Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 28 marca 2007 r., sygn. akt I SA/Gl 370/06 uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty B. z dnia [...] r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę obejmującą "rozbudowę domu weselnego o salę taneczną" na działce nr [...], k.m. [...] w B. przy ul. [...].
Z uzasadnienia wyroku wynika, że przyczyną uchylenia wyżej opisanych decyzji było naruszenie przez organy obu instancji art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2006 r. nr 156, poz. 1118 z zm.).
Formułując zalecenia dla organów orzekających w postępowaniu ponownym Sąd wskazał na oświadczenia stron złożone na rozprawie poprzedzającej wydanie wyroku (trwająca realizacja obiektu, osiągnięty stan surowy) i wyraził pogląd, że pozwolenie na budowę w stosunku do inwestycji, która jest już w trakcie realizacji jest bezprzedmiotowe. W takiej sytuacji organ winien wydać decyzję o umorzeniu postępowania, zaś bytem prawnym wykazanych robót winien się zająć właściwy organ nadzoru budowlanego.
Prowadzący ponownie postępowanie Starosta B. w oparciu o kopię dziennika budowy ustalił, że inwestor w okresie od [...]r. do [...]r. realizował objętą uchylonym pozwoleniem na budowę inwestycję. W związku z tym organ I instancji stwierdził, że postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę jest bezprzedmiotowe i decyzją z dnia [...]r. na podstawie art. 105 § 1 kpa umorzył postępowanie w sprawie.
W odwołaniu F. Z. i J. D-Z. podtrzymali swoje zarzuty co do zrealizowanej inwestycji i i podkreślili, że ich zasadność została uznana przez Sąd w wyroku wydanym w sprawie II SA/Gl 370/06
Zaskarżoną decyzją z dnia [...]r. Wojewoda [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy podzielił ustalenia faktyczne i ich kwalifikację prawną dokonane przez Starostę B. Podkreślił, że dziennik budowy wskazuje na znaczne zaawansowanie robót budowlanych co czyni bezprzedmiotowym postępowanie w przedmiocie pozwolenia na budowę odnośnie tych robót.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżący zarzucili organom umorzenie postępowania w stosunku do robót budowlanych wykonanych z naruszeniem prawa bez przyznania im stosownego zadośćuczynienia.
Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie bowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu.
Organy orzekające w niniejszej sprawie, a także obecny skład Sądu, były związane oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w wyroku z dnia 28 marca 2007 r., sygn. akt II SA/Gl 370/06.
W tym wyroku Sąd wyraźnie stwierdził, że w sytuacji realizacji inwestycji w oparciu o pozwolenie na budowę uchylone tym wyrokiem, dalsze postępowanie w sprawie jest bezprzedmiotowe, a organy orzekające winny zakończyć je decyzją o umorzeniu.
Skoro zatem ustalono w oparciu o dziennik budowy znaczne zaawansowanie robót, których dotyczyła uchylona decyzja o pozwoleniu umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego należy uznać za zgodne z prawem.
Takie rozstrzygnięcie odpowiada ocenie prawnej wyrażonej w wyroku z dnia 28 marca 2007 r., jak i dotychczasowemu orzecznictwu sądowoadministracyjnemu. Celem pozwolenia na budowę nie jest bowiem legalizacja już zrealizowanej inwestycji (nawet w części), ani też dokonanie oceny wykonanych robót.
Powyższe stanowisko dodatkowo wzmacnia art. 32 ust. 4a Prawa budowlanego w brzmieniu nadanym nowelizacją z 2003 r.
Nie oznacza to, że obiekt realizowany w oparciu o decyzję, która następnie została wyrokiem sądu wyeliminowana z obiegu prawnego wobec umorzenia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę pozostaje poza dalszym postępowaniem. Jak wskazano w wyroku z dnia 28 marca 2007 r. i obecnie kontrolowanych decyzjach dalsze postępowanie w stosunku do wykonanych robót powinien prowadzić organ nadzoru budowlanego.
Żądanie zgłoszone w skardze, a sprowadzające się do przyznania inwestorom zadośćuczynienia jest nieuprawnione z uwagi na brak podstawy prawnej dla wydania takiej decyzji przez organy administracyjne.
Kierując się powyższą argumentacją na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z zm.) oddalił skargę.