Uzasadnienie
Przedmiotem skargi jest postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K., na podstawie którego utrzymano w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w D. z dnia [...]r., nr [...]. Powyższym rozstrzygnięciem organ pierwszej instancji uznał zarzuty zobowiązanego M.T., dotyczące prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...]r., nr [...] postępowania egzekucyjnego, nakazującego rozbiórkę warsztatu lakierniczego zlokalizowanego w D., za nieuzasadnione.
W skardze z dnia 5 sierpnia 2011 r. na postanowienie organu drugiej instancji pełnomocnik skarżącego wniósł o jego uchylenie. Jednocześnie, powołując się na art. 61 § 2 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm. - zwanej dalej p.p.s.a.), złożył on wnioski adresowane do organu oraz do Sądu o wstrzymanie wykonania wymienionych w sentencji aktów do czasu prawomocnego zakończenia niniejszego postępowania. Motywując wnioski pełnomocnik M.T. podniósł, że w razie wykonania rozbiórki warsztatu lakierniczego przywrócenie stanu poprzedniego nie będzie możliwe z uwagi nie tylko na brak środków finansowych niezbędnych na jego ewentualną odbudowę, ale także na skutek choroby i inwalidztwa skarżącego, jego żony i matki.
Ponadto podkreślono, że nie zachodzą przesłanki negatywne w postaci zagrożenia życia lub zdrowia ludzi, a za uwzględnieniem wniosku przemawiają względy społeczne – "utrata źródła dochodu z działalności gospodarczej prowadzonej w budynku podlegającym rozbiórce".
Organ nie ustosunkował się do skierowanych do niego wniosków.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje
Zgodnie z treścią art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednak stosownie do treści art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a. w razie wniesienia skargi na decyzję lub postanowienie - organ, który wydał decyzję lub postanowienie, może wstrzymać, z urzędu lub na wniosek skarżącego, ich wykonanie w całości lub w części, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Z kolei art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Brak rozpoznania wniosku przez organ nie pozbawia skarżącego prawa do złożenia wniosku do sądu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach pełnomocnik skarżącego zawarł wnioski o wstrzymanie wykonania aktów administracyjnych wskazując jako adresata tych wniosków organ administracyjny (art. 61 § 2 p.p.s.a.) oraz Sąd (art. 61 § 3 p.p.s.a.).
W pierwszej kolejności wnioski te winny być zatem rozpoznane przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K., co jednak nie nastąpiło.
Rozpatrując złożone wnioski w oparciu o treść art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd uznał, że nie zasługują one na uwzględnienie. Zgodnie z tym przepisem sąd może wstrzymać wykonanie aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W doktrynie i literaturze jednolicie przyjmuje się, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. W realiach rozpoznawanej sprawy przedmiotem wniosków są w pierwszej kolejności postanowienie dotyczące oceny zasadności zarzutów zgłoszonych przez zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym, wydane przez organ pierwszej instancji i postanowienie utrzymujące to ostatnie w mocy.
Są to jednak rozstrzygnięcia o charakterze procesowym, dotyczące określonych czynności podejmowanych w toku postępowania egzekucyjnego, w których wierzyciel wyraża stanowisko co do zasadności zgłoszonych przez zobowiązanego zarzutów. Orzeczenia tego rodzaju - zdaniem Sądu - nie posiadają przymiotu wykonalności, w szczególności nie rozstrzygają o nakazie rozbiórki. Strona skarżąca natomiast powołała się na ewentualne niekorzystne następstwa wykonania prac demontażowych warsztatu lakierniczego, jeżeli okazałoby się w przyszłości, że M. T. nie byłby zobowiązany do takiego działania. W tym miejscu Sąd pragnie zauważyć jednak, że decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...]r., nr [...], będąca podstawą nałożenia na skarżącego obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego położonego w D., została prawomocnie osądzona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 stycznia 2010 r., sygn. akt II OSK 148/10 i nie pozostaje w granicach rozpoznawanej sprawy.
Ewentualne uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji niewątpliwie nie będzie skutkowało wyeliminowaniem z obrotu prawnego prawomocnej decyzji o rozbiórce, a zatem nakaz ten pozostanie aktualny.
Nadto, w opinii tutejszego Sądu nie nadaje się do wstrzymania wykonania również wystawiony przez uprawniony organ tytuł wykonawczy, gdyż stanowi on jedynie dokument urzędowy niezbędny do wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Jednocześnie zauważyć należy, że sąd administracyjny nie ma kompetencji do zawieszenia postępowania egzekucyjnego, przysługuje ona bowiem wyłącznie organowi egzekucyjnemu (por. art. 34 § 3, art. 56, art. 110p § 3, art. 114d ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 z późn. zm.).
Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.