Uzasadnienie
Skarżący, w treści skargi zawarli wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, powołując się na trudną sytuację materialną. Następnie, na wezwanie Sądu wniosek o przyznanie prawa pomocy złożyli na druku urzędowego formularza podnosząc, że bieżące koszty utrzymania, obejmujące spłatę kredytu hipotecznego, opłaty za gaz, energię elektryczną, dostawy wody, usługi telekomunikacyjne, utrzymanie samochodu oraz zakup lekarstw pochłaniają znaczącą część ich dochodów, a do dyspozycji wnioskodawców pozostaje kwota około 2000 zł, która służy zaspokojeniu pozostałych potrzeb ich rodziny. Wnioskodawcy wskazali, że w skład ich majątku wchodzi budynek mieszkalny o pow. 180 m2, natomiast nie posiadają żadnych oszczędności, papierów wartościowych ani też przedmiotów o wartości przekraczającej 3.000 euro. D. B. zaznaczyła, że jest osobą, której stan zdrowia pozwolił na zaliczenie do grupy osób z umiarkowanym stopniem niepełnosprawności. Na wezwanie referendarza sądowego wnioskodawcy nadesłali dokumenty potwierdzające częściowo okoliczności podniesione we wniosku.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje:
Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. Poz. 270. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym.
Przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim oraz swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).
Podstawą uwzględnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy jest stwierdzenie, że istnieje dysproporcja pomiędzy dochodami i wydatkami strony występującej z takim wnioskiem a wobec tego wygospodarowanie środków na pokrycie kosztów postępowania sądowego jest dla strony zbyt trudne i wymagałoby rezygnacji z zaspokojenia istotnej części potrzeb egzystencjalnych.
Analiza sytuacji materialnej D. i J. B. nie dała podstaw do uwzględnienia ich wniosku. Sami skarżący wskazali bowiem, że po odliczeniu stałych, miesięcznych wydatków, do ich dyspozycji pozostaje kwota 2100 zł. Posiadanie środków w takiej wysokości przeczy tezie o trudnym położeniu materialnym wnioskodawców, zaś uwzględnienie realiów ekonomiczno – gospodarczych znanych rozpoznającemu wniosek z urzędu pozwala stwierdzić, że będą oni w stanie ponieść pełne koszty postępowania bez uszczerbku w utrzymaniu swojej rodziny. Dochód netto (już po odjęciu stałych kosztów utrzymania) w wysokości ponad 1000 zł na członka rodziny jest bowiem wystarczający dla podjęcia próby wygospodarowania środków na pokrycie wydatków związanych z postępowaniem sądowym.
Z tych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.