Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z 10 marca 2023 r. znak: SKO.PSW/41.5/1443/2023/4727 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej "Kolegium" lub "organ odwoławczy") utrzymało w mocy decyzję wydaną przez Wójta Gminy G. (dalej "Wójt" lub "organ pierwszej instancji") z 2 lutego 2023 r. znak: [...] w przedmiocie dodatku węglowego.
Powyższa decyzja Kolegium zapadła w następującym stanie sprawy.
Organ pierwszej instancji odmówił przyznania A. Z. (dalej "skarżący") dodatku węglowego. Podstawę prawną decyzji stanowiły przepisy art. 2 ust. 1, ust. 2, ust. 3a-3e, ust. 6 i ust. 16 ustawy z dnia 5 sierpnia 2022 r. o dodatku węglowym (tekst jednolity przywołany w podstawie prawnej decyzji: Dz. U. z 2023 r. poz. 141 z późn. zm.; dalej "u.d.w.") oraz art. 10 i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity przywołany w podstawie prawnej decyzji: Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 z późn. zm.; dalej "k.p.a."). W uzasadnieniu decyzji wskazano, że wywiad środowiskowy potwierdził, że pod adresem podanym we wniosku o dodatek węglowy prowadzone są dwa odrębne gospodarstwa domowe zajmujące parter oraz piętro budynku.
Skarżący mieszka na parterze. Lokal na parterze posiada trzy pokoje, oddzielną kuchnię i łazienkę. W budynku jednorodzinnym znajdują się dwa wejścia (główne przednie i dodatkowe tylne) oraz wspólna klatka schodowa i hol. Liczniki na energię i wodę są wspólne. W budynku znajduje się jedno współdzielone źródło ciepła wpisane do centralnej ewidencji emisyjności budynków. Wniosek skarżącego o wypłatę dodatku węglowego został złożony jako drugi wniosek na ten sam adres zamieszkania. Skarżący nie podjął próby ustalenia odrębnego adresu miejsca zamieszkania. Skarżący nie tylko nie udowodnił, iż 30 listopada 2022 r. nie było możliwe ustalenie odrębnego adresu miejsca zamieszkania, ale wskazał, że nie podejmował w tym zakresie żadnych czynności.
W odwołaniu od decyzji skarżący wniósł o jej uchylenie w całości oraz orzeczenie co do istoty sprawy poprzez przyznanie mu dodatku węglowego. W uzasadnieniu odwołania podkreślił, że okoliczności faktyczne sprawy są w zasadzie niesporne, w szczególności co do faktu, że w budynku pod adresem wskazanym we wniosku funkcjonują dwa odrębne gospodarstwa domowe. Jak wskazał organ pierwszej instancji podstawą odmowy przyznania dodatku węglowego jest fakt, ze skarżący nie podjął próby ustalenia odrębnego adresu. Natomiast przepis art. 2 ust. 3c u.d.w. w żadnym miejscu nie nakłada na wnioskodawcę obowiązku ustalenia odrębnego adresu miejsca zamieszkania, a odwołuje się jedynie do obiektywnej, weryfikowalnej okoliczności, że dla takiego lokalu nie jest możliwe ustalenie odrębnego adresu miejsca zamieszkania.
Skarżący przywołał przepisy ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1048; dalej "u.w.l.") oraz przepisy rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 21 lipca 2001 r. w sprawie ewidencji miejscowości, ulic i adresów (Dz. U. z 2021 r. poz. 1368; dalej "rozporządzenie"). Zdaniem skarżącego brak jest możliwości nadania adresu lokalowi znajdującemu się w budynku. W związku z tym stwierdzenie przez Wójta, że skarżący powinien podjąć próbę ustalenia odrębnego adresu jest bezcelowe albowiem podjęcie jakichkolwiek kroków formalnych w celu nadania adresu lokalowi mieszkalnemu skarżącego nie ma podstaw prawnych i musi się skończyć odmową nadania adresu.
