Uzasadnienie
W piśmie z dnia [...] r. do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. Naczelnik Wydziału Architektury i Urbanistyki U.M. w P. poinformował o wykonywanych niezgodnie z dokonanym i przyjętym zgłoszeniem oraz z naruszeniem terenu działki gminnej nr [...], pracach budowlanych polegających na budowie ogrodzenia posesji przy ul. [...] nr [...], położonej przy zbiegu z ulicą [...]. Po wszczęciu w tej sprawie postępowania oraz po przeprowadzeniu w dniu [...] r. i [...] r. oględzin Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 49b oraz art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156 poz. 1118 ze zm., zwanej dalej Prawem budowlanym) nakazał J. F. wykonanie rozbiórki ogrodzenia murowanego usytuowanego na działce nr [...] przy ul. [...] nr [...] w P. W uzasadnieniu decyzji stwierdził, że ogrodzenie to, usytuowane na działce nr [...], zostało wykonane w [...] r. bez wymaganego art. 30 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego zgłoszenia.
Zostało ono zlokalizowane przy tym na terenie przeznaczonym zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta P. ustalonym uchwałą Rady Miasta z dnia [...] r. nr [...] (zwanym dalej miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego z dnia [...]r.) pod drogę publiczną W tej sytuacji nie ma możliwości legalizacji tego ogrodzenia na podstawie art. 49b, zaś wydanie nakazu jego rozbiórki jest obligatoryjne.
W odwołaniu od tej decyzji J. F. wniósł o jej uchylenie oraz o zawieszenie postępowania administracyjnego. Uzasadniając to żądanie podniósł, że złożył wniosek o zwrot nieruchomości o powierzchni [...] m2, która pomimo upływu [...] lat nie została zagospodarowana zgodnie z celem wywłaszczenia. Sprawa zwrotu nie została załatwiona a stanowi ona zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 kpa dla rozpoznania legalności wybudowanego ogrodzenia, które zrealizował "dokładnie po linii poprzedniego – grożącego katastrofą budowlaną". Nadto zarzucił, że ogrodzenie wykonał po uprzednim dokonaniu zgłoszenia.
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. odwołania tego nie uwzględnił i zaskarżoną decyzją z dnia [...]r. Nr [...] utrzymał w mocy orzeczenie organu I instancji z powołaniem się na treść art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 49b Prawa budowlanego. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia stwierdził, że J. F. zgłosił zamiar przystąpienia do robót budowlanych polegających na utwardzeniu części działki prefabrykowanymi, ażurowanymi elementami betonowymi oraz na przesunięciu istniejącego ogrodzenia o około [...] m w głąb działki nr [...], od strony ul. [...]. Takie też zgłoszenie zostało przez organ architektoniczno-budowlany przyjęte. Objęte nakazem rozbiórki ogrodzenie zostało zaś zlokalizowane od strony ulicy [...] na działce nr ewid. gr. [...], której właścicielem jest Gmina P. Zostało zatem wybudowane bez wymaganego zgłoszenia. Nie może ono być zalegalizowane bo zostało wybudowane na terenie przeznaczonym zgodnie z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego pod drogę publiczną.
W skardze do sądu administracyjnego J. F. wniósł o uchylenie w/w decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego jako wydanej jego zdaniem z naruszeniem art. 29 ust. 1 pkt 23 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego oraz art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Wniósł również o zasądzenie kosztów postępowania. Uzasadniając to żądanie powtórzył w ogólnym zarysie stanowisko zaprezentowane wcześniej w odwołaniu co do obowiązku zawieszenia postępowania administracyjnego. Podtrzymał też stanowisko, że ogrodzenie wybudował w oparciu o dokonane i przyjęte zgłoszenie. Podał, że nie mógł dokonać zgłoszenia w zakresie przesunięcia ogrodzenia tylko od strony ulicy [...] gdy ogrodzenie to "stanowi jeden ciąg budowlany", a działka nr [...], co do której dokonał zgłoszenia, "znajduje się głównie od strony ulicy [...]". W konsekwencji nie można mówić zdaniem skarżącego, że ogrodzenie stanowi samowolę budowlaną. Stwierdził nadto, że zgłaszał zastrzeżenia do planu zagospodarowania przestrzennego.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko i jego uzasadnienie. Podkreślił, że nakaz rozbiórki dotyczy jedynie tej części ogrodzenia, które usytuowane jest na działce nr [...] stanowiącej własność Gminy P.i przeznaczonej pod drogę, która to część nie była objęta przyjętym zgłoszeniem.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem wbrew jej zarzutom brak jest zdaniem Sądu dostatecznych podstaw do przyjęcia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem powołanych w niej przepisów prawa. Również z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi (zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm., zwanej dalej ustawą p.p.s.a.) Sąd nie stwierdził wydania tej decyzji z naruszeniem obowiązującego prawa (w zw. z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych – Dz. U. Nr 153 poz. 1269). Nie ulega wątpliwości i również skarżący tego nie kwestionuje, że objęte postępowaniem ogrodzenie zostało zrealizowane od strony drogi publicznej – ulicy [...] i ulicy [...] na działce nr [...] stanowiącej własność Gminy P. Zgodnie zatem z treścią art. 30 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego jego budowa wymagała zgłoszenia.
