Uzasadnienie
Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 16 lipca 2009 r. oddalono wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy.
Od powyższego postanowienia w ustawowym terminie skarżąca wniosła sprzeciw. W jego uzasadnieniu wskazała przede wszystkim, iż jej dochód w wysokości [...] zł z tytułu świadczenia rentowego nie pozwala w żadnym wypadku na opłacenie kosztów sądowych i fachowego pełnomocnika. Skarżąca nie jest natomiast w stanie występować sama w procesie z uwagi na zawiłość sprawy. Jednocześnie podniosła, iż w mieszkaniu położonym przy [...] mieszka sama, jej mąż H. P. i syn K. P. nie żyją, w związku z powyższym zmuszona była przenieść się do syna M. P. zamieszkałego przy ul. [...]. Powyższe skarżąca potwierdziła również na rozprawie, która odbyła się w dniu 23 lipca 2009 r., oświadczając jednocześnie, iż mieszkanie przy [...] jest zadłużone, a zaległości finansowe stale wzrastają, skarżąca nie płaci bowiem czynszu, opłaca jedynie media.
Nadto wskazała, że wyprowadzi się z tego mieszkania wówczas, gdy administracja przyzna jej mniejsze mieszkanie. Administracja nie wyraża natomiast zgody na dokonanie zamiany mieszkania we własnym zakresie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.
Zgodnie z treścią art. 245 § 1 p.p.s.a., strona może się ubiegać o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 2 p.p.s.a.). Przepis art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. stanowi zaś, że przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje wówczas, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Instytucja prawa pomocy stanowi przy tym wyjątek od zasady odpłatności postępowań sądowych i stosowana być winna jedynie w przypadkach uzasadniających pokrycie kosztów procesu przez Skarb Państwa.
Odnosząc przywołaną wyżej regulację prawną do realiów rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że przewidziana w art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przesłanka zwolnienia E. P. od kosztów sądowych (tj. opłat sądowych i wydatków) oraz ustanowienia w sprawie fachowego pełnomocnika procesowego w osobie adwokata z urzędu została spełniona w stopniu pozwalającym na uwzględnienie złożonego wniosku w całości.
Biorąc pod uwagę wskazaną we wniosku o przyznanie prawa pomocy sytuację materialną skarżącej oraz okoliczności sprawy, jak również wiek skarżącej i jej stan zdrowia, uznać przyjdzie, iż wniosek ten zasługuje na uwzględnienie. Zarówno stan majątkowy skarżącej, jak i wysokość uzyskiwanego przez nią świadczenia przemawia za przyjęciem poglądu, iż nie jest ona w stanie ponieść kosztów postępowania i kosztów zastępstwa procesowego. Jak wynika bowiem z dokumentów nadesłanych przez skarżącą, jedynym źródłem dochodu skarżącej jest świadczenie rentowe w wysokości [...] zł netto miesięcznie.
Dokonana w tym kontekście analiza stanu majątkowego wnioskodawczyni – przeprowadzona w oparciu o podniesione w sprawie okoliczności - prowadzi do wniosku, iż skarżąca wykazała w dostateczny i przekonujący sposób, iż nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych, w tym kosztów wynagrodzenia adwokata.
Mając na uwadze podniesione wyżej okoliczności postanowiono jak w sentencji w oparciu o art. 245 § 1 i § 2 p.p.s.a. w związku z art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., działając na podstawie art. 254 § 1 p.p.s.a.