Zaskarżoną obecnie decyzją Kolegium utrzymało rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji w mocy. Zdaniem organu odwoławczego skoro ustawodawca wyraźnie wskazał przesłankę w art. 2 ust. 3c u.d.w., tj. że w terminie do dnia 30 listopada 2022 r. nie jest możliwe ustalenie odrębnego adresu miejsca zamieszkania dla poszczególnych gospodarstw domowych zamieszkujących pod tym adresem, to obowiązkiem skarżącego było podjęcie sformalizowanych działań mających na celu ustalenie odrębnego miejsca zamieszkania dla zajmowanego lokalu. Względy logiki nakazują bowiem stwierdzenie, że o braku możliwości dokonania określonej czynności w wyznaczonym terminie możemy mówić wyłącznie w sytuacji, w której próba dokonania tej czynności w ogóle została podjęta. Bezczynność skarżącego w omawianym zakresie nie może być utożsamiana z brakiem możliwości dokonania prawem wymaganej czynności w ustawowo określonym terminie. Skarżący nie spełnił przesłanek ustawowych uprawniających do przyznania dodatku węglowego, a tym samym decyzja organu pierwszej instancji zasługuje na utrzymanie w mocy.
W skardze na decyzję Kolegium skarżący domaga się uchylenia tej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, a także zasądzenia na jego rzecz kosztów postępowania. Skarżący zarzuca naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, a to art. 8 § 1, art. 9, art. 107 § 3, art. 138 § 1 ust. 2 k.p.a. poprzez:
- - prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania do organów władzy publicznej, wyrażający się zaniechaniem udzielenia wyczerpujących informacji faktycznych i prawnych o prawach i obowiązkach skarżącego;
- - zaniechanie precyzyjnego i wyczerpującego uzasadnienia zaskarżonej decyzji i zupełny brak odniesienia się przez organ do zarzutów podniesionych w odwołaniu;
- - zaniechanie uchylenia zaskarżonej decyzji i orzeczenia co do istoty sprawy, podczas gdy zachodziły podstawy do tego rodzaju rozstrzygnięcia.
Skarżący zarzuca także naruszenie prawa materialnego, tj. art. 2 ust. 3c u.d.w. poprzez błędną wykładnię i uznanie, że brak jest podstaw do przyznania skarżącemu dodatku węglowego, podczas gdy niewątpliwie wykazano, że pod jednym adresem znajdują się dwa gospodarstwa domowe, a do 30 listopada 2022 r. nie było możliwe ustalenie odrębnego adresu miejsca zamieszkania dla poszczególnych gospodarstw domowych zamieszkujących pod jednym adresem, a zatem dodatek węglowy powinien zostać skarżącemu przyznany.
Zdaniem skarżącego Kolegium w ogóle nie odniosło się do obiektywnej niemożliwości ubiegania się o ustalenie odrębnego adresu, która została wykazana w treści odwołania, ani nie wskazało jakie sformalizowane działania winien podjąć skarżący. Podstawową zasadą prawa administracyjnego jest zakaz domniemywania obowiązków adresatów norm administracyjnych. Aby można było mówić o obowiązku określonego działania/zaniechania musi wynikać to wprost z normy prawnej. W stanie faktycznym sprawy przepis art. 2 ust. 3c u.d.w. interpretowany jest przez Kolegium i organ pierwszej instancji w taki sposób, że skarżący powinien podjąć jakieś bliżej niesprecyzowane działania w celu ustalenia odrębnego adresu lokalu, podczas gdy obowiązku takiego nie sposób zdekodować z normy prawnej zawartej w ww. przepisie. Co istotne organ odwoławczy nie podjął w ogóle próby odniesienia się do wykładni przepisów u.w.l. i rozporządzenia, która została zaprezentowana w odwołaniu.
Kolegium arbitralnie stwierdziło, że skarżący winien podjąć formalnie działania zmierzające do ustalenia odrębnego adresu, nie precyzując nawet jakie to powinny być działania i jaki organ powinien być ich adresatem.
