Uzasadnienie
Wojewoda [...] w skardze z [...] powołując się na art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8.03.1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., nr 142, poz. 1591 z zm.), wniósł o stwierdzenie nieważności uchwały nr [...] Rady Miejskiej w D. z dnia [...] w sprawie uchwalenia "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów [...] miasta D." w części określonej w § 6.
W uzasadnieniu skargi Wojewoda podał, iż zgodnie z art. 85 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uchwała w sprawie planu miejscowego z dnia [...] została podjęta w oparciu o przepisy ustawy z dnia 7.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z tą ustawą uchwalenie planu poprzedza procedura określona w art. 18 tej ustawy. Natomiast zmiana miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego może nastąpić zgodnie z procedurą wynikającą z przepisu art. 17 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Tymczasem Rada Miejska w § 6 uchwały przyjęła, że przebieg linii rozgraniczających wymienionych w § 2 pkt 1 z wyjątkiem terenów dróg [...] ([...]), [...], może być korygowany podczas realizacji planu z ograniczeniem korekty do terenu nie przekraczającego 10 m od linii rozgraniczających wg rysunku planu i pod warunkiem zgody na korektę podmiotu dysponującego nieruchomością, której korekta dotyczy.
Zapisem tym Rada dopuściła korektę linii rozgraniczających terenów o różnych funkcjach i różnych zasadach zagospodarowania terenu z pominięciem zasad sporządzania aktu prawa miejscowego oraz procedury określonej w art. 17 i 20 ustawy z 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717).
Rada Miejska w D. w odpowiedzi na skargę podniosła, iż zapisy § 6 uchwały nr [...] z [...] nie wpływają w istotny sposób na realizację zagospodarowania przestrzennego oraz, iż nie znalazła przesłanek aby w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę Wojewody [...].
Na rozprawie w dniu 21.01.2005 r. Sąd ustalił, iż uchwała Rady Miejskiej w D. została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] nr [...], poz. [...] z dnia [...] i weszła w życie 4.11.2004 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Sąd administracyjny sprawuje kontrolę zaskarżonych do niego aktów pod względem zgodności z prawem, a w trakcie wykonywania nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną – art. 134 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z zm.) dalej p.p.s.a.
Skarga w ocenie składu orzekającego zasługuje na uwzględnienie, chociaż Sąd nie podziela jej uzasadnienia w tej części w której zarzuca ona naruszenie regulacją zawartą w § 6 art. 17 i art. 20 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717).
Uchwała z dnia [...] roku została podjęta w oparciu o przepisy ustawy z dnia 7.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie bowiem z art. 85 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego w stosunku do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia (zmiany) planu oraz zawiadomiono o terminie wyłożenia tych planów do publicznego wglądu, ale postępowanie nie zostało zakończone przed dniem wejścia w życie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stosuje się przepisy dotychczasowe to jest ustawy z 7.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym.
Procedura planistyczna zakończona uchwałą z dnia [...] rozpoczęła się uchwałą w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu z dnia [...], a wyłożenie projektu planu miało miejsce [...].
Skoro więc uchwałę nr [...] podjęto przed rządami ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 7.07.1994 r., to uchwała ta musi odpowiadać przepisom tej ustawy, a nie ustawy z 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
§ 6 uchwały z dnia [...] natomiast istotnie narusza przepisy ustawy z dnia 7.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 89, poz. 415 z zm.).
Ustawa ta zawiera kompleksową i zupełną regulację dotyczącą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a zwłaszcza przepisy dotyczące istoty tego planu i rozwiniętego trybu jego przygotowania. Każda zmiana planu miejscowego jest zmianą przepisu gminnego i wymaga zachowania takich samych warunków, jak przygotowanie planu (art. 12, art. 14). W tej sytuacji nie budzi wątpliwości, iż uchwała w sprawie planu miejscowego nie może zawierać unormowań przewidujących możliwość zmiany tego planu bez zastosowania przepisów tej ustawy. Oznacza to, że plan nie może być wyłączną podstawą do jego zmiany, a do tego prowadzi regulacja zawarta w zaskarżonym przez Wojewodę § 6, który dopuszcza możliwość korekt w przebiegu linii rozgraniczających podczas realizacji planu, a więc bez zachowania procedury sporządzania planu, która ma również zastosowanie do wszystkich zmian planu (art. 18 ust. 3).
Nadto należy podkreślić, iż ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym nie przewiduje żadnych "korekt" ustaleń planu, co oznacza, że § 6 uchwały z dnia [...] Rady Miejskiej w D. narusza tryb uchwalenia planów (jego zmiany) co zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy z 7.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym i art. 147 § 1 ppsa musiało skutkować stwierdzeniem nieważności części uchwały to jest jej § 6.
W wyroku nie zawarto rozstrzygnięcia przewidzianego art. 152 ppsa z uwagi na fakt. iż § 6 jest częścią uchwały będącej aktem prawa miejscowego, które weszło w życie i co do którego ustawodawca wykluczył możliwość wstrzymania wykonania (art. 61 § 3 ppsa).
su.