Uzasadnienie
Pismami z dnia 27 i 28 lipca 2011 r. K. R., osadzony w areszcie śledczym (obecnie w zakładzie karnym), wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, za pośrednictwem Wojewody [...], skargę na decyzję tego organu z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania.
Zastępca Przewodniczącego Wydziału II zarządzeniami z dnia 12 października 2011 r. wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł, a ponadto zobowiązał skarżącego do usunięcia braku formalnego tej skargi poprzez nadesłanie dwóch jej odpisów poświadczonych za zgodność z oryginałem celem doręczenia uczestnikom postępowania. Dla dokonania powyższych czynności wyznaczony został siedmiodniowy termin liczony od dnia doręczenia wezwań pod rygorem odrzucenia skargi.
Odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu oraz wezwanie o uzupełnienie braku formalnego skargi zostały doręczone skarżącemu w 17 października 2011 r. W dniu 24 października 2011 r. skarżący wystąpił do Sądu z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. Prawomocnym postanowieniem z dnia 22 grudnia 2011 r. referendarz sądowy ustanowił dla niego adwokata z urzędu. W dalszej kolejności Okręgowa Rada Adwokacka w K. wyznaczyła do sprawy pełnomocnika w osobie adwokata M. S., która w dniu 19 stycznia 2012 r. przeglądała akta sądowe i administracyjne w przedmiotowej sprawie.
W dniu 24 stycznia 2011 r. w/w pełnomocnik wystąpiła z wnioskiem o przywrócenie terminu do usunięcia braku formalnego skargi oraz do uiszczenia wpisu od skargi. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że skarżący przebywa w zakładzie karnym, w którym nie jest zatrudniony i nie posiada żadnego majątku na wolności, z tego też powodu nie uiścił on wpisu od skargi. Ponadto pełnomocnik podniosła, że skarżący bez swojej winy nie uzupełnił braków formalnych skargi w terminie, bowiem nie zrozumiał wezwania Sądu. Wraz z wnioskiem został uiszczony wpis od skargi, a po wezwaniu Sądu, został także usunięty brak formalny skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej zwanej ustawą, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie do art. 87 § 1 ustawy, pismo z przedmiotowym wnioskiem wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 ustawy) oraz dokonać czynności, której strona nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 ustawy).
Przenosząc powyższą regulację na grunt rozpatrywanej sprawy należy przyjąć, że siedmiodniowy termin do złożenia przez skarżącego wniosku o przywrócenie terminu rozpoczął bieg w dniu 19 stycznia 2012 r. tj. w dniu zapoznania się ze sprawą i przeglądania przez pełnomocnika skarżącego akt sądowych i administracyjnych. Wniosek nadany w urzędzie pocztowym w dniu 24 stycznia 2012 r. został zatem wniesiony w terminie. Jednocześnie dokonana została uchybiona czynność, czyli uiszczono wymagany wpis od skargi i złożono odpisy skargi. Przechodząc natomiast oceny okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu Sąd uznał, że pełnomocnik skarżącego w wystarczający sposób uprawdopodobnił brak winy skarżącego w niedopełnieniu w terminie przedmiotowej czynności procesowej. Oceniając wystąpienie tej ostatniej przesłanki należy mieć bowiem na uwadze obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie nie bez znaczenia pozostaje pobyt skarżącego w zakładzie karnym, a także okoliczność, że w zakładzie tym nie jest zatrudniony i nie posiada żadnego majątku na wolności. Niewątpliwie zatem skarżący ma ograniczone możliwości podejmowania czynności procesowych.
Uwzględniając przytoczoną argumentację Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 86 § 1 w związku z art. 87 § 2 p.p.p.s. orzekł jak w sentencji postanowienia.