Uzasadnienie
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia [...] roku nr [...] na podstawie art. 49 b ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (Dz. U. nr 89 z 1994 r., poz. 414 z zm.) nakazał R. P. rozbiórkę wolno stojącej wiaty o funkcji garażu otwartego, budowanej na działce nr [...] przy ul. [...] w K. W uzasadnieniu organ powołał się na ustalenia dokonane w trakcie oględzin w dniu [...] roku zabudowanej działki przy ul. [...]. Organ stwierdził, że na działce w odległości 0,70 m do 1 m od budynku mieszkalnego inwestor, bez zgłoszenia, ustawił wiatę o powierzchni zabudowy około [...] m2. Wiata ta jest skonstruowana z elementów rusztowania warszawskiego spiętych górą czteroma kątownikami perforowanymi, które w trakcie oględzin były ugięte. Pokrycie w dwóch płaszczyznach wykonano z płyty falistej bitumicznej, a w jednej z płyty falistej z włókna szklanego. Konstrukcje w celu usztywnienia podparto w dwóch miejscach – kątownikiem i ceownikiem, ukośnie wbitymi w ziemie. Wiata nie jest połączona trwale z gruntem, a według oświadczenia R. P. jej wykonanie nie zostało zakończone.
W ocenie organu przedmiotowa wiata stanowi obiekt o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, którego wykonanie wymagało zgłoszenia.
Teren na którym wiata jest realizowana nie posiada planu miejscowego, a inwestor na tą inwestycję nie uzyskał decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Nadto ze względu na użycie do wykonania wiaty materiałów nieprzeznaczonych na ten cel oraz nieprzemyślaną konstrukcję wiaty tworzącą układ geometrycznie zmienny, narusza ona przepisy techniczno – budowlane – grozi katastrofą budowlaną.
W związku z tym nakazano rozbiórkę wiaty na podstawie art. 49 b ust. 1 Prawa budowlanego.
R. P. wniósł o "oddalenie decyzji" nakazującej mu rozbiórkę wolno stojącej wiaty.
Podał, że wiata została postawiona z elementów rusztowania warszawskiego, które są stosowane do remontów piętrowych domów i nie stwarzają tym zagrożenia. Wyjaśnił także, że wiata nie jest otwartym garażem.
Wiatę postawił na czas do dokonania "sądowego podziału ogrodu, którego jest współwłaścicielem w ½ części".
Odwołujący wskazał także na naruszenie Prawa budowlanego przez drugiego współwłaściciela: nielegalna budowa garażu, bezprawne roboty związane z kominem i pomieszczeniem strychowym.
Zdaniem odwołującego się organy nadzoru w sposób opieszały reagują na działania niezgodne z prawem drugiego współwłaściciela, jak i podobne zachowania sąsiadów.Natomiast w stosunku do niego bezwzględnie egzekwują wszystkie przepisy.
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] dnia [...] roku utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Jako podstawę prawną powołał art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 49 b ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku (t.j. Dz. U. nr 156 z 2006 roku poz. 1118 z zm., dalej powoływana jako Prawo budowlane).
Organ odwoławczy stwierdził, że z materiału dowodowego wynika samowolne wybudowanie wiaty z wyrobów budowlanych nie przeznaczonych na ten cel, a mianowicie z elementów służących wyłącznie do konstruowania rusztowań. Budowa wiaty w sposób niezgodny ze sztuką budowlaną oznacza naruszenie przez skarżącego przepisów techniczno – budowlanych co wyklucza legalizację wiaty w oparciu o art. 49 b ust. 2 Prawa budowlanego.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący R. P. podał, że sporna wiata ma charakter tymczasowy, nie jest związana z gruntem, została postawiona do składowania materiałów budowlanych potrzebnych do remontu domu, izolacji fundamentów, wymiany kanalizacji, tynkowania piwnic i podziału ogrodu (będącego współwłasnością). Skarżący przyznał, że samochód także stawia pod wiatą, ponieważ służy on celom transportowym.
Skarżący powtórzył także zarzuty pod adresem współwłaściciela nieruchomości.
Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie
Stan faktyczny ustalony przez organy orzekające, a obejmujący datę i sposób wykonania spornej wiaty oraz jej usytuowanie, jest w sprawie bezsporny.
Zgodnie z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego roboty budowlane (art. 3 pkt 7) można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 – 31.
W art. 29 ust. 1 taksatywnie zostały wymienione obiekty, których budowa nie wymaga pozwolenia na budowę, z tym, że część z nich obciążona jest obowiązkiem dokonania przez inwestora zgłoszenia (art. 30 ust. 1 pkt 1 i 1 a).
