Uzasadnienie
Pismem z dnia 24 maja 2018 r. K. N. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na decyzję Starosty [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie dozoru pojazdu.
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 27 lipca 2018 r., w związku z treścią ww. skargi wywiedzionej przez pełnomocnika skarżącego, rozdzielono skargi na sprawy:
- - ze skargi skarżącego na decyzję Starosty [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie dozoru pojazdu (dot. niniejszego postępowania),
- - ze skargi skarżącego na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Starostę [...] w przedmiocie dozoru pojazdu (prowadzonej pod sygn. akt II SAB/Gl 33/18).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
W myśl art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, zwanej dalej: "P.p.s.a.") dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej uzależniona jest od uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia, jeżeli służyły one stronie skarżącej w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.). Powołany przepis wprowadza zatem zasadę pierwszeństwa postępowania administracyjnego w stosunku do postępowania sądowego.
Stosownie zaś do art. 127 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.), od decyzji wydanej w pierwszej instancji stronie służy odwołanie tylko do jednej instancji. Właściwym do rozpatrzenia tego odwołania jest organ administracji publicznej wyższego stopnia, chyba że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy (§ 2 tego przepisu).
Sądowa kontrola orzeczeń wydanych przez organy administracyjne jest natomiast dopuszczalna dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia. Obowiązek wyczerpania toku kontroli instancyjnej oznacza, że sąd administracyjny nie jest uprawniony do oceny zgodności z prawem orzeczenia organu pierwszej instancji bez jednoczesnej kontroli orzeczenia organu drugiej instancji, wydanego wskutek wniesienia właściwego środka zaskarżenia. I tak w każdym przypadku, gdy stronie przysługuje prawo wniesienia środka zaskarżenia (w rozpoznawanej sprawie odwołania) od rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji do organu odwoławczego, kontrola sądowa postępowania prowadzonego przez organ pierwszej instancji jest dopuszczalna tylko łącznie z kontrolą orzeczenia organu odwoławczego, a więc tylko wówczas, gdy przedmiotem skargi do sądu administracyjnego jest także to ostatnie rozstrzygnięcie.
W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik skarżącego wniósł o "uchylenie decyzji z dnia [...] r., jak i następnych decyzji organu pierwszej instancji". Zatem skarga, której przedmiotem jest wyłącznie decyzja organu pierwszej instancji nie może być merytorycznie rozpoznana przez Sąd, i jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.
Mając na względzie powyższe Sąd postanowił orzec jak w sentencji uznając skargę za niedopuszczalną, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. związku z art. 53 § 1 P.p.s.a.