Uzasadnienie
Decyzją nr [...] z dnia [...] r. (znak [...]) Prezydent Miasta S., działając na podstawie art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 27 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (t.jedn. Dz.U. z 2010 r., Nr 185, poz. 1243 ze zm.), § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 września 2001 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz.U. Nr 112, poz. 1206) oraz rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 21 marca 2006 r. w sprawie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów poza instalacjami i urządzeniami (Dz.U. Nr 49, poz. 356) zezwolił firmie "A" z siedzibą przy ulicy [...] w R. na prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów innych niż niebezpieczne dokładnie wskazując w niej odpady przewidziane do odzysku oraz ustalając warunki postępowania z tymi odpadami. W punkcie III sentencji tej decyzji zawarł stwierdzenie" "zastrzegam sobie prawo określenia dodatkowych obowiązków związanych z postępowaniem z odpadami, jeżeli będzie tego wymagał interes ochrony środowiska".
Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wszczęło z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta S. nr [...] z dnia [...] r., a następnie po przeprowadzeniu postępowania decyzją z dnia [...] r. Nr [...], przywołując w podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i pkt 4 oraz art. 158 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego stwierdziło nieważność wymienionej powyżej decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. zezwalającej na prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów innych niż niebezpieczne. W uzasadnieniu Kolegium po przedstawieniu podstaw stwierdzenia nieważności decyzji (wymienionych w art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego) oraz omówieniu celu prowadzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, stwierdziło, że przedmiotowa decyzja dotknięta jest wadą wskazaną w art. 156 § 1 pkt 2 i pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Następnie Kolegium podało, iż po przeprowadzeniu w trybie nadzwyczajnym postępowania uznało, iż decyzja Prezydenta Miasta S. nr [...] z dnia [...] r. została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, czyli wskazało przesłankę z art. 156 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego. Odwołując się do treści art. 28 i art. 29 Kodeksu wyjaśniło, że stronami mogą być osoby fizyczne i osoby prawne, a gdy chodzi o państwowe i samorządowe jednostki organizacyjne i organizacje społeczne- również jednostki nieposiadające osobowości prawnej. Podało także, że spółka cywilna nie posiada osobowości prawne i odwołując się do przepisów Kodeksu cywilnego dodało, że każdy wspólnik jest uprawniony i zobowiązany do prowadzenia spraw spółki (art. 864 Kodeksu cywilnego). Wobec wyraźnego stwierdzenia w wyroku z dnia 13 września 1999 r. przez Naczelny Sąd Administracyjny, że spółka cywilna nie ma przymiotu strony w rozumieniu art. 28 Kodeku postępowania administracyjnego, nie może ona ani wszczynać postępowania, ani być adresatem decyzji administracyjnych.
Tymczasem w niniejszej sprawie organ wydał zezwolenie w zakresie odzysku odpadów na spółkę cywilną, zamiast na jej wspólników. Stąd też powyższa okoliczność wyczerpuje znamiona art. 156 § 1 pkt 4 Kodeksu i uzasadnia stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta S. nr [...] z dnia [...] r.
Dodatkowo Kolegium stwierdziło, że powyższa decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa - art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu, a to z uwagi na zawarty w punkcie III sentencji tej decyzji warunek tj. stwierdzenie: "zastrzegam sobie prawo określenia dodatkowych obowiązków związanych z postępowaniem z odpadami, jeżeli będzie tego wymagał interes ochrony środowiska" - który został wydany bez podstawy prawnej. Przepisy ustawy o odpadach, w oparciu o które wydano decyzję w sprawie nie upoważniają organu administracji do zawarcia w zezwoleniu na prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów takiego warunku. Wprawdzie art. 27 ust. 2 pkt 3 ustawy o odpadach przewiduje określenie w zezwoleniu na prowadzenie odzysku lub unieszkodliwianie odpadów dodatkowych warunków prowadzenia odzysku odpadów lub unieszkodliwianie odpadów, ale powinny one być szczegółowo określone w wydanym zezwoleniu. Jeśli z kolei zajdą przesłanki, już po wydaniu decyzji, do sprecyzowania dodatkowych warunków to to można tego dokonać w trybie procesowym, a nałożony na adresata obowiązek musi wyraźnie wynikać z normy prawnej. W tym zakresie zatem (w zakresie tego punktu decyzji) wydana została bez podstawy prawnej.