Kolegium w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie i podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zakres kontroli sądu wyznacza przepis art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634; dalej "p.p.s.a.") stanowiący, że sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem dotyczącym art. 57a (który nie znajduje zastosowania w rozpatrywanej sprawie). W ramach kontroli legalności sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).
Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji.
W wyniku kontroli zgodności z prawem decyzji organów obu instancji Sąd doszedł do przekonania, że zostały one wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego i procesowego w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.
Wyjaśnić także należy, że sprawę rozpoznano w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt 2 p.p.s.a., z uwagi na to, że organ odwoławczy złożył wniosek o zastosowanie tego trybu postępowania, zaś skarżący nie zażądał przeprowadzenia rozprawy.
W rozpoznawanej sprawie zastosowanie znajdują przepisy u.d.w., w szczególności art. 2 ust. 3a - 3e u.d.w. Zgodnie z art. 2 ust. 3a u.d.w. w przypadku gdy pod jednym adresem miejsca zamieszkania zamieszkuje więcej niż jedno gospodarstwo domowe, jeden dodatek węglowy przysługuje dla wszystkich gospodarstw domowych zamieszkujących pod tym adresem. Stosownie do art. 2 ust. 3b u.d.w. w przypadku gdy wniosek o wypłatę dodatku węglowego złożono dla więcej niż jednego gospodarstwa domowego mających ten sam adres miejsca zamieszkania, to dodatek ten jest wypłacany wnioskodawcy, który złożył wniosek jako pierwszy. Pozostałe wnioski pozostawia się bez rozpoznania. Przy czym przez gospodarstwo domowe w myśl art. 2 ust. 2 u.d.w. należy rozumieć osobę fizyczną samotnie zamieszkującą i gospodarującą (gospodarstwo domowe jednoosobowe) albo osobę fizyczną oraz osoby z nią spokrewnione lub niespokrewnione pozostające w faktycznym związku, wspólnie z nią zamieszkujące i gospodarujące (gospodarstwo domowe wieloosobowe).
Wyjątki od zasady wynikającej z art. 2 ust. 3a i 3b przewidują obowiązujące od 3 listopada 2022 r. (na podstawie art. 26 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 27 października 2022 r. o zakupie preferencyjnym paliwa stałego dla gospodarstw domowych, Dz. U. z 2022 r., poz. 2236) przepisy art. 2 ust. 3c – 3e u.d.w.
Przepisów art. 2 ust. 3a i 3b nie stosuje się do gospodarstwa domowego, którego źródłem ogrzewania jest oddzielne lub współdzielone źródło ciepła w przypadku, gdy pod jednym adresem miejsca zamieszkania zamieszkuje więcej niż jedno gospodarstwo domowe i w terminie do dnia 30 listopada 2022 r. nie jest możliwe ustalenie odrębnego adresu miejsca zamieszkania dla poszczególnych gospodarstw domowych zamieszkujących pod tym adresem w odrębnych lokalach (art. 2 ust. 3c u.d.w.). W takiej sytuacji gospodarstwu domowemu, które zajmuje lokal, dla którego nie było możliwe ustalenie odrębnego adresu, wójt, burmistrz albo prezydent miasta przyznaje dodatek węglowy w drodze decyzji administracyjnej, jeżeli w wyniku przeprowadzenia wywiadu środowiskowego organ ten ustalił zamieszkiwanie pod jednym adresem w odrębnych lokalach kilku gospodarstw domowych oraz wykorzystywanie przez te gospodarstwa oddzielnego lub współdzielonego źródła ogrzewania.
Z przeprowadzonego wywiadu środowiskowego sporządza się notatkę służbową (art. 2 ust. 3d u.d.w.). W przypadku gdy w lokalu, o którym mowa w ust. 3d, zamieszkuje więcej niż jedno gospodarstwo domowe, jeden dodatek węglowy przysługuje dla wszystkich gospodarstw domowych zamieszkujących w tym lokalu (art. 2 ust. 3e u.d.w.).
