Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezydent Miasta B. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę drogi pożarowej i [...] miejsc parkingowych dla budynków przy ul. [...]w B. na działkach nr ew. [...], na wniosek inwestora "A".
Na wniosek T. B. zam. w B. przy ul. [...][...]J.M. zam. w B. przy ul. [...][...]oraz A. O. zam. w B. przy ul. [...][...] (nazywanych w dalszej części uzasadnienia również "skarżącymi") organ I instancji postanowieniem z dnia [...]r. nr [...]wznowił postępowanie w sprawie. Podstawą był art. 145 § 1 pkt 4 ustawy kodeks postępowania administracyjnego. Osoby te są współużytkownikami wieczystymi jednej z nieruchomości, na której ma być realizowane przedsięwzięcie a bez własnej winy nie brały udziału w postępowaniu i nie wyrazili zgody na budowę drogi pożarowej. Postanowieniem z tego samego dnia i o tym samym numerze odmówił wnioskowi skarżących o wstrzymanie wykonania decyzji z dnia 17 czerwca 2013 r. W ocenie organu okoliczności sprawy nie uzasadniają wstrzymania wykonania ww. aktu. Okoliczność, iż współużytkownicy wieczyści nie wyrazili zgody na realizację przedsięwzięcia nie ma dla rozstrzyganej sprawy większego znaczenia, gdyż Zarząd SM Wspólnota mógł dysponować nieruchomością na cele budowlane samodzielnie, w ramach zarządu nieruchomością wspólną.
Zażalenie na to ostatnie postanowienie złożyli T. B., J. M. i A. O.. Podnieśli, iż wyrażenie zgody na budowę drogi pożarowej przekracza tzw. "zwykły zarząd". Zatem również oni, jako współużytkownicy wieczyści musieli wyrazić zgodę na budowę drogi pożarowej przy ul. [...].
Postanowieniem z dnia [...]r. nr [...]Wojewoda [...] utrzymał skarżone postanowienie w mocy. W jego ocenie rozstrzygnięcie organu I instancji odpowiada prawu. Wstrzymanie wykonania decyzji stanowi środek ostateczny i jego zastosowanie winno być poparte wiarygodnymi i udokumentowanymi materiałami dowodowymi. A żalący w postępowaniu takich dokumentów nie przedstawili.
Skargę na to postanowienie do tutejszego Sądu złożyli T. B., J. M. i A. O.. Domagając się uchylenia rozstrzygnięć organów obu instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania zarzucili Wojewodzie Śląskiemu naruszenie art. 152 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez przyjęcie, że wskazane przez nich okoliczności nie uzasadniają wstrzymania wykonania decyzji
Prezydenta Miasta B. z dnia [...]r. nr [...]w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę drogi pożarowej i [...] miejsc parkingowych dla budynków przy ul. [...][...]w B. na działkach nr ew. [...]
Odpowiadając na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie podtrzymując swą dotychczasową argumentację.
Realizując zarządzenie sędziego sprawozdawcy Prezydent Miasta B. dnia [...]r. przesłał do Sądu kopię swego postanowienia z dnia [...]r. o zawieszeniu postępowania w sprawie wznowionej postanowieniem z dnia [...]r. nr [...] "do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ". W ocenie organu I instancji takim zagadnieniem wstępnym jest rozstrzygnięcie tutejszego Sądu w niniejszej sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Na początku należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. W świetle § 2 wspomnianego przepisu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – w dalszej części uzasadnienia jako "P.p.s.a.") wynika, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem.
Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 P.p.s.a. tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Zgodnie z art. 152 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 poz. 267 ze zm. – w dalszej części jako "k.p.a." "organ administracji publicznej właściwy w sprawie wznowienia postępowania wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania".
Wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie art. 152 § 1 k.p.a. winno być traktowane jako środek ostateczny, oparty na udokumentowanych i wiarygodnych dowodach. Podejmując rozstrzygnięcie w tym zakresie organ powinien wziąć pod uwagę wszystkie dostępne na tym etapie postępowania okoliczności faktyczne i prawne, przede wszystkim materiał dowodowy zawarty w aktach sprawy zakończonej dotychczasową decyzją i na tej podstawie wstępnie ocenić, czy istnieją podstawy do przyjęcia, ze decyzja zostanie uchylona (może zostać uchylona). Warto jednak podkreślić, że co prawda użyte w przepisie art. 152 § 1 k.p.a. sformułowanie "prawdopodobieństwo uchylenia decyzji" nie nakłada na organ obowiązku udowodnienia, że decyzja zostanie uchylona, to nie oznacza przyjęcia przez organ dowolności w zakresie oceny możliwości uchylenia decyzji. Aby więc dokonać takiej oceny, organ administracyjny musi przeanalizować cały zebrany dotychczas w danej sprawie materiał dowodowy (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 28 maja 2014 r. sygn. II SA/Kr 559/14 – za www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy należy uznać, iż organy administracji nie wyjaśniły wszystkich istotnych okoliczności sprawy, zatem naruszyły obowiązki wynikające z art. 7 i 77 k.p.a. Winny przede wszystkim przeanalizować cały zebrany dotychczas w danej sprawie materiał dowodowy aby ustalić prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Wojewoda Śląski w swym rozstrzygnięciu ograniczył się w praktyce do zarzutów lokalizacji drogi nie odnosząc się w ogóle do problemu prawa dysponowania przez "A" prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Tu zaś Sąd wskazuje Wojewodzie [...] iż dnia [...]r. Naczelny Sąd Administracyjny podjął uchwałę (sygn. II OPS 2/15), w której stwierdził, że "spółdzielnia mieszkaniowa wykonująca zarząd nieruchomością wspólną stanowiącą współwłasność spółdzielni, na podstawie art. 27 ust. 2 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych, posiada tytuł prawny do dysponowania tą nieruchomością na cele budowlane, w rozumieniu art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego, w zakresie eksploatacji i utrzymania nieruchomości wspólnej".
Uchwała powyższa w istocie przesądza, że w odniesieniu do czynności związanych z eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości wspólnej spółdzielnia mieszkaniowa jest uprawniona do złożenia oświadczenia o prawem dysponowania na cele budowlane nieruchomością wspólną. Trudno jednak uznać budowę drogi pożarowej i 10 miejsc parkingowych za "czynności w zakresie eksploatacji i utrzymania nieruchomości wspólnej".
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewoda Śląski uwzględni dokonane w niniejszym uzasadnieniu rozważania Sądu dotyczące zakresu badania przesłanek zastosowania rozwiązania przewidzianego w art. 152 k.p.a.