Pismem z dnia 28 sierpnia 2014 r. T. W., M. W., M. L. i J. Z.- S. złożyli wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej powyżej przedstawioną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. Zdaniem odwołujących się błędne oznaczenie strony wynikło jedynie z omyłki organu wydającego decyzję i powinno podlegać sprostowaniu. Dodali, że istotą wadliwości jest nieprawidłowe oznaczenie podmiotu uprawnionego w decyzji, a dla przywrócenia zgodności z prawem nie jest konieczne wydawanie czterech odrębnych decyzji każdemu ze wspólników spółki cywilnej, a wydanie jej czterem wspólnikom prowadzącym razem działalność gospodarczą. W ich ocenie jest to klasyczny przykład omyłki pisarskiej.
Ponadto przywołując treść art. 156 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego odwołali się do nieodwracalności skutków prawnych, podnosząc, iż na podstawie orzecznictwa sądowego oznacza on w szczególności sytuację, w której poprzedni stan prawny nie może zostać przywrócony, gdy przestał istnieć przedmiot, którego prawo dotyczyło lub podmiot, któremu prawa przysługiwało, utracił zdolność do zachowania tego prawa albo wygasła instytucja stanowiąca prawa.
W tym zakresie odwołujący wyjaśnili, że decyzja Prezydenta Miasta S. stanowiła podstawę do zagospodarowania terenu po rozbiórce zwałowiska odpadów zlokalizowanego w S. przy ulicy [...], poprzez wypełnienie terenu odpadami, na podstawie umowy "B" i "C" zawartych pomiędzy [...], w tym odwołującymi. W wyniku podjętych działań hałda została w znacznej części rozebrana, a uzyskany odpad zagospodarowany (tj. przetworzony na kruszywo oraz odzyskano z niego węgiel, łupek czerwony i czarny, które zostały sprzedane), zaś teren po rozbiórce hałdy został wypełniony pozostałymi odpadami. Nie ma zatem możliwości przywrócenia poprzedniego stanu prawnego, gdyż przestał istnieć w znacznej części przedmiot, którego prawo dotyczyło, a jego odtworzenie nie jest możliwe.
Odwołujący powołali się także na stanowisko Sądu Najwyższego (uchwała z 18 listopada 1993 r.) podkreślające znaczenie przesłanki poczucia sprawiedliwości. W sytuacji, gdy czynności, do których uprawniała decyzja, zostały już wykonane - tj. hałda została w znacznej części rozebrana, a teren po rozbiórce zagospodarowany, po prawie dwuletniej na niej działalności, stwierdzenie nieważności decyzji mijałoby się z celami, jakie postawił sobie ustawodawca, kształtując system prawa, jak i z celami, którym służy uregulowana w Kodeksie postępowania administracyjnego instytucja stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej.
Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu skład orzekający Kolegium po obszernym przytoczeniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, stwierdził, iż nie znalazł podstaw do zmiany stanowiska i uwzględnienia złożonego wniosku. Kolegium uznało, iż po analizie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz rozważeniu stanu prawnego i faktycznego sprawy zaskarżona decyzja jest prawidłowa i zgodna z prawem. Decyzją z dnia [...] r. stwierdzono bowiem nieważność decyzji Prezydenta Miasta S. nr [...] z dnia [...] r., gdyż skierowana została do podmiotu nie będącego stroną w sprawie, czym wypełniona została przesłanka do stwierdzenia jej nieważności, określona w art. 156 §1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, a także wobec zamieszczenia w sentencji decyzji punktu III, który został wydany bez podstawy prawnej, czym wypełniona została przesłanka do stwierdzenia jej nieważności w tym zakresie, określona w art. 156 §1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego.
W dalszej części uzasadnienia Kolegium powtórzyło swoje stanowisko zaprezentowane w poprzedniej swojej decyzji. Wskazało, że wymieniona powyżej decyzja Prezydenta Miasta S. skierowana została do podmiotu nie będącego stroną w sprawie - tj. do firmy "A" s.c. z siedzibą przy ulicy [...] w R., podczas gdy kto jest stroną postępowania regulują przepisy art. 28, art. 29 i art. 30 Kodeksu postępowania administracyjnego. Następnie po analizie przepisów Kodeksu cywilnego (art. 860 § 1, art. 864, art. 865 i art. 866) stwierdziło, że wobec braku podmiotowości spółki cywilnej, postępowanie które dotyczy spółki, dotyczy w istocie praw i obowiązków jej wspólników.
Dodatkowo podniesiono, że obowiązujące w dacie wydania przedmiotowej decyzji przepisy ustawy o odpadach nie przewidywały, aby zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów mogło być wydane na spółkę cywilną, a zatem spółka cywilna nie mogła być stroną takiego postępowania.
Nadto zamieszczony w sentencji decyzji punkt III i zawarty tam warunek został wydany bez podstawy prawnej. Kolegium powtórzyło w tym zakresie swoje stanowisko zaprezentowane w decyzji pierwszoinstancyjnej.
