Uzasadnienie
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia 5 czerwca 2012 r. H. G. została wezwana do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 500 zł. W terminie wyznaczonym dla dokonania tej czynności skarżąca, na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy zwróciła się o zwolnienie od kosztów sądowych, wniosek ów motywując trudną sytuacją materialną. W treści formularza wskazano, że H. G. mieszka samotnie, utrzymując się z renty uzyskiwanej w kwocie 820 zł netto miesięcznie. Skarżąca zadeklarowała, że nie posiada żadnego majątku, w tym oszczędności, papierów wartościowych czy też przedmiotów, których wartość przekracza 3.000 euro. Wedle oświadczenia strony na energię elektryczną przeznacza 200 zł, na wodę 115 zł, na lekarstwa 75 zł.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje:
Przepis art. 199 P.p.s.a. konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym.
Przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim oraz swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).
Oceniając sytuację materialną H. G. oparto się na informacjach zawartych w druku formularza PPF. Ich analiza pozwoliła stwierdzić, że wniosek strony zasługuje na uwzględnienie albowiem strona nie jest w stanie ponieść ciężaru kosztów sądowych. Mając na uwadze wysokość dochodu strony oraz wysokość wpisu od skargi (będącego zasadniczym wydatkiem na obecnym etapie postępowania) należało uznać, że strona nie będzie w stanie ponieść tego rodzaju wydatku. Wpis od skargi - w kwocie 500 zł - stanowi bowiem ponad 50 % jej dochodu, a zarazem obowiązek uiszczenia nawet niższej kwoty mógłby dla strony okazać się zbyt trudny i postawić ja przed wyborem pomiędzy obowiązkiem poniesienia kosztów sądowych (chociażby w części) a zaspokojeniem własnych podstawowych potrzeb. Wobec tego odmowa przyznania prawa pomocy oznaczałaby w istocie zamknięcie skarżącej drogi sądowej.
Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.