Uzasadnienie
Pismem z dnia 25 czerwca 2018 r. "A" S.A. z siedzibą w R. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na postanowienie Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności zażalenia w sprawie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego. W skardze skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w J. z dnia [...] r., nr [...] w sprawie wstrzymania zmiany sposobu użytkowania części sklepu z zapleczem i małą gastronomią oraz nakładającego obowiązek przedstawienia dokumentów do dnia 31 lipca 2018 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), zwanej dalej P.p.s.a, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 P.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 P.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do wykonania, pod pojęciem którego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Do aktów takich nie będą zatem należeć te, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nich określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. Pojęcie wykonania aktu administracyjnego w rzeczywistości dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego nałożone zostają na niego obowiązki.
Wstrzymanie wykonania dotyczy sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne. Skutków takich nie wywołuje natomiast zaskarżone postanowienie, którym stwierdzono niedopuszczalność zażalenia w sprawie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego. Postanowienie takie ze swej istoty nie podlega wykonaniu. Ma ona charakter czysto procesowy, zatem nie powoduje bezpośrednich skutków, o których mowa w art. 61 P.p.s.a. Nie wymaga również od organu podjęcia jakichkolwiek czynności, których wykonanie mogłoby z punktu widzenia strony skarżącej spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Wobec powyższego instytucja wstrzymania wykonania nie może znaleźć zastosowania w odniesieniu do tego aktu. Należy przy tym podkreślić, że na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania nie podlega badaniu kwestia legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia, będzie ona bowiem stanowić przedmiot merytorycznego rozpoznania skargi.
Natomiast odnosząc się do wniosku o wstrzymanie wykonania postanowienia organu I instancji, dotyczącego wstrzymania zmiany sposobu użytkowania części obiektu budowalnego oraz nakładającego obowiązek przedstawienia dokumentów, to należy wyjaśnić, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności dotyczy tylko i wyłącznie aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Zgodnie zaś z ugruntowanym w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądem, użyte w art. 61 § 3 P.p.s.a. sformułowanie "w granicach tej samej sprawy" obejmuje akty wydane w pierwszej instancji oraz akty, w stosunku do których toczy się postępowanie w trybie nadzwyczajnym lub w trybie autokontroli.
Tym samym w ocenie Sądu należy uznać, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym dotyczącym niedopuszczalności zażalenia, nie jest możliwe wnioskowanie o wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego wydanego przez organ I instancji w zakresie meritum sprawy, bowiem nie zachodzi tożsamość przedmiotowa tych dwóch postępowań, a tym samym są to dwie różne sprawy w znaczeniu materialnym. Wobec tego nie zostały również spełnione przesłanki do wstrzymania wykonania decyzji organu I instancji.
W świetle wskazanych okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 61 § 5 P.p.s.a, orzekł jak w sentencji postanowienia.