Uzasadnienie
Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., mocą której utrzymano w mocy decyzję tego organu stwierdzającą nieważność decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia.
Pełnomocnik strony skarżącej zwrócił się o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że w przypadku jej wykonania możliwe jest zagrożenia wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Przedmiotem decyzji Prezydenta Miasta B. była bowiem inwestycja polegająca na budowie powierzchni magazynowych, która została już zrealizowana. W chwili obecnej toczą się negocjacje w sprawie najmu tych powierzchni, których zaawansowanie wskazuje na to, iż w sytuacji, gdyby nie doszły do skutku spowoduje to szkodę zarówno po stronie najemców jak i spółki, a także skutkować będzie powstaniem nieodwracalnych skutków w postaci niezawarcia umów najmu.
Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.) wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 tej ustawy sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Udzielenie stronie tzw. ochrony tymczasowej (wstrzymanie wykonania decyzji) musi być więc umotywowane szczególnymi powodami, dla których uzasadnione jest odstąpienie od generalnej zasady wykonalności ostatecznych decyzji administracyjnych.
W rozpoznawanej sprawie brak jest podstaw do zaakceptowania tezy, iż zaskarżona decyzja może wywołać konsekwencje, o których wspomina art. 61 § 3 P.p.s.a. Decyzja, na mocy której stwierdzono nieważność innej decyzji wywołuje określone następstwa prawne, nie mniej jednak trudno w tym przypadku mówić o następstwach związanych z jej wykonaniem. W istocie bowiem ma ona charakter deklaratoryjny, tj. komunikuje jej adresatom, że inna decyzja była obciążona wadami (istniejącymi w dacie jej wydania), które uzasadniają wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Co do zasady pojęcie "wykonania decyzji" związane jest z realizacją wynikających z niej uprawnień lub obowiązków. W tym znaczeniu trudno mówić o wykonaniu decyzji stwierdzającej nieważność innej decyzji. Wbrew obawom autora wniosku o wstrzymanie wykonania, stwierdzenie nieważności konkretnej decyzji nie powoduje automatycznego uchylenia innych rozstrzygnięć indywidualnych, wydanych na jej podstawie.
Konsekwencje takiego rozstrzygnięcia mogą być bowiem różne, niejednokrotnie uzależnione od brzmienia konkretnych przepisów prawa materialnego. Zauważyć ponadto przyjdzie, że w orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, akceptowany przez skład orzekający w niniejszej sprawie, że uzgodnienie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia nie podlega wykonaniu, a to ze względu na jego przedmiot. Stwierdza ono jedynie warunki i wymogi jakie powinny zostać zachowane przy realizacji inwestycji (por. postanowienie NSA z dnia 14 maja 2009 r. sygn. akt II OSK 715/09 – Lex nr 564227). W tej sytuacji, stosując wnioskowanie a maiori ad minus uznać przyjdzie, że stwierdzenie nieważności takiej decyzji również nie podlega wykonaniu.
Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.