Uzasadnienie
W dniu [...] r. Rada Miejska w B. podjęła uchwałę nr nr [...] w sprawie wyrażenia zgody na najem na czas nieokreślony w trybie przetargowym lokalu użytkowego położonego w Ł. przy ul. [...].
Pismem z dnia [...] r. (złożonym w siedzibie organu w tej samej dacie) M. O. wystąpiła w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j.: Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), dalej zwaną ustawą o samorządzie gminnym, do Rady Miejskiej w B. z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa powstałego na skutek uchwalenia wskazanego na wstępie aktu. W odpowiedzi na powyższe wezwanie Rada Miejska podjęła w dniu [...] r. uchwałę nr [...], którą to odmówiła uwzględnienia przedmiotowego wezwania, uznając je za bezzasadne. Uchwała ta doręczona została wzywającej w dniu [...] r.
W kolejnej uchwale z dnia [...] r. nr [...], podjętej na skutek skierowanego przez M. O. pismem z dnia [...] r. ponownego wezwania do usunięcia naruszenia prawa poprzez uchylenie uchwały z dnia [...] r., nr [...] Rada Miejska podtrzymała dotychczasowe stanowisko.
Pismem z dnia [...] r. (nadanym w placówce pocztowej w dniu następnym) M. O. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, za pośrednictwem Rady Miejskiej w B., skargę na powołaną uchwałę z dnia [...] r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostało naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć taką uchwałę do sądu administracyjnego. Wystąpienie z wezwaniem, o jakim mowa wyżej, warunkuje zatem możliwość skutecznego zaskarżenia uchwały. W myśl bowiem art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Stosownie natomiast do art. 52 § 4 p.p.s.a. w przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa, przy czym termin z § 3 przywołanego artykułu nie ma zastosowania.
Z kolei art. 53 § 2 p.p.s.a. stanowi, iż we wskazanym przypadku, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale podjętej w składzie siedmiu sędziów w dniu 2 kwietnia 2007 r. (sygn. akt II OPS 2/07, ONSAiWSA z 2007 r. Nr 3, poz.
- 60) przyjął, iż przepis art. 53 § 2 p.p.s.a. znajduje zastosowanie do skarg wnoszonych do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym.
Mając powyższe na względzie Sąd stwierdza, iż wobec doręczenia organowi w dniu [...] r. wezwania do usunięcia naruszenia prawa, a następnie udzielenia przez organ odpowiedzi na to wezwanie w terminie ustawowym, tj. w terminie sześćdziesięciu dni od dnia doręczenia organowi wezwania, termin do wniesienia skargi - w wyniku doręczenia skarżącej przedmiotowej odpowiedzi w dniu [...] r. - upłynął w dniu [...] r. (tj. w środę). Skarga tymczasem została złożona w urzędzie pocztowym w dniu [...] r., a zatem z uchybieniem przewidzianego terminu do jej wniesienia. Bez znaczenia w takiej sytuacji pozostaje fakt, że strona skarżąca wystąpiła z kolejnym wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, termin do wniesienia skargi w rozpoznawanej sprawie należy bowiem liczyć od dnia doręczenia odpowiedzi organu na pierwsze wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a za takie, ze względu na treść w nim zawartą, należało przyjąć pismo z dnia [...] r.
Z tych wszystkich powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 53 § 2 p.p.s.a. oraz art. 58 § 3 p.p.s.a.
Na marginesie należy dodać, w związku z kierowanym przez skarżącą w piśmie z dnia [...] r. żądaniem uchylenia uchwały z dnia [...] r. nr [...], podjętej na skutek ponownego wezwania do usunięcia naruszenia prawa, że na przedmiotową uchwałę skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje. Tak wniesiona skarga jako niedopuszczalna podlegałaby odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Skarga na uchwałę stanowiącą odpowiedź organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie mieści się bowiem w katalogu spraw podlegających kognicji sądów administracyjnych, określonym w art. 3 p.p.s.a., ani też nie podlega zaskarżeniu w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Niewątpliwie uchwała podjęta przez organ samorządu terytorialnego na skutek wezwania do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym nie jest aktem prawa miejscowego (art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a.).
Charakter taki mają bowiem tylko akty normatywne zawierające przepisy powszechnie obowiązujące na określonej części terytorium państwa, wydawane przez organy samorządu terytorialnego lub terenowe organy administracji rządowej (art. 87 ust. 2 Konstytucji RP). Uchwała taka nie jest również innym aktem organu jednostki samorządu terytorialnego podjętym z zakresu administracji publicznej (art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a.). Sąd podziela utrwalony pogląd w judykaturze, iż uchwała organów gminy dotycząca wezwania do usunięcia naruszenia ma charakter procesowy i nie reguluje spraw z zakresu administracji publicznej podlegających zaskarżeniu na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, a jest jedynie spełnieniem wymogów formalnych do ewentualnego wniesienia skargi na uchwałę, której wezwanie do usunięcia naruszenia prawa dotyczy.