Uzasadnienie
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach złożonej na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. (dalej WINB) z dnia [...] r., nr [...], w przedmiocie obowiązku wykonania określonych robót budowlanych, Gmina Miasto R. złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W piśmie uzupełniającym z dnia 23 lutego 2015 r. skarżąca podała, że wniosek swój motywuje niebezpieczeństwem wyrządzenia Gminie znacznej szkody w postaci poniesienia niecelowych kosztów finansowych.
WINB w odpowiedzi na skargę nie ustosunkował się do wniosku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Przesłanki w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w przywołanym przepisie, wiążą się z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi zostanie on wzruszony. To znowuż powoduje możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.
Okoliczności przemawiające za wstrzymaniem aktu powinna przedstawić w pierwszej kolejności wnioskująca strona, aczkolwiek sąd administracyjny zasadność wniosku bada z uwzględnieniem argumentów nie tylko w nim podniesionych, ale także w aspekcie całokształtu okoliczności sprawy. Sąd ma bowiem obowiązek uwzględniać z urzędu fakty przemawiające za uwzględnieniem lub odmową wstrzymania wykonania aktu lub czynności (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 grudnia 2006 r.; sygn. akt II OZ 1352/06, dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl; zob. też T. Woś, Komentarz do art. 61 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, [w:] T. Woś (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012, s. 498 – 499 oraz cyt. tam orzecznictwo i literaturę; M. Bogusz, Glosa do postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2005 r., sygn. akt II OZ 155/05, "Gdańskie Studia Prawnicze – Przegląd Orzecznictwa" 2006, nr 1, s. 11-15).
Z ustaleń WINB wynika, że stan techniczny przedmiotowego obiektu budowlanego jest zły i może on zagrażać dobrom ustawowo chronionym, określonym w art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm. – dalej p.b.). W sytuacji występujących zagrożeń dla zdrowia lub życia ludzi oraz mienia bądź środowiska brak jest podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Względy ekonomiczne nie mogą przeważać nad dobrami wskazanymi w powyższym przepisie. Nawet gdyby Sąd w przyszłości z różnych powodów uwzględnił skargę, to i tak nie można by mówić o spełnieniu przesłanek z art. 61 §3 p.p.s.a. Zauważyć bowiem należy, że z Rozdziału 6 Prawa budowlanego (art. 61 i n.) wynika obowiązek utrzymywania każdego obiektu budowlanego w należytym stanie, w tym poprzez remonty. Kierowany jest on do właścicieli lub zarządców budynków.
Zatem nawet jeśli skarżąca będzie musiała przeprowadzić określone roboty budowlane przed rozpoznaniem skargi, to jedynie doprowadzi tym samym do stanu technicznego obiektu wymaganego przez ustawodawcę, czyli postąpi zgodnie z wymogami ustawowymi kierowanymi do ogółu właścicieli i zarządców. W tej sytuacji oczywiste jest, że nie są tu spełnione przesłanki w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w art. 61 §3 p.p.s.a.
Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.