Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta G. z dnia [...] r. nr [...] zezwalającą na realizację inwestycji drogowej pod nazwą budowa ulicy [...] od ulicy [...] do ulicy [...] w G. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach "A" w K. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W jego uzasadnieniu, w pierwszej kolejności wskazano, że obydwie decyzje organu I i II instancji zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa uzasadniającym stwierdzenie nieważności postępowania. Podniesiono, że w oparciu o decyzję organu II instancji inwestor może realizować swoje uprawnienia, w tym prawo do zajęcia nieruchomości strony skarżącej i wykonywania prac budowlanych polegających na przebudowie sieci ciepłowniczej W sytuacji, gdy inwestor rozpocznie prace budowlane na przedmiotowej nieruchomości, brak będzie możliwości stwierdzenia nieważności przedmiotowych decyzji i tym samym brak możliwości odwrócenia jej skutków prawnych, a stronie skarżącej zostanie wyrządzona szkoda znacznej wartości.
Uczestnik postępowania pomimo takiej możliwości nie ustosunkował się do przedmiotowego wniosku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 P.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Rozpoznając wniosek w zakresie przesłanek określonych w art. 61 § 3 ustawy P.p.s.a., Sąd uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Ze swej natury decyzje dotyczące realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych zmieniają stan rzeczy i mogą spowodować powstanie trudnych do odwrócenia skutków, jednakże skutki te należy szczegółowo uzasadnić oraz wykazać wystąpienie ich w stosunku do składającego dany wniosek. Istotną kwestią jest również i to, że zarówno pojęcie "znacznej szkody" jak i pojęcie "trudnych do odwrócenia skutków" nie odnosi się jedynie do strony wnioskującej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, ale również do interesu innych uczestników postępowania oraz interesu publicznego. W przypadku konfliktu interesów, Sąd powinien wyważyć interesy stron oraz interes publiczny, oceniając, który z tych interesów jest ważniejszy i bardziej zasługuje na uwzględnienie, na co zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w postanowieniu z 12 czerwca 2008 r., II OZ 588/08.
W niniejszej sprawie należy mieć zatem na względzie to, że ewentualne wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji może naruszyć interes inwestora powodując opóźnienia w pracach, a co za tym idzie spowodować dla niego straty finansowe. Dodatkowo należy brać pod uwagę również interes publiczny, który może zostać naruszony w ten sposób, że odroczona w czasie będzie realizacja inwestycji zaspokajającej istotne potrzeby mieszkańców.
Wskazać należy, iż ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2013, poz. 687 ze zm.) ma szczególny charakter, jej celem jest stworzenie prawnych instrumentów zapewniających sprawny przebieg inwestycji drogowych. Specyfika uregulowań ustawowych wyraża się w uproszczeniu postępowania administracyjnego w sprawach związanych z nabyciem nieruchomości oraz dysponowania nimi przez inwestora na cele budowlane. Wstrzymanie zaskarżonej decyzji byłoby zatem istotnym zaburzeniem tegoż procesu i jednocześnie naruszałoby w sposób rażący społeczny interes, który stał się podstawą wydania orzeczenia. Rozważając kwestie wstrzymania wykonania decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej należy zatem uwzględnić interes społeczny i gospodarczy, które przemawiają za szybką i sprawną realizacją przedsięwzięcia inwestycyjnego polegającego na budowie drogi. (por. postanowienie NSA z dnia 17 września 2010 r., II OZ 923/10).
Tym samym udzielenie ochrony tymczasowej stronie skarżącej w ocenie Sądu niweczyłoby cel, jaki przyświecał ustawodawcy przy przyjęciu ustawy ustalającej szczególny reżim prawny przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych.
Biorąc pod rozwagę okoliczności powołane przez stronę skarżącą Sąd doszedł do wniosku, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Należy bowiem podkreślić, że na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu Sąd nie bada zasadności samej skargi i jak twierdzi strona skarżąca, wadliwego wydania w sprawie decyzji na podstawie ustawy o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Ta kwestia nie może być brana pod uwagę przy rozważaniu zastosowania ochrony tymczasowej, albowiem jest to już wkraczanie w merytoryczną ocenę decyzji, czego na tym etapie czynić nie wolno.
Mając na względzie powyższe Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.