Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] roku Nr [...] wydaną po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Starosta R. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę Spółce A. w G. na budowę linii energetycznej śn wraz z kontenerową stacją transformatorową [...] oraz dowiązaniem do istniejących linii kablowych nn w C. przy ul. [...], położonej na działkach [...].
W uzasadnieniu organ wskazał, iż pomimo zgłoszonego w toku postępowania sprzeciwu przez skarżącą M.K., nie znalazł podstaw do wydania decyzji odmownej. W szczególności wskazał, że kwestionowana przez skarżącą stacja transformatorowa nie wywiera negatywnego wpływu na środowisko, a ponadto jej usytuowanie jest zgodne z § 182 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.).
W odwołaniu od tej decyzji skarżąca wniosła o "oddalenie usytuowania stacji transformatorowej pod jej domem". Wskazała, iż pomimo ponownego rozpatrywania sprawy organ pierwszej instancji nie zmienił swojego stanowiska. Podniosła, że wcześniejsza decyzja w sprawie warunków zabudowy terenu została ostatecznie uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, co w jej ocenie powoduje, że nie mogło dojść do wydania pozwolenia na budowę. Stwierdziła, że nie wyrażała i nie wyraża zgody na budowę stacji transformatorowej w sąsiedztwie swojego domu, a ponadto że planowana inwestycja stanowi poważne zagrożenie dla zdrowia jej rodziny, a także dla budynku z uwagi na emisję pól elektromagnetycznych.
Rozpoznając to odwołanie Wojewoda Ś. zaskarżoną w niniejszym postępowaniu decyzją utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z przedłożonym przez inwestora projektem stacja transformatorowa ma być usytuowana w odległości 4m od granicy z działką [...] i 3m od granicy z działką [...], a odległości te nie naruszają postanowień § 12 Rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Odnośnie szkodliwego wpływu na zdrowie ludzi organ odwoławczy stwierdził, iż te zarzuty nie znajdują potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym. W ocenie organu odwoławczego również zarzut wydania decyzji pomimo wcześniejszego uchylenia decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest chybiony, albowiem zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (tj. Dz.U. z 2003 roku, Nr 207, poz. 2016 z późn. zm.) decyzja o pozwoleniu na budowę jest wydawana bezpośrednio w oparciu o ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca powtórzyła argumenty zawarte w odwołaniu, a ponadto wskazała na możliwość alternatywnego usytuowania przedmiotowej stacji transformatorowej.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
W piśmie procesowym z dnia [...] roku uczestnik postępowania Spółka A. w G. również wniósł o oddalenie skargi popierając stanowisko organu odwoławczego wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
Kontrolowana w niniejszej sprawie decyzja, jak również poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie są w ocenie składu orzekającego zgodne z prawem. Wydane zostały bowiem z naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, a ponadto z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, a naruszenie to w ocenie Sądu mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Przede wszystkim wskazać należy, że powołany przez organ odwoławczy przepis art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego stanowi, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska. Właściwym organem w rozumieniu powołanego przepisu jest w niniejszej sprawie Starosta R. Tymczasem w decyzji tego organu brak jest jakichkolwiek ustaleń w przedmiocie zgodności planowanej inwestycji z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego, zaś kwestia zgodności z wymogami ochrony środowiska sprowadza się wyłącznie do oparcia się na oświadczeniu inwestora.
Z kolei organ odwoławczy w przedmiocie zgodności z planem zagospodarowania przestrzennego ogranicza się do stwierdzenia, że decyzja organu pierwszej instancji wydana została bezpośrednio w oparciu o zapisy tego planu.
Wydane decyzje naruszają powołany przepis prawa materialnego, a ponadto wydane zostały bez należytego wyjaśnienia stanu faktycznego. O zgodności zamierzonej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego winien był orzec organ pierwszej instancji wydając pozwolenie na budowę. W szczególności ustaleniu przez ten organ podlegało, czy dla wnioskowanego terenu obowiązuje plan zagospodarowania przestrzennego, kiedy został uchwalony i przez jaki organ. Po tak dokonanych ustaleniach należało przytoczyć zapis tego planu dla konkretnych działek, na których planowana była inwestycja. Bez tych ustaleń nie jest możliwe dokonanie kontroli sądowej w zakresie objętym zarzutami skargi. W aktach postępowania brak jest nawet czytelnego i uwierzytelnionego odpisu planu, na który powołuje się organ odwoławczy.
Kwestia zgodności planowanej inwestycji z planem miejscowym ma tym większe znaczenie, iż przedmiotowa inwestycja jest inwestycją celu publicznego. Zgodnie bowiem z art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (tj. Dz.U. z 2004 roku, Nr 261, poz. 2603 z późn. zm.) celem publicznym jest m.in. budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń.
W tej sytuacji zastosowanie znajdą przepisy Rozdziału 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.). Zgodnie z art. 50 ust. 1 tej ustawy inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku – w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Takie brzmienie tego przepisu obliguje organ właściwy w sprawach pozwolenia na budowę do zbadania, czy na danym terenie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego i czy plan ten przewiduje tego typu inwestycję. W sytuacji gdyby plan nie obowiązywał, względnie obowiązujący plan nie przewidywałby lokalizacji takiej inwestycji, to wydanie pozwolenia na budowę musiałoby zostać poprzedzone wydaniem decyzji, o której mowa w art. 50 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Brak ustaleń w tym zakresie uniemożliwia wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę.
Mając powyższe na uwadze Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca decyzja organu pierwszej instancji wydane zostały z naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1, a ponadto nie zostały wyjaśnione istotne dla sprawy okoliczności, jak również nie znalazły one odzwierciedlenia w uzasadnieniu uchylonych decyzji, czym naruszono przepisy art. 7, 77 i 107 Kodeksu postępowania administracyjnego, a to z kolei powoduje konieczność uchylenia decyzji obu instancji na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.– zwanej dalej p.s.a.).
Rozpoznając sprawę ponownie organ pierwszej instancji ustali, czy przedmiotowa inwestycja została zrealizowana i w zależności od tych ustaleń podejmie rozstrzygnięcie i przekaże sprawę do dalszego prowadzenia przez właściwy organ nadzoru budowlanego, a ten będzie miał na uwadze powyższe ustalenia.
W kwestii wykonalności zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152 p.s.a.
O kosztach postępowania nie orzeczono, a to wobec faktu, że skarżąca na mocy postanowienia WSA w Gliwicach z dnia 2 grudnia 2004 roku zwolniona została z kosztów sądowych.