Uzasadnienie
Starosta Powiatowy w Z. działając na podstawie art. 22 ust. 1,2,3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2000 r., nr 100, p. 1086 z zm.) w związku z § 55, § 46 pkt 2, § 12 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2000 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. nr 38, poz. 454), dalej powoływanego jako rozporządzenie, orzekł o wprowadzeniu z wniosku P. G. L. L. P. N.K. zmian w oparciu ewidencji gruntów obrębu Z.P. Z sentencji decyzji wynika, że dokonano połączenia działek i wpisano nowego właściciela, a w uzasadnieniu powołano operat pomiarowy wykonany w ramach modernizacji operatu ewidencji gruntów. Powyższa decyzja podlegała sprostowaniu postanowieniem Starosty Z. dnia [...].
Od powyższej decyzji odwołanie złożył Z.S. Z odwołania wynika, że lasy objęte decyzją w przeszłości należały do ojca odwołującego się, a ich przejęcie na rzecz Skarbu Państwa na mocy dekretu PKWN z 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej nastąpiło niesłusznie. Lasy te bowiem nie podlegały przejęciu na podstawie dekretu, bowiem nie przekraczały 25 ha.
Ś. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i K. zaskarżoną decyzją z dnia [...] w oparciu o art. 138 § 2 kpa uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do rozpoznania temu organowi.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał na wniosek P.G.L.L.P. N.K. z dnia [...] który zawierał żądanie wypisu z operatu ewidencji gruntów i budynków, a nie żądanie wprowadzenia zmian w operacie. Strona wprawdzie dołączyła do wniosku decyzję Prezydium Powiatowej Rady Narodowej we W. z dnia [...] w sprawie przekazania gruntów leśnych P.F.Z.N.S., ale nie zwalniało to organu I instancji w sprawie w której orzekał on na wniosek, od uzyskania sprecyzowanego wniosku strony określającego jej żądania. Wniosek o wydanie wypisu nie jest bowiem równoznaczny z wnioskiem o wprowadzenie zmian w ewidencji.
W zależności od sprecyzowanego wniosku strony organ I instancji – zdaniem organu odwoławczego będzie mógł ewentualnie podjąć postępowanie określone w § 47 ust. 3 rozporządzenia i zapewnić w nim czynny udział stronom postępowania określonym stosownie do art. 28 Kpa.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Z.S. ponownie powtórzył zarzuty dotyczące decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej we W. w sprawie przekazania gruntu leśnego na rzecz p.g.l.N.S., oraz kwestionował przejęciu gruntu leśnego na rzecz Skarbu Państwa.
Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi podkreślając, że postępowanie w sprawie wprowadzenia zmian do ewidencji gruntów i budynków nie rozstrzyga problemów własności nieruchomości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja – w ocenie składu orzekającego – jest zgodna z prawem.
Decyzja ta została wydana w oparciu o art. 138 § 2 kpa, który uprawnia organ odwoławczy do uchylenia decyzji organu I instancji do ponownego rozpatrzenia w sytuacji gdy rozpatrzenie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części.
Skład orzekający podziela ocenę organu odwoławczego co do potrzeby przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości w rozpoznawanej sprawie.
Z akt sprawy wynika bowiem, że decyzja organu I instancji wprowadzająca zmiany w operacie ewidencji gruntów jednostki ewidencyjnej I. obręb Z.P. zapadła na skutek wniosku P.G.L.L.P.N.K. z dnia [...]. Natomiast z treści wniosku z dnia [...] nie wynika żądanie zmiany w operacie ewidencji gruntów, ale żądanie wydania wypisu z operatu ewidencji gruntów i budynków.
Udostępnienie dokumentów zasobu ewidencyjnego, w tym także wydanie wypisów i wyrysów jest czynnością materialno-techniczną, której nie potwierdza się pozytywną decyzją administracyjną. Jedynie odmowa wydania dokumentów – bez względu na przyczynę – wymaga wydania decyzji administracyjnej w postępowaniu przeprowadzonym zgodnie z kpa (47 § 3 rozporządzenia).
Brak więc było podstaw w następstwie rozpoznania wniosku do wydania decyzji w przedmiocie zmian w ewidencji. Wniosek bowiem nie dotyczył zmian. O ile organ administracyjny uznał, z uwagi na dołączone do wniosku dokumenty, że zmierza on w kierunku zmian w ewidencji to powinien zwrócić się do wnioskodawcy o sprecyzowanie żądania.
Żądanie strony określa bowiem przedmiot postępowania, a wydanie decyzji na wniosek strony uzależnione jest od złożenia przez stronę żądania, którego treść wyznacza przedmiot postępowania. Dlatego też zasadnie organ odwoławczy uchylił decyzję I instancji orzekającą o zmianach w ewidencji w celu ustalenia rzeczywistego żądania wnioskodawcy, i przeprowadzenia ewentualnego postępowania przewidzianego § 47 ust. 3 rozporządzenia. Powyższe oczywiście pozostaje bez związku z art. 22 ust. 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne i § 44 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. nr 38, poz. 454), które to jednak przepisy są podstawą do działania organów ewidencji gruntów z urzędu, a nie na wniosek.
Zasadnie zatem organ odwoławczy zastosował do decyzji organu I instancji art. 138 § 2 kpa, bowiem – jak wskazano wyżej – należało najpierw ustalić zakres wniosku, i w zależności od tego przeprowadzić postępowanie o którym mowa w § 47 ust. 3 rozporządzenia.
Odnosząc się do skargi należy stwierdzić, że jej zarzuty (podobnie jak wcześniej odwołania) nie pozostają w związku z przedmiotem postępowania.
Postępowanie przed organami ewidencji gruntów i budynków nie rozstrzyga bowiem problemu własności. Rejestr ewidencji gruntów jest wyłącznie odzwierciedleniem aktualnego stanu prawnego dotyczącego danej nieruchomości, ma charakter deklaratoryjny, a nie konstytutywny co oznacza, że rejestr ten potwierdza stan prawny nieruchomości zaistniały wcześniej.
Nie można więc – wbrew oczekiwaniu skarżącego – w postępowaniu o zmianę danych w ewidencji gruntów i budynków ustalać i rozstrzygać o prawidłowości tytułów własności, będących podstawą dokonania wpisów w ewidencji.
Zaskarżona decyzja dotyczyła wyłącznie wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów dla nieruchomości nie posiadającej założonej księgi wieczystej, a nie ustalenia czy nieruchomość podlegała przepisom dekretu PKWN o reformie rolnej lub dekretu PKWN o przejęciu lasów na rzecz Skarbu Państwa. Skarżący natomiast nie odnosił się do zmian w ewidencji, ale kwestionował tytuł Skarbu Państwa do nieruchomości twierdząc, że wobec powierzchni gruntów leśnych (poniżej 25 ha) nie podlegały one przejęciu na rzecz Skarbu Państwa.
Powyższe twierdzenia skarżącego nie mogą podważyć legalności zaskarżonej decyzji i dlatego skarga na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z zm.) podlegała oddaleniu.
su.