Uzasadnienie
Uchwałą z dnia [...] Rada Miasta M. postanowiła o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla dzielnicy K.P. w M. Projekt planu wyłożono do publicznego wglądu od [...] do [...].
Pismem z dnia [...] zarzut do powyższego projektu wniósł W.P., sprzeciwiając się zaprojektowaniu w sąsiedztwie jego nieruchomości dróg oraz przeznaczeniu działek będących własnością innych osób a znajdujących się w bezpośrednim sąsiedztwie jego działki, pod zabudowę mieszkaniową.
Zaskarżoną uchwałą podjętą w dniu [...] na podstawie art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) uwzględniła zarzut w części, dotyczącej przebiegu planowanego układu komunikacyjnego (§ 1) i odrzuciła zarzut w pozostałym zakresie, a dotyczącym zmiany przeznaczenia działek sąsiednich na działki budowlane (§ 2). Odpis powyższej uchwały doręczono W.P. w dniu [...].
Po rozpatrzeniu skargi W.P. na powyższą uchwałę nieprawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 29 września 2004 r. sygn. akt II SA/Ka 2505/03 skargę oddalono, zaś postanowieniem z tej daty Sąd odrzucił kolejną skargę Kółka A w M. na tę uchwałę.
Pismem nadanym w dniu [...] skargę na uchwałę nr [...] w § 2 w przedmiocie odrzucenia zarzutu W.P. wniosła U.B., domagając się jej uchylenia. Skarżąca wyjaśniła, iż wraz z mężem jest właścicielką gospodarstwa rolnego w M.-K., położonego na terenie objętym projektem planu miejscowego zmieniającego przeznaczenie zarówno jej gospodarstwa, jak i gruntów sąsiednich z terenów rolnych na budowlane. Zdaniem skarżącej, w przypadku zabudowy działek sąsiednich, dojdzie do naruszenia jej interesu prawnego poprzez uniemożliwienie prawidłowej produkcji rolnej i ochrony roślin uprawnych.
W kolejnym piśmie skarżąca wyjaśnia, iż jej skarga dotyczy rozpatrzenia zarzutu wniesionego przez W.P., bowiem w uchwale tej Rada Miasta nie zajęła stanowiska wobec jej pisma w dniu [...], którym rozszerzyła wniesiony przez nią zarzut do projektu planu. Skarżąca podała, iż oba te gospodarstwa przecinać będzie zabudowa, co uniemożliwi ochronę roślin, a przy tym możliwość zabudowy wprowadzono właśnie dla zwartych terenów upraw, chociaż nie uwzględniono żądania mieszkańców z innego rejonu dzielnicy K. W odpowiedzi na skargę Przewodniczący Rady Miasta M. podał, iż skarga jest bezprzedmiotowa, jako że zaskarżona uchwała nie dotyczy skarżącej, więc nie ma interesu prawnego w jej zaskarżeniu. Nadto, wyjaśniono iż skarżąca wraz z mężem F. również złożyła zarzut do projektu planu, który został uwzględniony uchwałą nr [...]. Na tej podstawie wniesiono o odrzucenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zaskarżona uchwała podjęta została w trybie art. 24 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.), obowiązującej w dacie rozpatrzenia zarzutu W.P. Stosownie do treści art. 24 ust. 4 tej ustawy, uchwałę o odrzuceniu zarzutu w całości lub w części, wnoszący zarzut może zaskarżyć do sądu administracyjnego w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia. Oznacza to, iż ustawodawca przyznał legitymację czynną wyłącznie podmiotowi, który wniósł zarzut do projektu planu i w wyniku jego rozpatrzenia zapadła kwestionowana uchwała, zaś samą dopuszczalność wniesienia skargi obwarował 30-dniowym terminem liczonym od daty doręczenia uchwały. Jako podmiot uprawniony do wniesienia skargi należałoby także dopuścić zgodnie z ogólnymi regułami spadkobiercę wnoszącego zarzut, o ile śmierć nastąpiła już po jego wniesieniu, bądź po podjęciu uchwały przez organ gminy.
Jednakże taki przypadek nie miał miejsca w niniejszej sprawie. Skarżąca wniosła bowiem skargę do sądu administracyjnego na uchwałę o częściowym odrzuceniu zarzutu wniesionego przez właściciela nieruchomości sąsiedniej. Podniesiona argumentacja co do przyczyn takiego stanu rzeczy jest zaś prawnie nieskuteczna.
O ile bowiem organ gminy nie rozpatrzył należycie jej stanowiska i sprzeciwu wobec przyjętych w projekcie rozwiązań planistycznych, przysługiwała jej odrębna ochrona prawna w postaci skargi na uchwałę nr [...], podjętą w wyniku rozpatrzenia wniesionego przez nią zarzutu, bądź też skargi na bezczynność organu.
Wobec jednoznacznej treści art. 24 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, skarżąca nie może zaś poszukiwać ochrony prawnej w drodze skargi na uchwałę o rozpatrzeniu zarzutu innej osoby, mimo tożsamości stanowiska.
Skoro więc przedmiotem niniejszej skargi jest uchwała o odrzuceniu zarzutu innej osoby, aniżeli tej, która wniosła skargę, to skargę tę należało odrzucić jako niedopuszczalną. Takie też stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w motywach postanowienia z dnia 29 września 2004 r. sygn. akt II SA/Ka 2505/03, mocą którego odrzucono skargę Kółka A w M. na uchwałę, kwestionowaną w niniejszym postępowaniu. Aczkolwiek można polemizować, czy wniesienie skargi przez nieuprawniony podmiot winno skutkować jej odrzuceniem z powodu niedopuszczalności, czy też prowadzić do oddalenia skargi z braku legitymacji czynnej, stwierdzić jednak przyjdzie, iż kwestia ta nie ma istotnego znaczenia w niniejszej sprawie. W pierwszym rzędzie i tak podlegałaby badaniu terminowość wniesienia skargi. Skoro w niniejszej sprawie doręczenie zaskarżonej uchwały nastąpiło jedynie do rąk W.P. jako wnoszącego zarzut, przyjąć należy, iż 30-dniowy termin do wniesienia skargi, o którym mowa w art. 24 ust. 4 cyt. ustawy, upłynął w dniu [...]. Stąd też i z tego względu skargę należało odrzucić z powodu uchybienia ustawowego terminu do jej wniesienia.
Orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego o odrzuceniu skargi uzasadniały zatem przepisy art. 58 § 1 pkt 2 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
SW