Odnosząc się do okoliczności faktycznych sprawy należy wskazać, że skarżący złożył wniosek o wypłatę dodatku węglowego 30 listopada 2022 r. Wniosek skarżącego o wypłatę dodatku węglowego został złożony jako kolejny wniosek na ten sam adres miejsca zamieszkania. Dodatek węglowy został przyznany wnioskodawcy, który złożył wniosek jako pierwszy dla gospodarstwa domowego mającego taki sam adres zamieszkania jak adres podany we wniosku skarżącego. W ramach wywiadu środowiskowego ustalono, że skarżący prowadzi dwuosobowe gospodarstwo domowe i zajmuje lokal na parterze budynku jednorodzinnego, który znajduje się pod adresem wskazanym we wniosku o wypłatę dodatku węglowego. Lokal zajmowany przez gospodarstwo domowe skarżącego posiada trzy pokoje, odrębną kuchnię i łazienkę.
Skarżący zajmuje lokal na parterze budynku w związku z ustanowioną notarialnie służebnością mieszkania. Lokal jest ogrzewany ze współdzielonego źródła ciepła, tj. kotła na paliwo stałe opalanego węglem i paliwami węglopochodnymi. Jak wynika z akt sprawy administracyjnej ww. źródło ogrzewania zostało 5 kwietnia 2022 r. zgłoszone do Centralnej Ewidencji Emisyjności Budynków. Okoliczności faktyczne dotyczące zamieszkiwania pod jednym adresem w odrębnych lokalach dwóch gospodarstw domowych oraz wykorzystywania przez te gospodarstwa współdzielonego źródła ogrzewania zostały przez organy wyjaśnione i są w sprawie bezsporne. W zakresie przesłanki z art. 2 ust. 3c u.d.w. ustalono, że brak jest odrębnego adresu miejsca zamieszkania dla poszczególnych gospodarstw domowych zamieszkujących w odrębnych lokalach pod adresem wskazanym we wniosku o przyznanie dodatku węglowego. Ustalenie to oparto na oświadczeniu z 11 stycznia 2023 r., które to oświadczenie skarżący złożył w toku wywiadu środowiskowego.
Z oświadczenia tego wynika, że skarżący nie podjął kroków formalnych do wyodrębnienia adresu dla swojego lokalu. Kwestią sporną w sprawie jest brak spełnienia przez skarżącego przesłanki z art. 2 ust. 3c u.d.w. z uwagi na brak podjęcia kroków formalnych mających na celu ustalenie odrębnego adresu miejsca zamieszkania dla poszczególnych gospodarstw domowych zamieszkujących pod tym adresem w odrębnych lokalach w terminie do 30 listopada 2022 r.
Zdaniem Sądu organy obu instancji błędnie zinterpretowały przepis art. 2 ust. 3c u.d.w. uznając, że brak podjęcia kroków formalnych prowadzących do ustalenia odrębnego adresu miejsca zamieszkania dla poszczególnych gospodarstw domowych zamieszkujących pod tym adresem w odrębnych lokalach w terminie do dnia 30 listopada 2022 r. skutkuje odmową przyznania skarżącemu dodatku węglowego.
W odniesieniu do przesłanki braku możliwości ustalenia odrębnego adresu miejsca zamieszkania dla poszczególnych gospodarstw domowych zauważyć należy, że ustawodawca nie wprowadził wymogu podjęcia przez stronę kroków formalnych prowadzących do wyodrębnienia własności lokalu lub ustalenia odrębnego adresu lokalu, a tym samym wymogu udokumentowania przez stronę faktu wszczęcia bądź zakończenia odpowiedniej procedury (np. poprzez przedłożenie zaświadczenia o samodzielności lokalu, wniosku o nadanie numeru porządkowego).
Sąd podziela stanowisko wyrażane w orzecznictwie, że spełnienie wskazanej przesłanki może nastąpić poprzez złożenie oświadczenia, że do 30 listopada 2022 r. nie było możliwe ustalenie odrębnego adresu miejsca zamieszkania dla lokalu zajmowanego przez gospodarstwo domowe strony, a następnie dokonanie oceny oświadczenia w kontekście zaistnienia warunków zastosowania art. 2 ust. 3d w zw. z art. 2 ust. 3c u.d.w. (por. wyroki WSA w Gliwicach: z 11 maja 2023 r., II SA/Gl 355/23, z 8 maja 2023 r., II SAB/Gl 24/23 – opubl. w internetowej bazie: orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej "CBOSA").
