Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 8 lutego 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę B. W. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...]r., nr [...]. Na wcześniejszym etapie skarżącemu zostało przyznane prawo pomocy w zakresie całkowitym, w niniejszym postępowaniu był on zatem reprezentowany przez pełnomocnika ustanowionego z urzędu. W dniu 11 lutego 2103 r. skarżący nadał w polskiej placówce pocztowej pismo, w którym podtrzymał swoją prośbę o anulowanie grzywny oraz o uchylenie nakazu rozbiórki, wniósł również o dopuszczenie dowodu z akt sprawy o sygnaturze II SA/Gl 95/06.
Dodatkowo w piśmie podano, że nałożona grzywna przekracza możliwości finansowe skarżącego, a nakaz rozbiórki dotyczy obiektu budowlanego istniejącego od ponad dziesięciu lat. Wobec niejednoznacznej treści powyższego pisma nadesłanego w terminie do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku, wezwano pełnomocnika skarżącego do jego sprecyzowania w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. W piśmie z dnia 26 marca 2013 r. pełnomocnik ostatecznie stwierdziła, że intencją skarżącego było zaskarżenie orzeczenia z dnia 8 lutego 2013 r., na co wskazuje sformułowanie, że podtrzymuje on wniosek o uchylenie nakazu rozbiórki obiektu położonego w K. Jednocześnie pełnomocnik wskazała, że nie była informowana o zamiarze zaskarżenia orzeczenia, skarżący bowiem nie planował składania skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wobec powyższych wyjaśnień pełnomocnika przyjęto, że pismem z dnia 8 lutego 2013 r. B. W. wniósł osobistą skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 8 lutego 2013 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm. - zwaną dalej p.p.s.a.) wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Z kolei art. 173 § 2 p.p.s.a. stanowi, że skargę kasacyjną może wnieść strona po doręczeniu jej odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Oznacza to, że jednym z warunków, aby strona postępowania sądowoadministarcyjnego mogła wnieść skutecznie skargę kasacyjną jest doręczenie konkretnie tej stronie odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem. W przypadku, kiedy skarga została oddalona przedmiotowe uzasadnienie wyroku sporządza się na wniosek strony zgłoszony w terminie siedmiu dni od dnia ogłoszenia wyroku albo doręczenia odpisu sentencji wyroku (art. 141 § 2 p.p.s.a.).
Z powyższego wynika, że strona która nie złożyła wniosku o uzasadnienie orzeczenia oddalającego skargę, nie może wnieść skargi kasacyjnej, przy czym nie ma znaczenia, czy w postępowaniu występuje osobiście czy przez pełnomocnika.
Jednocześnie wskazać należy, że w myśl art. 175 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego bądź też w określonych wypadkach przez rzecznika patentowego lub doradcę podatkowego. Tego rodzaju środek zaskarżenia może również sporządzić sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Pastwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem (art. 175 § 2 p.p.s.a.).
W realiach niniejszej sprawy ani skarżący ani reprezentujący go pełnomocnik nie złożyli - w świetle wyjaśnień zawartych w piśmie z dnia 26 marca 2013 r. - wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Ponadto środek zaskarżenia od wyroku z dnia 8 lutego 2013 r. został sporządzony i wniesiony osobiście przez skarżącego, który nie należy do kręgu osób wymienionych w art. 175 p.p.s.a. W związku z powyższym Sąd w świetle wyżej wymienionych przepisów uznał skargę kasacyjną B. W. z dnia 8 lutego 2013 r. za niedopuszczalną.
W konsekwencji na podstawie art. 178 p.p.s.a. postanowiono jak w sentencji.