Zatem wobec wystąpienia przesłanek Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło zasadnie nieważność decyzji nr [...] z dnia [...] r. w całości. Jednocześnie Kolegium uznało, że w sprawie nie zachodzą przesłanki negatywne, o których mowa w art. 156 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, tzn. nie upłynęło od dnia jej wydania lub ogłoszenia dziesięć lat, a także decyzja nie wywołała nieodwracalnych skutków prawnych.
Nie podzieliło też Kolegium argumentów podniesionych przez stronę odwołującą we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, jakoby w przedmiotowej decyzji do błędnego oznaczenia strony doszło w wyniku jedynie omyłki organu wydającego tę decyzję i winno podlegać sprostowaniu na podstawie art. 113 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. W ocenie Kolegium nie jest to bowiem oczywista omyłka, ani błąd pisarski czy rachunkowy, a tylko takie podlegają sprostowaniu w tym trybie.
Skargę na powyższe rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach złożyła, reprezentowana przez pełnomocnika, "A" Sp. z o.o. w R. Pełnomocnik skarżącej Spółki zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik postępowania, a mianowicie art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez stwierdzenie, że decyzja Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. znak: [...] wydana została z rażącym naruszeniem prawa w sytuacji, gdy w decyzji tej omyłkowo błędnie oznaczono wnioskodawcę - dysponenta uprawnień z niej wynikających, art. 158 § 1 Kodeksu poprzez jego zastosowanie, w sytuacji gdy brak było podstaw do wydania decyzji o stwierdzeniu nieważności wymienionej powyżej decyzji. W razie nieuwzględnienia zarzutu naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu, zarzucił naruszenie art. 156 § 2 Kodeksu poprzez jego niezastosowanie podczas, gdy decyzja Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. wywołała nieodwracalne skutki prawne.
Wskazując na powyższe pełnomocnik skarżącej Spółki wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. oraz decyzji ją poprzedzającej z dnia [...] r. oraz zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi powtórzono argumentację zaprezentowaną we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Podkreślono, że wobec prawidłowo przedłożonego pełnomocnictwa oraz wniosku wskazującego skarżących jako wnioskodawców, błędne oznaczenie strony w decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...]r. wynikało jedynie z omyłki organu, gdyż było oczywiste, iż spółka cywilna nie mogła uzyskać uprawnień wynikających z tej decyzji administracyjnej.
W przypadku nieuwzględnienia przedstawionej argumentacji odwołano się do zapisu art. 156 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego - w zakresie nieodwracalności skutków prawnych, podnosząc fakt niemożności przywrócenia poprzedniego stanu prawnego, wobec tego iż przestał istnieć przedmiot, którego prawo dotyczyło.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej.
Postanowieniem z dnia 7 września 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zawiesił postępowanie sądowe z uwagi na fakt złożenia skargi przez Spółkę także na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., którymi stwierdzono nieważność decyzji Prezydenta S. z dnia [...] r., którą zmieniono decyzję (z dnia [...] r.) będącą przedmiotem postępowania zakończonym zaskarżonymi decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w niniejszej sprawie. Z uwagi na zależność niniejszego postępowania od innego toczącego się postępowania przez tut. Sądem, postępowanie w niniejszej sprawie zostało zawieszone na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U z 2012 r., poz. 270 ze zm.).
Pismem z dnia 14 stycznia 2016 r., działająca przez pełnomocnika "A" Sp. z o.o. wniosła o wznowienie (podjęcie) zawieszonego postępowania, wskazując, że w sprawie o sygn. akt II SA/Gl 711/15 w dniu 25 listopada 2015 r. zapadł wyrok uchylający decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. i z dnia [...] r.
Postanowieniem z dnia 14 marca 2016 r. i Sąd podjął z urzędu postępowanie sądowe w sprawie.
Na rozprawie w dniu 10 maja 2016 r. pełnomocnik skarżącej Spółki podtrzymał skargę i zawarte w niej argumenty, dodatkowo powołując się ma wyrok tut. Sądu z dnia 25 listopada 2015 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Gl 711/15, gdzie doszło do rozstrzygnięcia w prawie identycznej sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując sprawę zważył, co następuje
Na wstępie należy wskazać, że w myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w treści ustawy. Kryterium kontroli wykonywanej przez te sądy określa art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.jedn. Dz.U. z 2014 r., poz. 1647)., stanowiąc, że jest ona sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zatem kontrola sądów polega na zbadaniu, czy kwestionowana decyzja nie uchybia przepisom prawa materialnego lub procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy albo dającym podstawę do wznowienia postępowania bądź mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądy badają również, czy organ administracji publicznej nie dopuścił się uchybień skutkujących nieważnością decyzji (art. 145 § 1 cytowanej ustawy). W myśl art. 134 § 1 tej ustawy sądy te rozstrzygają w granicach danej sprawy, nie będąc związanymi zarzutami i wnioskami skargi, a zatem oceniają legalność decyzji również z urzędu.
