Uzasadnienie
Po rozpatrzeniu wniosku K. S. Prezydent Miasta C., postanowieniem z dnia [...] nr [...] r., wydanym w trybie art. 24 § 3 k.p.a. odmówił wyłączenia A. S. - Kierownika Zespołu ds. Pieczy Zastępczej Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w C. od udziału w postępowaniu w sprawie odpłatności za pobyt córki wnioskodawcy w rodzinnej pieczy zastępczej.
Strona wnioskiem z dnia 9 listopada 2019r. zwróciła się o wyjaśnienie treści wyżej powołanego postanowienia. Postanowieniem z dnia 5 grudnia 2019r., wydanym w trybie art. 113 k.p.a., organ I instancji odmówił wyjaśnienia treści tegoż postanowienia. W uzasadnieniu wskazał, że strona wnioskująca o wyjaśnienia treści postanowienia zobowiązana jest wykazać niezbędność wyjaśnienia aktu ze względu na rozbieżności czy niejasności, które w nim wystąpiły. Sentencja przedmiotowego postanowienia jest czytelna i jasna, nie jest zawiła i nie utrudnia zrozumienie jego sensu. Natomiast uzasadnienie postanowienia zawiera twierdzenia i wskazanie właściwe dla podjętego rozstrzygnięcia.
W wyniku zażalenia adresata postanowienia sprawę rozpatrywało Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie, które zaskarżonym obecnie postanowieniem utrzymało rozstrzygnięcie organu I instancji w mocy. Wskazało, że wyjaśnienie wątpliwości co do treści decyzji (postanowienia), zwane jej wykładnią, konieczne jest wtedy, gdy jest ona niejednoznaczna lub dotknięta zawiłością utrudniającą ustalenie sensu rozstrzygnięcia sprawy. W rozpatrywanej sprawie sentencja postanowienia jest jasna i zrozumiała. Zawiera ona odmowę wyłączenia pracownika.
Skargę na to postanowienie do tutejszego Sądu złożył jego adresat. Domagając się jego uchylenia zarzucił SKO w Częstochowie:
- 1) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy - w postaci obrazy art. 113 § 2 (który w zw. z art. 126 k.p.a. odnosi się również do postanowień), w którym przewidziano obowiązek organu, który wydał m. in. postanowienie - wyjaśniania na żądanie strony wątpliwości co do treści tego postanowienia w drodze postanowienia;
- 2) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy - w postaci obrazy art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, a w szczególności błędne ustalenie że: postanowienie Starosty [...] z dnia [...] znak:
[...] (podpisane przez Panią K. B. Dyrektora Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie C.) o odmowie wyjaśnienia postanowienia Starosty [...] z dnia [...] znak [...] (również podpisanego przez Panią K. B.) o odmowie wyłączenia Pani A. S. od udziału w postępowaniu w sprawie odpłatności za pobyt syna K. S. w spokrewnionej rodzinie zastępczej za okres od dnia 1 marca 2019 r. do dnia 29 lutego 2020 r. nie wymaga wyjaśnienia, gdyż zawiera czytelne i jednoznaczne wskazanie merytorycznych podstaw przyjętego rozstrzygnięcia polegającego na odmowie wyłączenia Pani A. S. od udziału w w.w. postępowaniu;
3) nieuwzględnienie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie faktu całkowitego pominięcia przez organ I instancji zbadania pytań i opisu wątpliwości skarżącego przedstawionych w złożonym przez niego wniosku z dnia 9 listopada 2019 r., znak; [...] o wyjaśnienie treści postanowienia Starosty [...] z dnia [...]
Odpowiadając na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej.
Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.
Zgodnie z art. 113 § 2 k.p.a. "organ, który wydał decyzję, wyjaśnia w drodze postanowienia na żądanie organu egzekucyjnego lub strony wątpliwości co do treści decyzji". Na mocy przepisu szczególnego przepis powyższy stosuje się do postanowień, co w niniejszej sprawie nie budzi żadnych wątpliwości.
Przedmiotem wyjaśnienia mogą być w szczególności niejednoznaczne lub niejasne sformułowania zawarte w osnowie decyzji (postanowienia), które utrudniają jednoznaczne ustalenie sensu rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z dnia 7 czerwca 2018 r. sygn. II OSK 3090/17 – wszystkie orzeczenia za CBOSA). Jest ono konieczne, gdy osnowa (rozstrzygnięcie) jest niejednoznaczna lub dotknięta zawiłością utrudniającą ustalenie sensu rozstrzygnięcia sprawy. Przedmiotem postanowienia wydanego w trybie art. 113 § 2 k.p.a. jest wyłącznie wyjaśnienie stronom tego, jak organ rozumiał własne rozstrzygnięcie. Wyznaczone przepisem art. 113 § 2 k.p.a. pole działania organu jest więc ograniczone wyłącznie do wyjaśnienia stronie zgłoszonych wątpliwości co do użytych w decyzji wyrażeń, niejasnych sformułowań, wyjaśnień bądź zastosowanych skrótów utrudniających ustalenie sensu rozstrzygnięcia. W postępowaniu prowadzonym w trybie art. 113 § 2 k.p.a. organ nie prowadzi postępowania wyjaśniającego, zmierzającego do ustalenia stanu faktycznego w takim zakresie, jak w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji o charakterze merytorycznym (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 10 kwietnia 2019 r. sygn. II SA/Go 103/19).
Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy należy uznać, że rozstrzygnięcia organów administracji publicznej są prawidłowe. Wniosek o wyjaśnienie dotyczył bowiem postanowienia, w którym organ I instancji wyraźnie wskazał – że odmawia wyłączenia pracownika od prowadzenia sprawy. Wyjaśnienie treści takiego rozstrzygnięcia jest zbędne.
Analizując treść uzasadnienia skargi można dojść do wniosku, że skarżący domaga się od organu administracji wyjaśnienia przyczyn odmowy wyłączenia pracownika. Nastąpiło to jednak w uzasadnieniu postanowienia z dnia 1 października 2019 r. Rozwianiu kolejnych wątpliwości strony nie może tu służyć instytucja przewidziana w art. 113 § 2 k.p.a.
Biorąc pod uwagę powyższe, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę.