Uzasadnienie
Prezydent Miasta K. decyzją z dnia [...] roku na podstawie art. 140 ust. 4 pkt 4 lit. b i c ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2006 r. nr 108, poz. 908 z zm., dalej powoływanej jako "ustawa") cofnął M. D. uprawnienie do kierowania pojazdami kat. B stwierdzone dokumentem prawa jazdy nr [...] z powodu niepoddania się badaniu lekarskiemu i psychologicznemu.
W uzasadnieniu organ podał, że M. D. został skierowany decyzją Komendanta Miejskiego Policji w K. na badania lekarskie i badania psychologiczne, odpowiednio w trybie art. 122 ust. 1 pkt 3 lit. b oraz art. 124 ust. 1 pkt 2 litera a ustawy a w następstwie złożenia odwołania od tej decyzji przez M. D. postanowieniem z dnia [...] r. Komendant Wojewódzki Policji w K. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...] roku o skierowaniu na badanie lekarskie i psychologiczne wydanej przez Komendanta Miejskiego Policji w K. Skoro zatem decyzja o skierowaniu na badania psychologiczne i lekarskie uzyskała przymiot ostateczności, a skarżący tym badaniom się nie poddał zasadnym było cofnięcie przysługujących mu uprawnień do kierowania pojazdami kat. B. M.D. w odwołaniu od powyższej decyzji podał, że nie prowadził samochodu w dniu [...] roku, samochód ten ([...] nr rej. [...]) nie należał do niego, a dane uzasadniające wszczęcie postępowania w przedmiocie skierowania na badania lekarskie i psychologiczne zostały ustalone jedynie na podstawie ustnej wypowiedzi jego brata W. D., co potwierdzają dokumenty zgromadzone w sprawie [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy w M. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy w całości rozstrzygnięcie organu I instancji.
W uzasadnieniu powołało się na treść art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy zgodnie z którą decyzję o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi wydaje starosta (prezydent miasta na prawach powiatu) w razie niepoddania się badaniu lekarskiemu lub psychologicznemu, na które kierujący pojazdem został skierowany przez organ kontroli ruchu drogowego.
W sprawie jest poza sporem, że decyzją z dnia [...] roku nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w K., która jest decyzją ostateczną, odwołujący się został skierowany na badanie lekarskie i psychologiczne, którym nie poddał się. Ten ostatni fakt uzasadnia wydanie kwestionowanej decyzji.
Twierdzenia skarżącego zawarte w odwołaniu mogą jedynie uzasadniać wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją o skierowaniu na badania lekarskie i psychologiczne, a wynik postępowania spowodowanego tym wnioskiem może uzasadniać wznowienie postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach M. D. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji twierdząc, że została ona wydana z naruszeniem art. 97 § 1 pkt 4 i 98 § 1 kpa. Podał, że [...] roku złożył wniosek o wznowienie postępowania w sprawie skierowana go na badania lekarskie i psychologiczne, postanowieniem z dnia [...] roku postępowanie przed Komendantem Miejskim w K. zostało wznowione, a postanowieniem z dnia [...] roku zawieszone do czasu zakończenia sprawy karnej prowadzonej przez Sąd Rejonowy w M. pod sygn. [...].
Zdaniem skarżącego wszczęcie postępowania o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją o skierowaniu go na badania lekarskie i psychologiczne uzasadniało zawieszenie postępowania w sprawie pozbawienia uprawnień z uwagi na niepoddanie się tym badaniom.
Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi. Kolegium podtrzymało swoje stanowisko co do tego, że dopiero wzruszenie decyzji o skierowaniu na badania będzie miało wpływ na podjęte w sprawie rozstrzygnięcie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga zasługuje na uwzględnienie, ale zasadniczo z przyczyn, które nie zostały w niej wyartykułowane, a które Sąd sprawujący kontrolę zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem uwzględnił z urzędu (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. nr 153, poz. 1270 z zm., dalej ppsa).
W świetle zaskarżonej decyzji, materiału zgromadzonego w aktach administracyjnych, a także stanowiska skarżącego nie budzi wątpliwości fakt, że zaskarżona decyzja z dnia [...] roku w przedmiocie cofnięcia M. D. uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi w zakresie prawa jazdy kategorii B została wydana w sytuacji przysługiwania decyzji Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] roku w przedmiocie skierowania M. D. na badania lekarskie i psychologiczne przymiotu ostateczności i prawomocności. W tym miejscu należy wyraźnie stwierdzić, że dla wydania decyzji o cofnięciu prawa jazdy (art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. b i c ustawy) wystarczające jest stwierdzenie niepoddania się stosownym badaniom przez zobowiązanego. Sam fakt niepoddania się nakazanym badaniom w sprawie jest bezsporny.
Nie ma racji skarżący twierdząc, że postępowanie w sprawie zakończonej decyzją o cofnięciu mu uprawnień do prowadzenia pojazdów mechanicznych kat. B winno być zawieszone z uwagi na wszczęcie postępowania nadzwyczajnego w sprawie skierowania na badanie. Takiego skutku nie przewiduje ani art. 97 § 1 pkt 4 kpa, ani tym bardziej art. 98 § 1 kpa dotyczący włącznie postępowania wszczętego na wniosek strony.
Skutek postępowania wznowieniowego dotyczącego decyzji o skierowaniu na badania określa art. 145 § 1 pkt 8 kpa. Zgodnie z tym przepisem jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję, która została następnie uchylona uzasadnia to wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną – tutaj decyzja o cofnięciu uprawnień do prowadzenia pojazdów mechanicznych.
Z przedstawionych Sądowi dokumentów wynika, że decyzja Komendanta Miejskiego Policji w K. z dnia [...] roku została uchylona decyzją tego organu z dnia [...] roku, a postępowanie w sprawie umorzone (dołączone do protokołu rozprawy z dnia [...] r.).
Oznacza to, że w dacie wydania zaskarżonej decyzji – [...] roku – w obiegu prawnym pozostawała ostateczna decyzja o skierowaniu skarżącego na badania lekarskie i psychologiczne z dnia [...] roku. Wydając zaskarżoną decyzję organ więc nie naruszył prawa.
Co do tego ostatniego twierdzenia i skutków wystąpienia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 8 kpa dla zaskarżonej decyzji w orzecznictwie oraz literaturze przedmiotu istnieją rozbieżności co do możliwości uwzględnienia tej przesłanki przy ocenie zaskarżonej decyzji, skoro wystąpiła ona już po jej wydaniu.
W niniejszej sprawie kierując się słusznym interesem strony oraz zasadą ekonomii postępowania, która w ocenie składu sądzącego dotyczy także postępowania przed organami administracyjnymi, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b w związku z art. 134 § 1 i art. 135 ppsa oraz art. 200 i art. 205 § 1 ppsa (200 zł – wpis) orzekł jak w sentencji.
su.