Wbrew twierdzeniu skarżącego nie zostało wykazane aby takie zgłoszenie zostało przez niego dokonane. Za takie nie może być uznane odnośnie spornego odcinka ogrodzenia, zgłoszenie z dnia [...]r. złożone w UM w P. w dniu [...]r. (karta 41 akt sądowych), które zostało przyjęte pismem z dnia [...] r. (karta 1A akt administracyjnych). Dotyczyło ono bowiem jedynie przesunięcia ogrodzenia na działce nr [...], co wynika wyraźnie nie tylko z samego zgłoszenia ale i dołączonego do niego oświadczenia o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane (działka nr [...]) oraz ze szkicu sytuacyjnego z zaznaczeniem przesunięcia ogrodzenia stanowiącego również załącznik do tego zgłoszenia.
W świetle tych dokumentów za dowolne należy uznać twierdzenie skarżącego, że dokonał on zgłoszenia budowy ogrodzenia również na działce nr [...]. Wobec tego zasadnie ustaliły organy, że ogrodzenie na działce nr [...] wykonane zarówno od strony od strony ulicy [...] jak i od strony ulicy [...] zostało zrealizowane bez wymaganego zgłoszenia. Zasadnie też ustaliły organy, że w tej części objęte postępowaniem ogrodzenie nie mogło być objęte postępowaniem legalizacyjnym przeprowadzonym zgodnie z treścią art. 49b ust. 2 i 4 do 6 Prawa budowlanego. Jak wynika bowiem z ustaleń organów obu instancji, których skarżący nie podważył, działka nr [...] znajduje się na obszarze oznaczonym w obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego miasta P. z dnia [...]r. symbolem C 130 KD d przeznaczonym pod drogę publiczną dojazdową. W żadnym zatem przypadku nie można w takiej sytuacji mówić, że budowa na tej działce ogrodzenia jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w rozumieniu art. 49b ust. 2 Prawa budowlanego.
Nie został też spełniony wynikający z tego przepisu wymóg zgodności ("nie narusza przepisów") budowy z obowiązującymi innymi przepisami (poza przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), a to w sytuacji gdy nie zostało podważone ustalenie, iż działka nr [...] stanowi własność Gminy P. oraz że skarżący nie wykazał się prawem dysponowania tą działką na cele budowlane (w zw. z art. 30 ust. 2 omawianego aktu prawnego). W świetle treści wymogów wynikających z tych przepisów nie ma żadnego znaczenia czy skarżący kwestionował zapisy planu zagospodarowania, gdy formalnie nie doszło do zmiany tego planu. Nie ma też znaczenia, że wystąpił on do Gminy P. o wykup tej części działki nr [...], na której zlokalizowane jest sporne ogrodzenie (a nie jak twierdzi o zwrot tej działki jako wywłaszczonej). Wniosek taki sformułowany w jego piśmie z dnia [...]r. nie wszczynał bowiem postępowania, od którego wyniku zależałoby rozpoznanie sprawy przedmiotowego ogrodzenia. Z tego względu nie doszło też do wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem treści art. 97 § 1 pkt 4 kpa, co zarzucono w skardze.
Z tych wszystkich względów skarga jako nieuzasadniona podlegała oddalenu na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. W takiej też sytuacji zgodnie z treścią art. 209 tej ustawy Sąd nie rozstrzygał w przedmiocie wniosku skarżącego o zwrot kosztów.