Mając na uwadze powyższe trzeba stwierdzić, że zarówno kontrolowana w niniejszej sprawie decyzja, jak również poprzedzająca ją decyzja tego organu nie są, w ocenie składu orzekającego, zgodne z prawem.
Przedmiotowe postępowanie wszczęte zostało z urzędu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. zezwalającej na prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów innych niż niebezpieczne "A" z siedzibą przy ulicy [...] w R. Dotyczyło zatem postępowania szczególnego - nadzwyczajnego, gdyż jego przedmiotem jest ustalenie, czy na podstawie ściśle określonych przesłanek, wbrew wyrażonej w art. 16 ust. 1 Kodeksu postępowania administracyjnego zasadzie trwałości decyzji administracyjnych, można wzruszyć takie rozstrzygnięcie. Wbrew stanowisku zaprezentowanemu przez organ, Sąd nie dopatrzył się naruszenia skutkującego stwierdzeniem nieważności w całości wymienionej decyzji. Katalog przesłanek skutkujących nieważnością decyzji administracyjnych określa art. 156 § 1 tego Kodeksu. Oznacza to, że prowadzone przez organ wyższego stopnia, czy też inaczej mówiąc organ nadzoru, postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji sprowadza się jedynie do badania, czy akt administracyjny będący przedmiotem tego postępowania dotknięty jest jedną z wad kwalifikowanych określonych w wymienionym art. 156 § 1 Kodeksu oraz czy ewentualnie nie zachodzą w sprawie negatywne przesłanki uniemożliwiające stwierdzenie nieważności zawarte w art. 156 § 2 tego Kodeksu.
W postępowaniu tym obowiązkiem organu administracji jest zatem rozpatrzenie sprawy wyłącznie w granicach określonych przez przepis art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, dlatego w granicach tego postępowania organ nie jest władny rozpatrywać sprawy co do jej istoty, jak może czynić to w postępowaniu odwoławczym. Sądowa kontrola działania organu podejmowanego w tym szczególnym trybie, jakim jest stwierdzenie nieważności decyzji, jest również ograniczona do kwestii związanych z prawidłowością zastosowania nadzwyczajnego trybu wzruszenia decyzji ostatecznych.
Przystępując do kontroli zaskarżonego aktu zgodnie z przywołanymi regułami, należy stwierdzić, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. rozpatrując sprawę przywołało jako podstawę rozstrzygnięcia przesłanki określone w art. 156 § 1 pkt 4 oraz w art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Stosownie do treści przywołanego powyżej przepisu organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa oraz skierowana została do osoby nie będącej stroną w sprawie.
Odnosząc się do zarzutu wskazanego w art. 156 § 1 pkt 4 - trzeba przyznać, że kwestionowana decyzja Prezydenta Miasta S., wydana została po rozpatrzeniu wniosku firmy "A" w R. i dotyczyła udzielenia firmie "A" z siedzibą przy ulicy [...] w R. zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów innych niż niebezpieczne. O ile można zgodzić się, iż określenie zarówno wnioskodawcy, jak i adresata decyzji jest uchybieniem, to nie można stwierdzić by mogło być ono uznane za rażące naruszenie prawa, uzasadniające stwierdzenie nieważności kontrolowanej decyzji, podobnie jak nie można mówić o skierowaniu tej decyzji do osoby nie będącej stroną decyzji. Podkreślić bowiem trzeba, że oprócz wymienienia nazwy Spółki cywilnej "A", wymienieni zostali z imienia i nazwiska wszyscy wspólnicy tej spółki. Zgodnie z treścią art. 865 § 1 Kodeksu cywilnego (t.jedn. Dz.U. z 2014 r., poz. 121 ze zm.) każdy wspólnik spółki cywilnej jest uprawniony i zobowiązany do prowadzenia spraw spółki.