O tym, że na budowę konkretnego obiektu nie jest wymagane pozwolenie na budowę lub zgłoszenie nie decyduje więc fakt związania lub braku związania obiektu z gruntem lecz objęcie tego obiektu zakresem art. 29 ust. 1 i 30 ust. 1 Prawa budowlanego.
Zarówno budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii o powierzchni zabudowy do 25 m2 (art. 29 ust. 1 pkt 2) jak i tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu – wymaga dla legalności dokonania zgłoszenia (art.30 ust. 1 pkt 1 i 1a).
Jedynie budowa obiektów przeznaczonych do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych, położonych na terenie budowy nie wymaga ani pozwolenia na budowę ani zgłoszenia (art. 29 ust. 1 pkt 24 i art. 30 ust. 1).
Brzmienie art. 29 ust. 1 pkt 24 ustawy Prawo budowlane jednoznacznie wskazuje, iż budowa obiektu przeznaczonego do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych nie wymaga pozwolenia na budowę tylko wówczas, gdy jedynym przeznaczeniem tego obiektu ma być "obsługa" zamierzonych robót budowlanych. Warunkiem uznania, że obiekt jest obiektem o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 24 Prawa budowlanego jest więc legitymowanie się przez inwestora ostatecznym pozwoleniem na budowę lub dokonanie skutecznego zgłoszenia – dotyczących zamierzonych robót budowlanych.
W okolicznościach sprawy: brak zgłoszenia (lub pozwolenia na budowę) zamierzonych przez inwestora robót; brak okoliczności o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego, zasadnie sporną wiatę organy orzekające zakwalifikowały jako obiekt objęty zakresem art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego.
Realizacja takiego obiektu – tu wiaty – wymaga zgłoszenia (art. 29 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 1), którego inwestor nie dokonał.
Obiekt budowlany wymagający dla realizacji zgłoszenia, który został wykonany bez tego zgłoszenia (bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ) stanowi samowolę budowlaną, którą organ zobowiązany jest zlikwidować w drodze rozbiórki (art. 49 b) po wcześniejszym wykluczeniu możliwości jego legalizacji.
Procedurę legalizacyjną reguluje art. 49 b ust. 2 – 5.
Skład orzekający podziela stanowisko organu odwoławczego co do braku uzasadnienia dla prowadzenia postępowania legalizacyjnego, które łączy się z nałożeniem na inwestora obowiązków złożenia dokumentów wyszczególnionych w art. 49 b ust. 2 pkt 1,2,3 i opłaty legalizacyjnej – art. 49 b ust. 4 i 5, w sytuacji stwierdzenia przez ten organ okoliczności z art. 49 b ust. 2, które co do zasady wykluczają legalizację. Jedną z tych okoliczności jest naruszenie istnieniem obiektu przepisów, w tym techniczno – budowlanych w sposób uniemożliwiający doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem.
Z akt administracyjnych wynika, czemu skarżący nie przeczy, że wiata została wykonana z elementów rusztowania tzw. warszawskiego.
Elementy służące do konstruowania rusztowań nie są wyrobami budowlanymi dopuszczonymi do wykorzystania przy budowie obiektów, co oznacza że wykonanie wiaty nastąpiło niezgodnie ze sztuką budowlaną w zakresie użytych wyrobów budowlanych, a więc naruszeniem przepisów techniczno – budowlanych.
Projektowanie i budowanie obiektów budowlanych musi się odbywać w sposób spełniający tzw. wymagania podstawowe (art. 5 ust. 1 pkt 1) w tym bezpieczeństwa konstrukcji. Spełnieniu wymagań podstawowych służy również stosowanie przy wykonywaniu robót budowlanych wyłącznie wyrobów budowlanych służących do budowy obiektów, co łączy się z zapewnieniem bezpieczeństwa ludzi i mienia. Użyciu niewłaściwych wyrobów, w sprawie elementów rusztowań, tego zadania nie spełnia.
Zagadnienia powyższe reguluje ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 roku o wyrobach budowlanych (Dz. U. nr 92, poz. 881) i akty wykonawcze do tej ustawy.
Mimo braku bezpośrednio odniesienia się do tej ustawy w zaskarżonej decyzji, wobec prawidłowego wskazania na naruszenie przez inwestora szeroko rozumianych "warunków technicznych" – zdanie składu orzekającego – decyzja jest zgodna z prawem.
Podnoszone w skardze zarzuty dotyczące robót budowlanych wykonanych przez współwłaściciela (uczestnika postępowania) na nieruchomości stanowiącej przedmiot współwłasności pozostaje poza przedmiotowymi granicami niniejszej sprawy i dlatego nie mogą mieć wpływu na ocenę legalności kontrolowanej decyzji.
Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z zm.), oddalił skargę.
su.