Uzasadnienie
Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy W. P. zwróciła się o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie adwokata z urzędu, wniosek swój motywując niskim stanem uzyskiwanych dochodów oraz brakiem możliwości zdobycia dodatkowych źródeł dochodu.
Z treści formularza wynika, że skarżąca samotnie prowadzi gospodarstwo domowe, zamieszkując w lokalu o pow. 53,32 m2. Jedynym źródłem jej utrzymania się jest świadczenie emerytalne uzyskiwane w kwocie 1121 zł brutto miesięcznie. Wedle złożonej deklaracji wnioskodawczyni nie posiada żadnych oszczędności, papierów wartościowych ani też przedmiotów, których wartość przekracza 3.000 euro. Z udzielonych informacji wynika również, że strona nie może liczyć na wsparcie innych członków swojej rodziny ze względu na ich trudną sytuację materialną.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje:
Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym.
Przyznanie prawa pomocy w formie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia fachowego pełnomocnika z urzędu może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego (art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.).
Podane przez stronę informacje, dotyczące sytuacji materialnej oraz życiowej pozwoliły stwierdzić, że uzasadnione jest uwzględnienie złożonego wniosku i przyznanie skarżącej prawa pomocy w całym, wnioskowanym zakresie.
Skarżąca nie posiada żadnego majątku, którego zbycie lub obciążenie mogłoby przynieść dodatkowy dochód pozwalający na poniesienie kosztów sądowych oraz skorzystanie z usług fachowego pełnomocnika.
Z akt administracyjnych wynika, że jedynym źródłem utrzymania się W. P. jest świadczenie emerytalne uzyskiwane w kwocie 950 zł oraz dodatek pielęgnacyjny w wysokości 186,71 zł (vide zaświadczenie z dnia 20 sierpnia 2011 r. w aktach sprawy). Mając to na uwadze, a także fakt, że wnioskodawczyni jest osobą w podeszłym wieku, uznać trzeba, że w zasadzie cały jej dochód (stosunkowo niewysoki) jest przeznaczany na pokrycie bieżących potrzeb, wobec czego trudno przyjąć, że skarżąca będzie w stanie samodzielnie opłacić usługi fachowego pełnomocnika oraz pozostałe koszty sądowe.
Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.