Uzasadnienie
Wyrokiem z 26 września 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę "A" w B. na decyzję [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ochrony przyrody. Odpis tego wyroku został uznany zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia 10 grudnia 2013 r. za skutecznie doręczony.
W dniu 3 lutego 2014 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) pełnomocnik strony skarżącej złożył skargę kasacyjną od powyższego wyroku zawierającą wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik podważył prawidłowość doręczenia przewidzianego w art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Zdaniem pełnomocnika strony skarżącej domniemanie doręczenia powinno być obalone, ponieważ 26 listopada 2013 r. strona zgłosiła się do Agencji Pocztowej przy ul [...] w B. ale przesyłka jednak nie została jej wydana, ponieważ pracownik nie potrafił odszukać przesyłki. Zdaniem pełnomocnika strony powyższe dowodzi, że winę za nie doręczenie przesyłki ponosi wyłącznie Poczta Polska i ten stan rzeczy został właściwie udokumentowany.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Stosownie natomiast do art. 87 § 1, 2 i 4 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w okresie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie też z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.
Z powołanych wyżej przepisów wynika, że instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i może być zastosowana jedynie wtedy, gdy wszystkie określone w nich przesłanki zostaną spełnione łącznie. Samo wniesienie wniosku przez zainteresowanego w wskazanym terminie oraz dokonanie czynności, dla której zakreślony był termin, nie jest wystarczającą przesłanką przywrócenia uchybionego terminu do dokonania czynności procesowej. Konieczne jest bowiem uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę, że nie ponosi on winy w niedochowaniu terminu.
Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że strona skarżąca nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej było niezawinione. Uzasadnienie strony co do braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej zostało ograniczone do zakwestionowania prawidłowości uznania awizowanej przesyłki za doręczonej. Zdaniem strony twierdzenie to zostało wystarczająco udokumentowane. Jednak do Sądu strona złożyła jedynie swoje pismo z 30 grudnia 2013 r. w którym opisała zdarzenie polegające na nie wydaniu przesyłki. Do pisma tego ani do wniosku o przywrócenie terminu nie zostały dołączone żadne załączniki uprawdopodobniające, że strona faktycznie zgłosiła się po odbiór przesyłki a mino to jej nie otrzymała z powodu chwilowego zaginięcia.
Należy zauważyć, że instytucja przywrócenia terminu w art. 87 p.p.s.a nakłada na stronę jedynie obowiązek uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu, a nie obowiązek jego udowodnia, jednak samo złożenie oświadczenia zainteresowanej strony w tym zakresie jest z pewnością niewystarczające.
Należy dodać, że przy ocenie zawinienia w uchybieniu terminu przyjąć trzeba obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Zdaniem Sądu w sytuacji gdy, jak twierdzi strona, 26 listopada 2013 r. nie wydano jej przesyłki, a zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru 28 listopada 2013 r. powtórnie awizowano przesyłkę, to trudno uznać, że przekonanie strony o tym, że oczekiwana korespondencja jeszcze nie nadeszła było usprawiedliwione. Taki stan rzeczy nie może więc uzasadnić przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej.
Reasumując strona skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, w związku z tym na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a, sąd orzekł jak w sentencji.