Uzasadnienie
Skarżący, po otrzymaniu wezwania do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 200 zł, na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych. Z treści formularza wynika, że wraz z żoną oraz dorosłym, szukającym pracy synem zamieszkuje w budynku mieszkalnym o pow. 200 m2 (około 100 m2 powierzchni mieszkalnej) a w skład jego majątku wchodzi również nieruchomość rolna o pow. 4,5 ha. Skarżący zadeklarował, że nie dysponuje oszczędnościami, papierami wartościowymi ani tez przedmiotami, których wartość przekraczałaby 3.000 euro.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje:
Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U.z 2012 r. poz. 270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym.
Przyznanie prawa pomocy w formie zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim i swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).
Przedmiotem badania przy analizie wniosku o przyznanie prawa pomocy jest całokształt okoliczności związanych z sytuacją materialną wnioskodawcy.
W realiach rozpoznawanej sprawy powołane przez stronę okoliczności pozwoliły stwierdzić, że sytuacja materialna uzasadnia zwolnienie skarżącego z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych.
Na wstępie trzeba zaznaczyć, że sytuacja materialna skarżącego była już przedmiotem oceny referendarza sądowego, który postanowieniem z dnia 9 kwietnia 2015, w sprawie zarejestrowanej pod sygn. akt II SA/Gl 91/15 zwolnił skarżącego od kosztów sądowych. Uwagi poczynione w uzasadnieniu tamtego rozstrzygnięcia zachowują aktualność również na gruncie niniejszej sprawy.
W pierwszej kolejności wskazać trzeba, że miesięczny dochód w trzyosobowej rodzinie wnioskodawcy wynosi około 2800 zł netto. Bieżące wydatki, których wysokość określono w oparciu o oświadczenia strony oraz dokumenty nadesłane przez stronę do sprawy o sygn. akt II SA/Gl 91/15 to kwota około 1200 – 1300 zł, obejmująca spłatę raty zaciągniętego kredytu hipotecznego, koszty dostaw wody, gazu i energii elektrycznej. Z analizy informacji udzielonych przez skarżącego wynika również, że ma on kłopoty z bieżącym pokrywaniem należności – w tym kosztów dostaw energii elektrycznej o czym świadczą dwa kolejne wezwania do zapłaty z dnia 19 lutego 2015 r. oraz z dnia 4 marca 2015 r. oraz dostaw wody – vide wezwanie z dnia 26 marca 2015 r. Nadto z dokumentów nadesłanych na wezwanie referendarza sądowego wynika, że dokonano zajęcia rachunków bankowych należących do skarżącego i jego małżonki na poczet należności względem [...].
Pomimo więc wspomnianych dochodów możliwości finansowe wnioskodawcy są mocno ograniczone co uzasadnia uwzględnienie złożonego wniosku. Wyjaśnienia skarżącego w tym zakresie, dotyczące kosztów utrzymania w okresie zimowym można zaś uznać za wiarygodne.
Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.