Uzasadnienie
Prawomocnym postanowieniem z dnia 13 lutego 2017 r. sygn. akt II SA/Gl 1112/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po rozpoznaniu skarg M.K. oraz "A" i "B" na uchwałę Rady Gminy U. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, orzekł o umorzeniu postępowania ze skarg M.K. i "A".
W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że skarżący skutecznie cofnęli skargi, bowiem czynność ta nie zmierza do obejścia prawa i nie spowodowała utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Następnie prawomocnym postanowieniem z dnia 21 czerwca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę "B" na powyższą uchwałę.
Pismem z dnia [...] r. M.K. powtórnie wniósł skargę na powyższą uchwałę, domagając się stwierdzenia jej nieważności w zakresie, w jakim uchwała wprowadza zakaz nowego zainwestowania poza przypadkami powstania w jednym kompleksie nowego gospodarstwa rolnego o pow. nie mniejszej niż 1,5 ha przeliczeniowego oraz w zakresie układu komunikacyjnego (ustalania granic terenu pod drogi łączące przysiółki D. i K.) i nieobjęcia obszarami podziałów lub scaleń określonych nieruchomości.
Skarżący na wezwanie Sądu podał, że przed wniesieniem skargi bezskutecznie wezwał Radę Gminy do zmiany planu miejscowego w tym zakresie pismem z dnia [...] r., które wniesiono za pośrednictwem platformy ePUAP. Powyższe pismo dołączono.
W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy U. wniósł o jej oddalenie. Podał, że uchwała została podjęta po przeprowadzeniu wymaganej procedury planistycznej. Wyjaśnił, że ograniczenie możliwości powstania nowych siedlisk zagrodowych ma umocowanie w art. 15 ust. 2 pkt 9 ustawy o planowaniu... Wbrew zarzutom skargi, plan miejscowy ustala też odpowiednią sieć dróg publicznych, a żadne przepisy nie nakładają obowiązku wyznaczenia dróg dojazdowych w tym wewnętrznych, do wszystkich nieruchomości. Ustalono też zasady scalania i podziałów nieruchomości.
W toku rozprawy sądowej pełnomocnik skarżącego oświadczył, że skarżący jest od ok. 5 lat właścicielem nieruchomości, na której zamieszkuje. Wyjaśnił, że istota skargi dotyczy dróg dojazdowych do każdego z przysiółków, a nie – dojazdu do każdej posesji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Powtórna skarga na uchwałę w przedmiocie planu miejscowego podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna.
Z mocy art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935), w niniejszej sprawie zastosowanie ma przepis art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r. poz. 446 ze zm.) w brzmieniu dotychczasowym. Zatem wniesienie skargi do sądu administracyjnego jest dopuszczalne po uprzednim bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa, bowiem zaskarżona uchwała została podjęta przed dniem 1 czerwca 2017 r. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa przysługuje tylko jednokrotnie. Jest to bowiem quasi środek odwoławczy. Tymczasem skarżący już skorzystał z tej możliwości prawnej, wnosząc skargę w sprawie tut. Sądu sygn. akt II SA/Gl 1112/16, którą następnie cofnął. Jak wynika z akt tej sprawy skarżący pismem z dnia 4 sierpnia 2016 r. wezwał Radę Gminy U. do usunięcia naruszenia prawa spowodowanego także uchwałą z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zmiany miejscowego planu w zakresie nieistnienia w tym planie całorocznych dróg dojazdowych oraz zakazu wprowadzania nowego zainwestowania gospodarstw rolnych poniżej 1 ha i takie też ustalenia poczynił Sąd w powyższej sprawie.
Wezwanie to niewątpliwie odnosi się do przedmiotowej uchwały ze zmianami. Zarzuty wezwania są bowiem tożsame z pismem z dnia [...] r., które skarżący przedłożył w niniejszej sprawie jako dowód wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Organ gminy udzielił odpowiedzi pismem z dnia [...] r.
Nie ma też prawnego znaczenia fakt, że skarżący cofnął poprzednią skargę, co skutkowało umorzeniem postępowania w sprawie II SA/Gl 1112/16.
Skutków poprzedniego wezwania nie można bowiem zniweczyć w drodze kolejnej skargi, poprzedzonej powtórnym wezwaniem.
Termin do wniesienia skargi jest bowiem liczony od pierwotnego wniesienia wezwania, które zostało nadane za pośrednictwem poczty.
Co więcej, skarżący powtórnie pismem z dnia [...] r. nadanym za pośrednictwem platformy ePUAP, wezwał Radę Gminy do usunięcia naruszenia prawa spowodowanego uchwałą z dnia [...] r. (vide: pismo skarżącego z dnia [...] r. wraz z załącznikami znajdujące się w aktach sprawy II SA/Gl 1112/16).
Termin do wniesienia skargi na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, uregulowany został w art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.). Zatem brak odpowiedzi na wezwanie stwarza możliwość wniesienia skargi w terminie 60 dni od dnia wezwania. W każdym wypadku termin ten upłynął przed dniem 16 listopada 2017 r.
Taki też pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 12 lutego 2013 r. sygn. akt II OSK 227/13, powołując się na utrwalony pogląd w orzecznictwie.
Zatem ponowne wezwanie było bezskuteczne, a powtórna skarga jako niedopuszczalna, podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 tej ustawy.
Powyższe ustalenia sąd administracyjny poczynił w oparciu o dowód z akt sprawy sygn. akt II SA/Gl 1112/16.
O zwrocie uiszczonego wpisu sądowego w kwocie 300 zł rozstrzygnięto po myśli art. 232 § 1 pkt 1 cyt. ustawy.
ec