Uzasadnienie
W piśmie z dnia [...] r. I. D. wniosła o wymeldowanie jej byłego męża S. D. z pobytu stałego w mieszkaniu przy ul. [...] w G. Uzasadniając wniosek podała, że S.D. od dłuższego czasu w mieszkaniu tym nie mieszka choć ma do niego klucze i czasami przychodzi. Ma orzeczoną [...]. Toczą się przeciwko niemu [...].
Po rozpoznaniu przedmiotowej sprawy wydaną z upoważnienia Prezydenta G. na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2001 r. Nr 87 poz. 960 ze zm. zwanej dalej ustawą lub ustawą o ewidencji ludności i dowodach osobistych) decyzją z dnia [...] r. Nr [...] orzeczono o wymeldowaniu S.D. z pobytu stałego w lokalu przy ul. [...] w G. W uzasadnieniu decyzji organ orzekający opisał przebieg postępowania dowodowego i omówił przeprowadzone w sprawie dowody. Powołując się na dowód z oględzin objętego postępowaniem lokalu, zeznania stron i przesłuchanych świadków, organ ustalił, że S.D. wyprowadził się z lokalu przy ul. [...] i w lokalu tym nie mieszka, czasem jedynie tam "wpada" z wizytą ale nie nocuje, nie stołuje się w tym mieszkaniu i nie posiada swoich rzeczy osobistych. Sam S.D. przyznał, że jego nieobecność w mieszkaniu jest spowodowana pracą zarobkową oraz faktem, że jego pokój w tym lokalu posiada drzwi wychodzące bezpośrednio na korytarz.
W konsekwencji przyjął organ orzekający, że przedmiotowy lokal nie jest miejscem w którym S.D. zamieszkuje i w którym koncentruje swoje sprawy życiowe. Tym samym zasadne jest przyjęcie, że nie przebywa on w tym lokalu z zamiarem stałego pobytu i lokal ten opuścił bez wymeldowania. Zwrócił też organ I instancji uwagę, że zameldowanie powinno odzwierciedlać okoliczność faktycznego zamieszkiwania pod danym adresem, nie jest natomiast związane z uprawnieniami do lokalu w którym dana osoba jest zameldowana.
W odwołaniu od tej decyzji, S. D. stwierdził, że w spornym lokalu zamieszkuje od [...] r. i nigdy go nie opuścił. Przejściowo tylko z uwagi na sezonowe zatrudnienie przebywał poza G. w okresie od połowy [...] do połowy [...] r.. Zarzucił, że podczas jego nieobecności I.D. wyrzuciła z lokalu na śmietnik lub do piwnicy jego rzeczy i meble. Wymeldowanie pozbawi go prawa do pobytu w lokalu i spowoduje "wylądowanie pod mostem".
Wojewoda Ś. odwołania tego nie uwzględnił i zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] wydaną z powołaniem się na treść art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych utrzymał w mocy orzeczenie organu I instancji. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia dokonał ustaleń faktycznych zgodnych z ustaleniami organu niższej instancji i podzielił ocenę prawną tego organu. Zwrócił przy tym uwagę na zeznania w charakterze świadka syna stron S. D. oraz zeznania samego S. D. S. D. mieszkający w przedmiotowym lokalu zeznał, że ojciec w tym lokalu nie mieszka, nie nocuje, nie stołuje się, zabrał z mieszkania swoje rzeczy osobiste a w ostatnim czasie wraz z kolegą zabrał telewizor i komputer. Nie uczestniczy również w żadnych kosztach utrzymania mieszkania.
Również sam odwołujący się przyznał, że w ciągu ostatnich trzech lat z powodu pracy bardzo rzadko przebywał w miejscu swojego stałego zameldowania. W lokalu tym się nie stołuje, nie nocuje gdyż myślał, że była żona wymieniła zamki. W związku z treścią odwołania Wojewoda stwierdził nadto, że zameldowanie " nie dotyczy rzeczy", a jest potwierdzeniem faktu zamieszkiwania danej osoby pod określonym adresem. Nie jest też zadaniem organów ewidencji ludności zapewnienie osobom adresu zameldowania czy też wskazanie lokalu w celu zameldowania. Wskazał nadto, że opuszczenie lokalu w rozumieniu art. 15 ustawy nie musi mieć charakteru dobrowolnego. Wręcz przeciwnie może być wymuszone, nawet działaniami pozaprawnymi, o ile nie nastąpiło przywrócenie utraconego posiadania.
W skardze do sądu S.D. wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji jako dla niego krzywdzących. Podniósł, że decyzje te "skazują go na bezdomność". Stwierdził, że w spornym lokalu mieszka ciągle i nieprzerwanie od [...] r.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując w ogólnym zarysie dotychczasowe stanowisko i jego uzasadnienie. Zaakcentował, że [...], skarżący opuścił w [...] r. pokój zajmowany dotychczas w mieszkaniu i zabrał z niego swoje rzeczy.
W piśmie procesowym z dnia [...]r. I. D. stwierdziła, że skarżący "zajmuje" mieszkanie w T., do którego zaprasza, także na dłuższe pobyty, ich syna G. Na rozprawie sądowej w dniu 13.10.2005 r. I.D. wniosła o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem brak jest zdaniem Sądu podstaw do przyjęcia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem obowiązującego prawa (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych – Dz. U. Nr 153 poz. 1269). W świetle zgromadzonego w sprawie zgodnie z treścią art. 77 § 1 kpa materiału dowodowego, ocenionego z zachowaniem granic przysługującej organom orzekającym swobody dowodów (art. 80 kpa), brak jest zdaniem Sądu podstaw do zakwestionowania ustalenia tych organów, że skarżący opuścił bez wymeldowania się miejsce pobytu stałego w lokalu przy ul. [...] w G. Za ustaleniem takim przemawiają okoliczności akcentowane przez organy obu instancji, a mianowicie niezamieszkiwanie w tym lokalu od [...] r. i zabranie z niego w większości swoich rzeczy osobistych i sprzętów gospodarstwa domowego z których skarżący samodzielnie korzystał w pokoju, który zajmował.
Skoro pozwany w tym lokalu od [...] r. nie nocuje, nie spożywa i przygotowuje posiłków, nie spędza wolnego czasu i nie posiada niezbędnych w codziennym życiu przedmiotów, w tym wykorzystywanej na co dzień odzieży, to niewątpliwie należało przyjąć, że nie w tym lokalu koncentrują się jego sprawy życiowe i nie jest ono miejscem jego stałego pobytu. Ustaleniu temu nie może przeczyć okoliczność, że w zajmowanym dotychczas pokoju pozostawił on pewne zbędne mu i mało wartościowe przedmioty. Za ustaleniem, że skarżący nie mieszka w objętym postępowaniem lokalu i lokal ten opuścił bez wymeldowania przemawiają również w jednoznaczny zdaniem Sądu sposób jego zeznania i wyjaśnienia złożone zarówno w postępowaniu administracyjnym jak i na rozprawie sądowej w dniu 13.10.2006 r. Skarżący stwierdził bowiem, że do mieszkania przestał przychodzić w przekonaniu, że jest zamykane na zamek do którego nie ma on kluczy, czego jednak nie sprawdził i co jak wynika z zeznań syna strony S. nie odpowiadało rzeczywistości. Nadto stwierdził, że mieszka w garażu, przystosowanym do tego celu.
Z powyższych względów wymeldowanie skarżącego na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy było zdaniem Sądu zasadne.
Skarga jako nieuzasadniona podlegała zatem oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm., zwaną dalej ustawą ppsa).
W nawiązaniu do zarzutów skargi należy dodatkowo stwierdzić, że zgodnie z treścią art. 9 ust. 2 b ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu w tym lokalu. Nie stwarza zatem żadnych uprawnień do lokalu i tym samym nie przesądza o bezdomności danej osoby, co podnosił skarżący.
Z uwagi na treść art. 106 § 3 ustawy p.p.s.a. Sąd nie mógł też uwzględnić wniosku dowodowego skarżącego o przesłuchanie świadków, zgłoszonego na rozprawie sądowej.
su.