Uzasadnienie
Na drukach urzędowych formularzy E. i K. C. zwrócili się o zwolnienie od kosztów sądowych. Z treści formularzy wynika, że koszty utrzymania pochłaniają w zasadzie cały dochód uzyskiwany w ich rodzin, na który składa się wyłącznie dochód K. C. uzyskiwany w wysokości 7.000 zł.
Na wezwanie referendarza sądowego pełnomocnik skarżącego nadesłała szereg dokumentów obrazujących dochód K.C. (kopie przelewów z zakładu pracy za ostatnie trzy miesiące) a także wydatki (przelewy obrazujące spłatę zaciągniętych zobowiązań kredytowych oraz opłaty za media).
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje:
Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz.270 – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym.
Przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia z wpisu od skargi może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim oraz swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).
Analiza okoliczności dotyczących stanu majątkowego skarżących nie pozwoliła stwierdzić, że ich wniosek należałoby uwzględnić.
Przede wszystkim rodzina skarżących utrzymuje się z dochodu K.C. uzyskiwanego ze stałego źródła – ze stosunku pracy. Jego wysokość, przy uwzględnieniu danych z lutego, marca i kwietnia kształtuje na poziomie około 6000 zł netto miesięcznie. Zarówno w druku formularza PPF jak i w nadesłanych dokumentach uwagę zwraca znaczny stopień zadłużenia rodziny wnioskodawcy względem podmiotów prywatnych z tytułu zaciągniętych pożyczek. W oparciu o nadesłane dokumenty ustalono, że wynosi on 5344 zł (bez spłaty obciążenia debetowego rachunku wnioskodawcy). Jeśli doliczyć do tego pozostałe koszty utrzymania – a więc rachunki za media, opłaty za usługi telekomunikacyjne czy wreszcie koszt utrzymania samochodu marki [...] z [...] r. to okaże się, że bieżące koszty utrzymania przewyższają dochód wnioskodawców, co rodzi pytania o źródła finansowania powstałej różnicy oraz środków na pokrycie potrzeb egzystencjalnych.
W ocenie rozpoznającego wniosek fakt spłaty licznych zobowiązań, zaciągniętych na zaspokojenie potrzeb konsumpcyjnych nie może stanowić wystarczającej przesłanki dla uwzględnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy. W orzecznictwie sądów administracyjnych funkcjonuje ugruntowany pogląd, że zobowiązania prywatnoprawne nie mogą być traktowane w sposób uprzywilejowany względem należności publicznych, do których niewątpliwie zaliczają się koszty sądowe (por. postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2013 r. sygn. akt I FZ 89/13, postanowienie NSA z dnia 14 lutego 2013 r. sygn. akt I FZ 578/12, postanowienie NSA z dnia 19 grudnia 2012 r. sygn. akt I FZ 456/12 – wszystkie dostępne w bazie orzeczeń sądów administracyjnych: www.nsa.gov.pl). W istocie uwzględnienie analizowanego wniosku oznaczałoby nierówne traktowanie skarżących, sprowadzające się do preferencji dla tych z nich, którzy zaspokajając własne potrzeby znaczącą część swoich dochodów przeznaczają na spłatę zaciągniętych zobowiązań i z tego tytułu oczekują wsparcia Państwa.
Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 3 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.