Uzasadnienie
Pismem z dnia 21 listopada 2016 r. Prezydent Miasta P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. nr [...], z dnia [...] r., mocą której uchylono decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] r., nr [...] zobowiązującą K. M. do zapłaty kosztów w wysokości [...] zł związanych z usunięciem, przechowywaniem oraz oszacowaniem pojazdu.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej podnosząc, że wnoszącym skargę jest organ administracji publicznej wydający rozstrzygnięcie w pierwszej instancji, który nie ma legitymacji procesowej do zaskarżenia aktu wydanego w toczącym się postępowaniu przez organ drugiej instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodzić należy się ze stanowiskiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., że skarga Prezydenta Miasta P. podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Zgodnie bowiem z treścią art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, a także organizacja społeczna - w przypadkach określonych w powołanym przepisie. Interes prawny należy rozumieć jako związek między sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego wynikających z konkretnej norm prawa materialnego a kwestionowanym w skardze aktem lub czynnością organu administracji. Organ wydający akt w postępowaniu administracyjnym, nawet w przypadku, kiedy jego rozstrzygnięcie zostało uchylone, nie może być jednocześnie stroną tego postępowania, reprezentującą w nim własne interesy.
W konsekwencji nie ma on również prawa do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na ostateczną decyzję podjętą w tym postępowaniu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 stycznia 2011 r., sygn. akt II FSK 2500/10; dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
W rozpoznawanej sprawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. złożył Prezydent Miasta P., który działając jako organ pierwszej instancji wydał w tym postępowaniu administracyjnym decyzję z dnia [...] r., nr [...]. Prezydent Miasta P. występował tutaj zatem w charakterze organu wyposażonego w kompetencje do władczego rozstrzygnięcia sprawy indywidualnej, nie zaś jako podmiot, którego interesu prawnego lub obowiązku prawnego dotyczy postępowanie. Tym samym nie ma on interesu prawnego w rozumieniu art. 50 P.p.s.a., a to wyłącza go z kręgu podmiotów upoważnionych do zaskarżania do sądu administracyjnego aktu wydanego w toku instancyjnym przez organ odwoławczy.
Zauważyć bowiem należy, że dopuszczenie do złożenia skargi przez organ pierwszej instancji doprowadziłoby do sytuacji, w której stronami postępowania sądowego byłyby dwa organy administracji publicznej orzekające w sprawie, a mianowicie: skarżący (organ pierwszej instancji) i autor decyzji odwoławczej (organ drugiej instancji). Postępowanie sądowoadministracyjne może być natomiast uruchomione tylko z inicjatywy podmiotu pozostającego poza systemem organów, których działalność ma podlegać kontroli przez sąd administracyjny (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 grudnia 2011 r., sygn. akt II GSK 2293/11, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Mając na względzie powyższe Sąd postanowił orzec jak w sentencji uznając skargę Prezydenta Miasta P. za niedopuszczalną, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a.