Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 10 stycznia 2013 r., sygn. akt II SA/Gl 629/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę A. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B.z dnia [...]r., nr [...]w przedmiocie uprawnień do kierowania pojazdami.
Odpis tego orzeczenia wraz z pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia skargi kasacyjnej został doręczony skarżącemu, na skutek złożonego przez niego wniosku o sporządzenie uzasadnienia, w dniu 8 lutego 2013 r.
W dniu 18 lutego 2013 r. bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego wpłynęła skarga kasacyjna osobiście sporządzona przez A. L. W związku z powyższym Sąd ten przekazał skargę kasacyjną Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach w dniu 20 lutego 2013 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu
Administracyjnego chyba, że przepis szczególny stanowi inaczej. W myśl art. 175 § 1 P.p.s.a. skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Wymóg ten nie obowiązuje jedynie, gdy skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli skargę kasacyjną wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (art. 175 § 2 P.p.s.a.).
Z powołanej regulacji wynika, że powyższy obowiązek ma charakter bezwzględny, co oznacza, że żadne szczególne okoliczności nie uprawniają strony do osobistego sporządzenia skargi kasacyjnej od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku. Z treści skargi kasacyjnej nie wynika natomiast, aby wnoszący ją był adwokatem lub też radcą prawnym, jak również nie wynika aby był jedną z osób, o których mowa w art. 175 § 2 P.p.s.a. Jednocześnie skarżący nie wykazał, że należy do kręgu wymienionych osób, zatem trzeba stwierdzić, że nie miał on wymaganej ustawowo zdolności do sporządzenia przedmiotowej skargi kasacyjnej. Oznacza to, że wniesiona skarga kasacyjna jako niespełniająca wymogu określonego w art. 175 § 1 i 2 P.p.s.a. jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
W tej sytuacji – wobec treści art. 178 P.p.s.a, w myśl którego wojewódzki sąd administracyjny odrzuca na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak też skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie – należało orzec jak w sentencji.