Uzasadnienie
Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy G. W. wystąpiła o zwolnienie od kosztów sądowych, swój wniosek motywując niskim dochodem oraz wydatkami, które pochłaniają jego znaczącą część. Wnioskodawczyni zadeklarowała, że na spłatę kredytu mieszkaniowego przeznacza 350 zł, za paliwo gazowe płaci 100 zł, za energię elektryczną - 100, a za mieszkanie 90 zł. Jedynym składnikiem jej majątku jest lokal mieszkalny o pow. 66,32 m2, a jedynym źródłem utrzymania wynagrodzenie za pracę w wysokości 1386 zł brutto miesięcznie.
Na wezwanie referendarza sądowego G. W. nadesłała szereg dokumentów obrazujących jej sytuację materialną. Z ich treści wynika, że wnioskodawczyni uzyskuje dochód w wysokości 1500 zł brutto miesięcznie, za usługi internetowe płaci 35 zł miesięcznie, za dostawy wody 71 zł kwartalnie, za gaz 137 zł.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje:
Przepis art. 199 P.p.s.a. konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym.
Przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim oraz swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).
Oceniając sytuację materialną G. W. ustalono, że strona będzie w stanie ponieść ewentualne wydatki związane z kosztami sądowymi bez uszczerbku w utrzymaniu swoim i swojej rodziny. Uzyskiwany przez skarżącą dochód (1500 zł brutto) jest co do zasady przeznaczany na pokrycie bieżących wydatków, związanych z utrzymaniem się. Pamiętać jednak trzeba, że G. W. uzyskuje dochód ze stałego źródła, zaś stałe, miesięczne wydatki nie są na tyle wysokie (TV, internet, opłata za energię elektryczną, dostawy wody i gazu w sumie, w ujęciu miesięcznym wynoszą około 250 zł), aby nie była w stanie wygospodarować środków na pokrycie dalszych kosztów związanych z postępowaniem. Co więcej, jako uczestniczka postępowania sądowego nie jest na obecnym jego etapie zobowiązana do ponoszenia jakichkolwiek wydatków. Stąd też uznano, że jej wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.