Uzasadnienie
Pismem z dnia 20 grudnia 2016 r. S. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku tego Sądu z dnia 3 września 2014 r., sygn. akt II SA/Gl 632/14 wydanego w sprawie ze skargi S. P., Z. B., M. C., D. K. i Z. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zwrotu nieruchomości. W skardze tej zarzucił naruszenie art. 1 ustawy z dnia 26 października 1971 r. o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku podlegała odrzuceniu. Zgodnie z art. 285f § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej p.p.s.a.) sąd odrzuca na posiedzeniu niejawnym skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku: nieopłaconą, wniesioną z naruszeniem art. 175 § 1 p.p.s.a. oraz skargę, której braków strona nie uzupełniła w terminie. W myśl art. 175 § 1 p.p.s.a., który ma zastosowanie do skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku na mocy art. 285l p.p.s.a., skarga taka powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Przepisu tego nie stosuje się, jeżeli skargę sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (art. 175 § 2 p.p.s.a.).
W niniejszej sprawie skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku została sporządzona i podpisana osobiście przez skarżącego. Z treści skargi nie wynika natomiast, aby wnoszący ją był adwokatem lub radcą prawnym, jak również nie wynika, aby był jedną z osób, o których mowa w art. 175 § 2 P.p.s.a. Jednocześnie skarżący nie wykazał, że należy do kręgu wymienionych osób, a zatem trzeba stwierdzić, że nie miał on wymaganej ustawowo zdolności do sporządzenia przedmiotowej skargi. To z kolei oznacza, że wniesiona jako niespełniająca wymogu określonego w art. 175 § 1 i 2 P.p.s.a., jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na mocy art. 285f § 3 p.p.s.a. Sąd podziela bowiem pogląd, że niesporządzenie skargi kasacyjnej, a zatem i skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przez jedną z osób wskazanych w art. 175 p.p.s.a. nie jest brakiem formalnym, który podlegałby uzupełnieniu w trybie określonym w art. 49 p.p.s.a., lecz jest to brak nieusuwalny, czyniący taką skargę niedopuszczalną (zob. postanowienie NSA z dnia 28 sierpnia 2010 r., sygn. akt II ONP 1/10).
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach orzekł jak w sentencji postanowienia.