutejszego Sądu decyzja kasacyjna wydana została z naruszeniem art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, a tym samym wniesiony sprzeciw jest zasadny i zachodzi przesłanka jego uwzględnienia. Jak zostało to powyżej zaznaczone w ramach rozpoznawania sprzeciwu Sąd nie dokonuje merytorycznej oceny rozpoznawanej sprawy, a jedynie ogranicza się do badania, czy wypowiadający się w sprawie organ odwoławczy zasadnie podjął decyzję kasacyjną. Powyższe rozważania wskazują w sposób nie budzący żadnych wątpliwości, że poddane sądowej kontroli rozstrzygnięcie nie spełnia wskazanych wymogów i musi być wyeliminowane z obrotu prawnego.
W ramach ponownie prowadzonego postępowania organ odwoławczy w pierwszej kolejności zgromadzi całość akt administracyjnych występujących w rozpoznawanej sprawie, a następnie podejmie stosowne rozstrzygnięcie, mając na uwadze przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego oraz przepisy prawa materialnego, które mają zastosowanie przy wydawaniu decyzji o wydawaniu zgody na lokalizację zjazdu z nieruchomości na drogę publiczną. Organ odwoławczy musi mieć w polu widzenia również treść art. 136 przywoływanego tu Kodeksu w sytuacji, gdy ujawni się okoliczność, która będzie wymagała wyjaśnienia i jej zakres nie przekroczy granic tego przepisu i postanowień zasady dwuinstancyjności.
W tym miejscu przyjdzie w całości podzielić uwagi zamieszczone w sprzeciwie, że takie działanie organu odwoławczego z jakim Sąd zetknął się w rozpoznawanej sprawie jest przejawem przewlekłości prowadzenia postępowania administracyjnego. Sąd rozumie wagę rozpoznawanej sprawy jak również jej złożoność, jednakże organ odwoławczy nie może unikać podejmowania zdecydowanych działań mając na uwadze z jednej strony interes społeczny, a z drugiej słuszny interes strony. Wyważenie tych interesów winno lec u podstaw podejmowanego rozstrzygnięcia, a nie unikanie podjęcia merytorycznego rozstrzygnięcia i cedowanie sprawy na organ pierwszej instancji.
O kosztach postępowania orzeczono stosownie do postanowień art. 200, art. 209 i art. 210 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Skoro w rozpoznawanej sprawie Sąd stwierdził naruszenie postanowień art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego tym samym wyczerpana została przesłanka przewidziana treścią art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 64b § 1 powyżej przywoływanej ustawy uwzględnienia wniesionego sprzeciwu, a tym samym należało orzec jak w sentencji.