Uzasadnienie
Stosownie do treści art. 187 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej zwanej "p.p.s.a.", uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego jest w danej sprawie wiążąca. Uchwała ta wywołuje również pośrednie skutki prawne w odniesieniu do innych postępowań sądowoadministracyjnych. Składy sędziowskie podczas orzekania w sprawach o tożsamym stanie faktycznym i prawnym powinny bowiem uwzględnić wyrażoną w takiej uchwale wykładnię przepisów prawa dopóki nie zostanie ona zmieniona inną uchwałą (por. wyrok NSA z dnia 29 lutego 2008 r., sygn. akt I OSK 254/07).
Postanowieniem z dnia 7 sierpnia 2014 r., sygn. akt I OSK 2971/12 Naczelny Sąd Administracyjny przedstawił składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego do rozstrzygnięcia zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości, tj. "Czy do ustalenia wysokości wynagrodzenia należnego jednostce wyznaczonej do prowadzenia parkingu strzeżonego (wyznaczonej do usuwania pojazdu z drogi) za przechowywanie pojazdu, którego własność przeszła na rzecz Skarbu Państwa, stosuje się przepisy uchwały rady powiatu, o której mowa w art. 130 a ust. 6 ustawy – Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.) ?".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach doszedł do przekonania, że powyższe zagadnienie prawne przedstawione do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego jest analogiczne jak to wymagające rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Wykładnia przepisów prawa, która zostanie dokonana przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyniku pytania prawnego w sprawie o sygn. akt I OSK 2971/12 będzie miała zatem wpływ na rozstrzygnięcie w zawisłej sprawie. Jak wynika z akt, spór w sprawie koncentruje się wokół wysokości przyznanego skarżącemu zwrotu koniecznych wydatków związanych z dozorem nad pojazdem przejętym na rzecz Skarbu Państwa oraz wynagrodzeniem za ten dozór.
Skarżący kwestionuje w postanowieniu Dyrektora Izby Skarbowej w K. wysokość przyznanego zwrotu koniecznych wydatków związanych z dozorem oraz wynagrodzenie za ten dozór, a tym samym sposób jego ustalenia w oparciu o średnią miesięczną stawkę abonamentową na terenie miasta T. stosowaną przez podmioty gospodarcze (sąsiednie parkingi) przy zawieraniu umów.
W świetle powyższej wskazać należy, że zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Rozstrzygnięcie sprawy zależy od innego postępowania wówczas, gdy orzeczenie, które zapadnie w tym drugim postępowaniu będzie stanowić jedną z głównych podstaw rozstrzygnięcia w postępowaniu zawieszonym.
Jak słusznie zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 9 lipca 2014 r., sygn. akt II FZ 952/14 przy wykładni użytego przez ustawodawcę w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. pojęcia "zależy" - w sytuacji zawieszenia postępowania sądowego, w następstwie przekazania w innej sprawie tożsamego zagadnienia prawnego (w trybie art. 187 § 1 p.p.s.a.) ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego - powinno się uwzględnić zachowanie jednolitości orzecznictwa sądowoadministracyjnego. Sąd drugiej instancji nie tylko dokonuje kontroli orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w konkretnych sprawach, ale także stoi na straży jednolitości wykładni prawa administracyjnego, podejmując uchwały, o których mowa w art. 264 § 1 p.p.s.a.
Powyższe rozważania uzasadniają zawieszenie postępowania sądowego z urzędu, w oparciu o treść art. 125 § 1 pkt 1 w zw. z art. 131 p.p.s.a., do czasu podjęcia przez Naczelny Sąd Administracyjny uchwały w odpowiedzi na przedstawione na wstępie zagadnienie prawne.
Przywołane w postanowieniu orzeczenia są dostępne na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl.