Uzasadnienie
Po rozpatrzeniu wniosku R. N. decyzją z dnia [...] r. nr [...] Burmistrz Miasta P. działając na podstawie art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i 2, art. 61 ust. 1 pkt 1 – 5, art. 64 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717), ustalił warunki zabudowy dla inwestycji, polegającej na nadbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr ewid. [...] (obręb K.) w P. przy ul. A, określając gabaryty projektowanej zabudowy: ok. [...] x [...]x [...], istniejący obrys budynku bez zmian, wysokość kalenicy głównej ok. [...] m. W uzasadnieniu organ I instancji powołał się na wyniki przeprowadzonej analizy terenu, stwierdzając zgodność zakresu rzeczowego wymagań zawartych w decyzji z przepisami rozp. Min. Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r.
- 1) w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588),
- 2) w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o warunkach zabudowy i lokalizacji inwestycji celu publicznego (Dz. U. Nr 164, poz. 1589).
W odwołaniu od decyzji B. G. jako właściciel nieruchomości sąsiedniej, sprzeciwiła się nadbudowie budynku usytuowanego w granicy z jej działką, podnosząc, iż budynek sąsiada nie przylega do jej budynku. Odwołująca się podkreśliła, że w granicy działki usytuowane są również budynki gospodarcze. Stąd też w jej ocenie, nadbudowa pogłębi zacienienie jej działki, a zatem bez zachowania odległości, określonych w rozp. MI z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.).
Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło rozstrzygnięcie organu I instancji, przekazując sprawę do ponownego rozpoznania (art. 138 § 2 kpa). Zdaniem organu II instancji, nie zostało bowiem wykazane, czy ustalenie warunków zabudowy jest zgodne z przepisami odrębnymi, tj. wymaganiami z § 12 ust. 4 rozp. MI z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego R. N. zarzucił, iż organ odwoławczy nie uwzględnił zmiany stanu prawnego, a mianowicie nowelizacji § 12 ust. 3 pkt 2 warunków technicznych (rozp. z dnia 7 kwietnia 2004 r. – Dz. U. Nr 109, poz. 1156), który to przepis dopuszcza budowę w granicy ze względu na wymiary działki. Skarżący podniósł, że w rzeczywistości kalenica zostanie obniżona o 30 cm w stosunku do istniejącej, zaś ściana graniczna nie zmieni wymiarów po planowanej nadbudowie budynku z wykorzystaniem strychu na cele mieszkalne. Nadto, skarżący wniósł o zasądzenie kosztów postępowania.
Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej.
Uczestniczka postępowania B. G. nie zgadzając się ze stanowiskiem skarżącego podniosła, iż wskutek nadbudowy okapy zostaną podniesione o ok. 85 – 90 cm, co spowoduje zmianę wymiarów ściany granicznej, zaś działka inwestora ma szerokość 30 m, co umożliwia swobodną zabudowę i rozbudowę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga musiała odnieść skutek.
Zaskarżona decyzja kasacyjna zapadła bowiem z naruszeniem art. 138 § 2 kpa wskutek błędnej wykładni art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.).
Wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków, wymienionych w art. 61 ust. 1 cyt. ustawy, w tym warunku w postaci zgodności decyzji z przepisami odrębnymi (pkt 5).
W niniejszej sprawie nie jest negowane spełnienie warunków, wymienionych w pkt 1 – 4 cyt. przepisu. Jednakże z uwagi na usytuowanie budynku skarżącego bezpośrednio przy granicy z działką sąsiednią, organ odwoławczy uznał, iż w niniejszym postępowaniu nie została należycie zbadana kwestia zgodności projektowanej nadbudowy z wymogami w zakresie sytuowania budynków, wynikających z § 12 ust. 4 rozp. Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.).
Zdaniem składu orzekającego, pod pojęciem przepisów odrębnych, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie mieszczą się ani przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.), ani też przepisy techniczno-budowlane, wymienione w art. 7 Prawa budowlanego, w tym powołanego wyżej rozp. MI z dnia 12 kwietnia 2002 r.
Wszak ustawodawca położył akcent na wymóg zgodności decyzji z przepisami odrębnymi, nie nakładając na inwestora wymogu opracowania projektu budowlanego już na etapie ustalania warunków zabudowy terenu w przypadku braku planu miejscowego.
W postępowaniu tym nie ma zatem podstaw prawnych do badania kwestii zgodności projektowanej inwestycji z warunkami techniczno – budowlanymi. Podkreślić należy, iż ocena spełnienia wymogów prawa budowlanego należy do organu administracji architektoniczno-budowlanej, a przy tym przepis art. 9 ustawy przewiduje odrębny tryb udzielania zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych. Wniosek w sprawie upoważnienia do udzielenia takiej zgody na odstępstwo składa zaś właściwy organ do ministra przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Przepis ten pozostałby zatem martwy, skoro o wyrażenie zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych władny jest wystąpić jedynie organ administracji techniczno-budowlanej, który musi wszak dysponować decyzją o warunkach zabudowy, aby rozważać wdrożenie powyższego trybu. Skoro kwestia odstępstwa od wymogów techniczno-budowlanych nie należy do właściwości organów wydających decyzję o warunkach zabudowy, badanie zgodności decyzji z przepisami odrębnymi, nie może dotyczyć kwestii spełnienia wymogów rozp. MI z dnia 12 kwietnia 2002 r., jak uznał organ odwoławczy.
Nie zmienia postaci rzeczy fakt, iż na podstawie art. 55 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, decyzja o warunkach zabudowy wiąże organ wydający pozwolenie na budowę. Zapis ten należy rozumieć w ten sposób, iż inwestor dysponując ostateczną decyzją o warunkach zabudowy spełnia wymogi z art. 33 ust. 2 pkt 3 Prawa budowlanego, zaś organ administracji architektoniczno-budowlanej przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę zobligowany jest do badania zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy oraz z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Taki zakres sprawdzeń projektu wynika jednoznacznie z treści art. 34 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego.
Wreszcie, wskazać przyjdzie, iż w świetle § 2 pkt 3 i 7 rozp. MI z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. Nr 164, poz. 1589), w decyzji określa się parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy, w tym gabaryty i wysokość projektowanej zabudowy, lecz bez konkretyzacji kwestii usytuowania zabudowy na działce oraz ustalenia wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Takie zaś zapisy zostały zawarte w decyzji organu I instancji.
W konsekwencji stwierdzić należy, iż skoro na etapie ustalenia warunków zabudowy nie podlega badaniu sprawa zgodności zamierzenia inwestycyjnego z przepisami techniczno-budowlanymi, jako że przepisy te nie stanowią przepisów odrębnych w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem art. 138 § 2 kpa.
W tej sytuacji skarga podlegała uwzględnieniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Wobec uchylenia zaskarżonej decyzji należało orzec o jej niewykonalności z mocy art. 152 cyt. ustawy.
O kosztach postępowania, obejmujących wpis sądowy, rozstrzygnięto na wniosek skarżącego po myśli art. 200, art. 205 § 1 i art. 209 tej ustawy.