Ten sposób wykładni art. 2 ust. 3c u.d.w. potwierdzają także wyniki wykładni celowościowej. Wskazuje się, że kolejne nowelizacje u.d.w. świadczą o tym, że zamiarem ustawodawcy było objęcie wsparciem w formie dodatku węglowego jak największej liczby gospodarstw domowych, czemu służyć ma odformalizowanie procedury przy jednoczesnym zobowiązaniu organów administracji publicznej do dokładnego i wszechstronnego zbadania okoliczności faktycznych dotyczących osoby ubiegającej się o to świadczenie (por. wyrok WSA w Gliwicach z 5 maja 2023 r.. II SA/Gl 210/23, opubl. CBOSA). Cel tych przepisów polega niewątpliwie na zapewnieniu jak najszerszego dostępu do dodatku węglowego gospodarstwom domowym, w których stosowane źródło ciepła lub źródło spalania paliw spełnia warunki ustawowe.
Nie bez znaczenia dla interpretacji art. 2 ust. 3c u.d.w. pozostaje też okoliczność, że przepisy art. 2 ust. 3c – 3e u.d.w. obowiązują od dnia 3 listopada 2023 r., a brak możliwości ustalenia odrębnego adresu miejsca zamieszkania dla poszczególnych gospodarstw domowych zamieszkujących pod tym adresem w odrębnych lokalach dotyczy maksymalnie terminu 30 listopada 2022 r. Uwzględniając konieczność przygotowania niezbędnej dokumentacji dla zainicjowania odpowiedniej procedury prowadzącej do ustalenia odrębnego adresu, poważne wątpliwości budzi obowiązek dokonania powyższego w terminie do 30 listopada 2022 r.
Zgodzić się należy ze skarżącym, że brak możliwości ustalenia odrębnego adresu miejsca zamieszkania może wynikać z obiektywnych przyczyn, niezależnych od strony. W szczególności brak złożenia wniosku o nadanie dodatkowego/nowego numeru porządkowego dla nieruchomości pozostaje bez wpływu na prawo do uzyskania dodatku węglowego. Fakt, że ustalanie numerów porządkowych oraz zakładanie i prowadzenie ewidencji miejscowości, ulic i adresów należy do zadań gminy sprawia, że organy z urzędu posiadają wiedzę czy dla danej nieruchomości jest możliwe ustalenie odrębnego adresu miejsca zamieszkania dla poszczególnych gospodarstw. Tym samym nie ma potrzeby aby strona składała wniosek o nadanie nowego numeru porządkowego, wystarczy oświadczenie strony albo też zaświadczenie z urzędu (por. wyrok WSA w Łodzi z 23 maja 2023 r., II SA/Łd 299/23, opubl. w CBOSA).
Dokonanie błędnej wykładni przepisu prawa materialnego, stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia, należy zakwalifikować jako naruszenie wyrażonej w art. 6 k.p.a. zasady praworządności. Wskutek dokonania błędnej wykładni art. 2 ust. 3c u.d.w. w rozpoznawanej sprawie doszło także do naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W myśl zasady ustalonej w art. 8 § 1 k.p.a. organy administracji zobowiązane są prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Organy administracji publicznej winny kierować się zasadą prawdy obiektywnej co oznacza, że z urzędu powinny podejmować wszelkie działania zmierzające do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). Ustanowiona w art. 80 k.p.a. zasada swobodnej oceny dowodów zobowiązuje do oparcia się przez organy na przekonujących podstawach wskazanych w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, tak by nie przekształciła się w ocenę dowolną, nie dającą się logicznie uzasadnić w świetle całości materiałów zebranych w sprawie.
