Uzasadnienie
Prezydent Miasta K. decyzją z [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art. 24a ustawy o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2220) oraz art. 64 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego odmówił K. K. przyznania zasiłku pielęgnacyjnego. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że strona nie spełnia warunków do otrzymania wnioskowanego świadczenia, ponieważ nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym lub umiarkowanym stopniu niepełnosprawności.
Z decyzją tą nie zgodziła się strona, która wniosła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach. W odwołaniu tym wyraziła swoje niezadowolenie z otrzymanego rozstrzygnięcia i zarzuciła mu naruszenie postanowień art. 68 i art. 69 Konstytucji RP. W motywach odwołania podkreślono, że mocą orzeczenia o stopniu niepełnosprawności z [...] r. została zaliczona do lekkiego stopnia niepełnosprawności i to obniżenie zdolności strony do wykonywania pracy w pełni kwalifikuje ją do otrzymania zasiłku pielęgnacyjnego. W dalszej części odwołania strona podniosła, że kierując się postanowieniami przywołanych przepisów Konstytucji RP domaga się od organu wyższego stopnia naprawienia wyrządzonej szkody.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach decyzją z [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy przedstawił wpierw dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie przywołał treść art. 16 ustawy o świadczeniach rodzinnych. W dalszej kolejności organ ten przybliżył stan faktyczny sprawy i uznał, że organ pierwszej instancji zasadnie odmówił stronie przyznania wnioskowanego świadczenia, gdyż ta ma orzeczony lekki stopień niepełnosprawności w sytuacji, gdy wymagany jest stopień umiarkowany lub znaczny.
Z rozstrzygnięciem tym nie zgodziła się strona, która wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze tej zarzuciła organowi naruszenie postanowień art. 227 Kodeksu postępowania cywilnego, jak również rażące naruszenie art. 244 § 1 tego Kodeksu, poprzez brak odniesienia się do dokumentacji medycznej przedłożonej przez skarżącą, a to w konsekwencji doprowadziło do naruszenia postanowień art. 67 ust. 1 i 2, art. 68 ust. 3 oraz art. 69 Konstytucji RP. Ponadto skarżąca wystąpiła do tutejszego Sądu o powołanie dwóch biegłych z dziedziny ortopedii i urologii do zbadania [...] skarżącej. Podkreśliła, że z uwagi na stan tej [...] w okresie wcześniejszym dysponowała orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. W motywach skargi zarzucono powyższej decyzji, wydanie jej bez rozeznania stanu zdrowia skarżącej, a tym samym bez wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach wniosło o jej oddalenie i przywołało analogiczną argumentację do tej, którą zamieściło w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia. Odnosząc się do zarzutów sformułowanych w skardze organ ten odwołał się do orzecznictwa sądów administracyjnych, w którym sądy te nakazywały opieranie się o wydane dokumenty.
Pismem z 31 maja 2019 r. skarżąca odniosła się do odpowiedzi na skargę i podtrzymała złożony wniosek o powołanie biegłych, jak również wystąpiła o powołanie E. K. jako jej pełnomocnika w sprawie. W piśmie tym podtrzymała stawiany organowi odwoławczemu zarzut, bazowania na dokumentach urzędowych, a nie na dokumentacji medycznej i niepodjęciu działań zmierzających do wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy. Przedstawiła stan swojego zdrowia, a w szczególności trudności związane z chodzeniem i utrzymaniem równowagi i ponownie podkreśliła, że stan ten uzasadnia przyznanie jej wnioskowanego świadczenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona w oparciu o postanowienia art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) nie wykazała, aby decyzja ta naruszała wymogi prawa, a zgodnie z treścią art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak również naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Oznacza to, że nie każde uchybienie ze strony organu administracji uzasadnia uwzględnienie skargi, a jedynie takie, które miało lub mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy.
W rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy podjął rozstrzygnięcie, które odpowiada przepisom prawa, zatem brak jest podstaw dla uwzględnienia wniesionej skargi. Stan faktyczny w sprawie tej jest czytelny i nie budzi żadnych kontrowersji. Skarżąca składając wniosek o przyznanie zasiłku pielęgnacyjnego przedłożyła orzeczenie Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Katowicach z [...] r., z którego wynika, że zaliczona została do lekkiego stopnia niepełnosprawności. Okoliczność ta nie budzi żadnych wątpliwości. Z kolei po myśli art. 16 ustawy o świadczeniach rodzinnych wynika, że zasiłek pielęgnacyjny przysługuje: niepełnosprawnemu dziecku; osobie niepełnosprawnej w wieku powyżej 16 roku życia, jeżeli legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności; osobie, która ukończyła 75 lat. Po myśli ustępu 3 tego przepisu wskazany zasiłek przysługuje także osobie niepełnosprawnej w wieku powyżej 16 roku życia legitymującej się orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, jeżeli niepełnosprawność powstała w wieku do ukończenia 21 roku życia. W rozpoznawanej sprawie żadna z wymienionych w przywołanym przepisie okoliczności nie występuje, zatem rozstrzygnięcia organów administracji obu instancji zgodne są z przepisami prawa.
Podniesione w skardze zarzuty nie mogą być uwzględnione, ponieważ sąd administracyjny nie jest powołany do przeprowadzania postępowania dowodowego, a jego zadaniem jest jedynie kontrola prawidłowości rozstrzygnięcia podjętego przez organy administracji publicznej. W tej sytuacji wniosek skarżącej o powołanie biegłych jest bezzasadny i jako taki nie mógł zostać uwzględniony.
W kontekście rozpoznawanej sprawy organy administracji obu instancji nie dopuściły się naruszenia prawa podejmując rozstrzygnięcie w oparciu o orzeczenie dotyczące stopnia niepełnosprawności. Podkreślić należy, że w ramach tego postępowania organy administracji nie przeprowadzają żadnego postępowania dowodowego, którego celem byłoby wyjaśnienie stanu zdrowia wnioskodawcy.
W ramach tego postępowania organy te podejmują decyzję w oparciu o orzeczenie wydane przez uprawniony do tego organ. Oznacza to, że zarzuty skarżącej co do uchybień w zakresie prowadzenia postępowania wyjaśniającego są także bezzasadne.
Podnoszone w skardze zarzuty naruszenia przepisów Konstytucji RP, w kontekście przeprowadzonych powyżej rozważań także nie zasługują na uwzględnienie. Podkreślić trzeba, że przepisy te nie mogą stanowić samoistnej podstawy przyznania świadczenia a ponadto, w przywołanych przez skarżącą przepisach przewidziano, że przewidziane nimi prawa będą normowane postanowieniami ustaw. Tym samym ustawa o świadczeniach rodzinnych jest tym aktem normatywnym, który stanowi wypełnienie wskazań zamieszczonych w tych przepisach.
Na marginesie niniejszych rozważań przyjdzie zauważyć, że okoliczności podniesione przez skarżącą, czy to w skardze czy też w piśmie z 31 maja 2019 r., a dotyczące jej sytuacji zdrowotnej i osobistej, nie mogły być uwzględnione z tego powodu, że nie miały w sprawie tej żadnego wpływu na ocenę rozstrzygnięć podejmowanych przez organy administracji publicznej.
Skoro Sąd nie znalazł podstaw prawnych do uwzględnienia skargi, to stosownie do postanowień art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało skargę oddalić.
mr