Zatem nawet złożenie wniosku przez jednego ze wspólników mogłoby być uznane za skuteczne, a w niniejszej sprawie wniosek taki został złożony przez wszystkich wspólników spółki, zaś wydane kwestionowaną decyzją zezwolenie dotyczyło wszystkich, dokładnie wymienionych i nazwanych wspólników spółki "A". Zatem w ocenie Sądu zezwolenie to dotyczyło wszystkich, dokładnie wymienionych wspólników spółki cywilnej. Nie jest to więc wskazanie w decyzji niewłaściwego podmiotu lub podmiotu innego niż ten, który wnioskował o wydanie decyzji czy podmiotu nie będącego stroną w prowadzonym postępowaniu. Z akt sprawy, z samego wniosku czy rozdzielnika decyzji dokładnie wynika na rzecz których osób decyzja została wydana.
Reasumując w ocenie składu orzekającego wskazanie jako adresata decyzji "A" z siedzibą przy ulicy [...] w R. nie mogło być podstawą uznania, że decyzja ta została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie czy stwierdzenia, że decyzja ta wydana została z rażącym naruszeniem prawa. Podobne stanowisko zaprezentował Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 stycznia 2015 r. sygn. akt II OSK 1442/13.
Odnosząc się do drugiego wskazanego przez Kolegium zarzutu, a mianowicie rażącego naruszenia prawa i wydania decyzji bez podstawy prawnej, czyli przesłanki wskazanej w art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego trzeba podkreślić, że przepisy Kodeksu nie definiują pojęcia rażącego naruszenia prawa. Nie budzi jednak wątpliwości fakt, iż nie każde naruszenie prawa jest rażące. W niniejszym przypadku Kolegium odwołując się do przywołanego przepisu wskazało na wydanie bez podstawy prawnej zapisu punktu III sentencji wymienionej decyzji z dnia [...] r. Przez pojęcie decyzji wydanej bez podstawy prawnej rozumie się decyzję, która została wydana w sytuacji, gdy brak było w przepisach prawa powszechnie obowiązującego właściwej materialnej lub formalnej podstawy do dokonania rozstrzygnięcia w drodze decyzji administracyjnej.
Należy przy tym podkreślić, że decyzja może być podjęta częściowo bez podstawy prawnej i w tej części podlega stwierdzeniu nieważności, w szczególności dotyczy to sytuacji opatrzenia decyzji terminem, warunkiem czy zleceniem w sytuacji, kiedy przepisy prawa materialnego takiej dodatkowej klauzuli nie przewidują. Taka sytuacja ma miejsce w przypadku zakwestionowanego przez Kolegium zapisu punktu III sentencji decyzji nr [...] z dnia [...]r. tj. zapisu o treści: "zastrzegam sobie prawo określenia dodatkowych obowiązków związanych z postępowaniem z odpadami, jeżeli będzie tego wymagał interes ochrony środowiska".
Przepisy ustawy o odpadach, w oparciu o które wydano wymienioną decyzję, nie upoważniają bowiem organu administracji do zawarcia w zezwoleniu na prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów takiego warunku. Wprawdzie art. 27 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach przewiduje określenie w zezwoleniu na prowadzenie odzysku lub unieszkodliwianie odpadów dodatkowych warunków prowadzenia odzysku odpadów lub unieszkodliwianie odpadów, jednakże w takim przypadku powinny one być szczegółowo określone w wydanym zezwoleniu. Natomiast jeśli już po wydaniu decyzji zezwalającej na prowadzenie odzysku odpadów ulegną zmianie okoliczności sprawy i pojawią się przesłanki, a nawet konieczność sprecyzowania dodatkowych warunków, to można tego dokonać w trybie przewidzianym w Kodeksie postępowania administracyjnego, a nałożony na adresata obowiązek musi wyraźnie wynikać z konkretnej powołanej normy prawnej.
Swoboda decydowania w tym zakresie przez organ nie jest bowiem dozwolona. Zawsze musi mieć oparcie w przepisie prawa materialnego. Zatem, jak stwierdziło to samo Kolegium Odwoławcze w tym zakresie decyzja wydana została bez podstawy prawnej. Jednak co należy wyraźnie i dobitnie podkreślić, tylko w zakresie punktu III decyzji, można mówić o wydaniu go bez podstawy prawnej, a zatem zgodnie z tym co wskazano powyżej, tylko w tej części decyzji można mówić o wydaniu jej bez podstawy prawnej. Nie jest to zatem podstawa do stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji w całości.
W świetle powyższego należało stwierdzić, że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. wydana została z istotnym naruszeniem art. 156 §1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Mając powyższe na uwadze zaskarżoną decyzję należało uchylić na podstawie art. 145 (1 pkt. 1 lit.a i lit.c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 cytowanej powyżej ustawy, uwzględnieniem przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t.jedn. Dz.U. z 2013 r., poz. 490).
Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ orzekający będzie miał na uwadze powyżej poczynione uwagi, i załatwiając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygnie zgodnie ze wskazaniami Sądu.