Organy obu instancji na żadnym etapie postępowania nie informowały skarżącego o możliwości wykazania spełnienia przesłanki z art. 2 ust. 3c u.d.w. poprzez złożenie oświadczenia o braku możliwości ustalenia odrębnego adresu w terminie do 30 listopada 2022 r. Organy tym samym naruszyły wynikającą z art. 9 k.p.a. zasadę informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Uchybienie to również mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Przyczyny z powodu których nie było możliwe ustalenie do 30 listopada 2022 r. odrębnego adresu wskazane zostały w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. Skarżący szczegółowo wyjaśnił, że w przypadku zamieszkiwanego przez niego lokalu nie jest prawnie możliwe uzyskanie odrębnego adresu. Organ odwoławczy nie odniósł się do zarzutów skarżącego i nie przeanalizował kwestii możliwości ustalenia odrębnego adresu dla lokalu skarżącego w kontekście uregulowań u.w.l. i rozporządzenia. W konsekwencji organ odwoławczy naruszył także art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 11 k.p.a. Obowiązkiem organu odwoławczego przy uzasadnianiu decyzji jest ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów podnoszonych przez stronę w trakcie toczącego się postępowania (por. wyrok NSA z 22 kwietnia 1998 r., I SA/Lu 21/98, opubl. w CBOSA). Niewykonanie tego obowiązku stanowi naruszenie prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA 9 kwietnia 2001 r., V SA 1611/00, LEX nr 80635).
Zasada przekonywania nie jest zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre twierdzenia lub nie odniesie się do faktów istotnych dla danej sprawy. Wszelkie okoliczności i zarzuty strony, a zwłaszcza te, które mają znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy lub twierdzenia uważane przez strony za istotne dla sposobu załatwienia sprawy, muszą być rzetelnie omówione i wnikliwie przeanalizowane przez organ rozpatrujący sprawę (por. wyrok WSA w Poznaniu z 2 lipca 2020 r., II SA/Po 1038/19, opubl. w CBOSA). Z zasadą przekonywania ściśle się wiąże wyrażona w art. 15 k.p.a. zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Zgodnie z tą zasadą rolą organu odwoławczego jest ponowne merytoryczne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy już uprzednio rozstrzygniętej decyzją organu pierwszej instancji. Właściwe zachowanie zasady dwuinstancyjności postępowania wymaga nie tylko podjęcia dwóch kolejnych rozstrzygnięć przez stosowne organy, ale konieczne jest aby rozstrzygnięcia te zapadły w wyniku przeprowadzenia przez każdy z tych organów postępowania merytorycznego, tak by dwukrotnie oceniono dowody, przeanalizowano wszystkie argumenty (por. wyrok NSA z 17 maja 2011 r., II OSK 672/10, opubl. w CBOSA).
W rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy powielił stanowisko organu pierwszej instancji, nie odnosząc się do zarzutów odwołania, a także nie czyniąc jakichkolwiek własnych ustaleń w sprawie, co stanowi naruszenie zasady dwuinstancyjności.
W konsekwencji uchybienia art.15 k.p.a. doszło także do naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. albowiem bez przeprowadzenia merytorycznej oceny istotnych okoliczności sprawy, dowodów zgromadzonych w aktach sprawy jak i przepisów prawa utrzymano w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
Sąd doszedł do przekonania, iż z uwagi na błędną wykładnię art. 2 ust. 3c u.d.w. oraz naruszenie wskazanych wyżej przepisów procedury administracyjnej, konieczne stało się zastosowanie kompetencji kasatoryjnych.
Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. organ ponownie rozpoznając sprawę uwzględni wskazania wynikające wprost z niniejszego uzasadnienia, a rozpoznając wniosek skarżącego o przyznanie dodatku węglowego uwzględni dokonaną przez Sąd wykładnię art. 2 ust. 3c u.d.w., zważając by nie naruszono przepisów procedury administracyjnej.
Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania nie orzeczono, ponieważ skarżący, zwolniony z mocy ustawy od kosztów sądowych i działający osobiście, nie wykazał aby w związku ze sprawą poniósł wydatki niezbędne do celowego dochodzenia swych praw (art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.).