Uzasadnienie
Pismem z dnia 5 czerwca 2016 r. B. i A. N. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach za pośrednictwem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K., skargę na decyzję tego organu z dnia [...] r. nr [...] uchylającą decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta B. z dnia [...] r. nr [...] nakazującą J. H. rozbiórkę dobudowanych do istniejącego budynku mieszkalnego pomieszczeń gospodarczych i rekreacyjnych.
Pismem z dnia 10 sierpnia 2016 r., sprecyzowanym na żądanie Sądu w piśmie z dnia 11 września 2016 r. skarżący wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazali, że inwestor J. H. nie posiada pozwolenia na rozbudowę, jak również nie ma projektu budowlanego, natomiast objęty decyzją o rozbiórce obiekt rekreacyjny został zbudowany z istotnymi odstępstwami od zatwierdzonego projektu. Nie zgadza się długość, szerokość, wysokości, kubatura, powierzchnia zabudowy i naruszone zostało prawo własności skarżących, zatem obiekt ten powinien podlegać rozbiórce. Wskazano także, że niewstrzymanie zaskarżonej decyzji organu II instancji spowoduje przewlekłość postępowania, które trwa od ponad 7 lat oraz wyrządza szkody finansowe znacznych rozmiarów. Uchylona decyzja o rozbiórce kończyłaby postępowanie administracyjne dotyczące samowoli budowlanej a zaskarżona decyzja jedynie potęguje przewlekłość postępowania.
Ustosunkowując się do przedmiotowego wniosku, pełnomocnik uczestnika postępowania J. H., w piśmie z dnia 5 października 2016 r. wniósł o jego oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
O wstrzymaniu wykonania aktu sąd orzeka na wniosek skarżącego, co oznacza, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. Niewskazanie we wniosku okoliczności uzasadniających twierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza brak przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej przez Sąd (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2006 r., s. 189).
Przedmiotem ochrony tymczasowej w postaci zastosowania instytucji wstrzymania wykonania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do wykonania, pod pojęciem którego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Do aktów takich nie będą zatem należeć te, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nich określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. Pojęcie wykonania aktu administracyjnego w rzeczywistości dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego nałożone zostają na niego obowiązki (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 26 lipca 2005 r., sygn. akt II SA/Gd 396/05, LEX nr 220325).
W świetle powyższych rozważań należy zauważyć, że przedmiotem wniosku skarżących jest decyzja uchylająca rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji i przekazująca sprawę do ponownego rozpoznania. Decyzja ta w swej istocie oznacza, że organ pierwszej instancji obowiązany jest ponownie rozpoznać sprawę, a w wyniku tych czynności organ ten wyda nowe rozstrzygnięcie, od którego przysługiwać będzie na ogólnych zasadach środek zaskarżenia.
Na podstawie takiej decyzji organu odwoławczego żadna ze stron nie nabywa uprawnień ani obowiązków, a sama decyzja nie nadaje się do wykonania. Wobec tego instytucja wstrzymania wykonania nie może znaleźć zastosowania w odniesieniu do aktu zaskarżonego w niniejszej sprawie. Dodatkowo nie przedstawiono argumentów uzasadniających wstrzymanie wykonania kwestionowanej decyzji, w szczególności nie wskazano, na czym polegałaby ewentualna znaczna szkoda lub nieodwracalne skutki, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Podniesione natomiast w skardze zarzuty dotyczące naruszenia zaskarżoną decyzją przepisów prawa będą podlegały ocenie przez Sąd na etapie merytorycznego rozpatrywania skargi.
Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.