Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. stwierdziło, że odwołanie D. L. od decyzji Burmistrza R. z dnia [...] r. w przedmiocie wymierzenia mu kary pieniężnej w kwocie 10 591,38 zł, za usunięcie drzewa bez wymaganego pozwolenia, zostało wniesione z uchybieniem terminu.
W uzasadnieniu tego orzeczenia SKO po ustaleniu, że odwołanie jest dopuszczalne i zostało wniesione przez uprawniony podmiot stwierdziło, iż objęta odwołaniem decyzja została doręczona D. L. dnia 2 grudnia 2016 r. Termin do wniesienia odwołania dla strony upłynął w dniu 16 grudnia 2016 r., natomiast adwokat R.; W., pełnomocnik D. L., nadał odwołanie w placówce pocztowej Poczty Polskiej w dniu 19 grudnia 2016 r. (dowód: koperta, w której zostało nadane odwołanie, opatrzona pieczątką z datą: "19122016"). SKO zwróciło uwagę, że w treści zaskarżonej decyzji strona prawidłowo pouczona została, iż od decyzji tej przysługuje jej prawo wniesienia odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. za pośrednictwem organu I instancji w terminie 14 dni od daty otrzymania decyzji.
Nadto podniosło, że w piśmie zawierającym odwołanie strona nie zwróciła się z prośbą o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, ani też nie uprawdopodobniła, iż jego uchybienie nastąpiło bez jej winy.
W skardze do sądu administracyjnego na powyższe postanowienie SKO w K. pełnomocnik D. L. wniósł o jego uchylenie jako wydanego z naruszeniem art. 134 w zw. z art. 40 § 2 i art. 129 § 2 Kpa.
W uzasadnieniu podniósł, że faktycznie decyzja organu pierwszej instancji została doręczona skarżącemu później niż w dacie jaka istnieje na potwierdzeniu odbioru. Dalej pełnomocnik skarżącego stwierdził, że decyzja winna zostać doręczona skarżącemu osobiście i winien na potwierdzeniu być podpis D. L. lub osoby przez niego upoważnionej. D. L. nie upoważniał nikogo do odbioru korespondencji i korespondencja została mu przekazana później, stąd też pełnomocnik złożył odwołanie w terminie wskazanym mu przez odwołującego się. Podniósł też, że stosownie do art. 40 § 2 Kpa jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. W przepisie tym wyrażono regułę niedoznającą żadnych wyjątków, w świetle której doręczenie pisma stronie jest bezskuteczne, jeśli ustanowiła ona pełnomocnika.
W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. W odniesieniu do zarzutów skargi wskazało, że powoływany w niej art. 40 § 2 Kpa nie miał w sprawie zastosowania gdyż D. L. ustanowił pełnomocnika dopiero na etapie postępowania odwoławczego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 129 § 1 i § 2 Kpa odwołanie wnosi się do właściwego organu za pośrednictwem organu, który wydał decyzję w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie a gdy decyzja została ogłoszona ustnie od dnia jej ogłoszenia stronie.
Pouczenie tej treści zostało też zawarte w decyzji organu pierwszej instancji.
W świetle akt sprawy nie może budzić wątpliwości (pocztowy dowód doręczenia w aktach organu pierwszej instancji), że decyzja organu pierwszej instancji została doręczona do rąk skarżącego dnia 2 grudnia 2016 r. Termin do wniesienia skargi upłynął zatem dnia 16 grudnia 2016 r. (piątek, dzień roboczy). Odwołanie zostało zaś sporządzone i nadane na poczcie dopiero 19 grudnia 2016 r., a więc z uchybieniem ustawowego terminu do jego wniesienia.
W świetle pocztowego dowodu doręczenia z osobistym podpisem skarżącego niezrozumiała jest jego sugestia jakoby "korespondencja została mu przekazana później". Skarżący nie może się też skutecznie powoływać na treść art. 40 § 2 Kpa w sytuacji gdy w postępowaniu przed organem pierwszej instancji nie był reprezentowany przez pełnomocnika, ani nie ustanowił pełnomocnika dla doręczeń.
Wobec wniesienia odwołania po terminie SKO prawidłowo na podstawie art. 134 Kpa stwierdziło uchybienie terminu do jego wniesienia. Skarżący nie wniósł bowiem jednocześnie o przywrócenie tego terminu.
Skarga jako nieuzasadniona podlegała zatem oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.).