Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. wydaną na podstawie art. 40 prawa budowlanego z 1974 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta R. nakazał H. i A. małżonkom N. przedłożyć w terminie do [...] 2001 r. inwentaryzację wiaty zrealizowanej bez wymaganego pozwolenia na działce nr A przy ul. A w R., wraz z opinią o stanie technicznym tej wiaty. Po wykonaniu nałożonych tą decyzją obowiązków pismem z dnia [...] 2001 r. powiadomił Wydział Architektury Urzędu Miasta R., że wobec stwierdzenia dobrego stanu technicznego wiaty, która jednocześnie nie powoduje niedopuszczalnego pogorszenia warunków użytkowych i zdrowotnych dla otoczenia brak jest podstaw do nakładania na inwestorów, w trybie art. 40 prawa budowlanego z 1974 r. dalszych obowiązków, wobec czego celowym jest rozstrzygnięcie kwestii udzielenia pozwolenia na użytkowanie wiaty.
Decyzją Prezydenta Miasta R. z dnia [...] r. Nr [...], utrzymaną następnie w mocy decyzją Wojewody [...] z dnia [...] r. Nr [...]. orzeczono o dopuszczeniu do użytkowania przedmiotowej wiaty.
W następstwie wniesionej przez W. N. skargi w/w decyzje w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie wiaty zostały uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 4 marca 2004 r. sygn. akt II SA/Ka 3681/01.
Po zwrocie akt administracyjnych przez Sąd Prezydent Miasta R. postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...], wydanym na podstawie art. 65, art. 123 i art. 124 kpa przekazał z urzędu sprawę dopuszczenia do użytkowania wiaty stalowej zlokalizowanej w R. przy ul. A [...] na parceli nr A, do rozpoznania Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego, jako organowi właściwemu.
W uzasadnieniu postanowienia stwierdził, że zgodnie z ustawą z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 207 z 2003 r. poz. 2016 ze zm., zwanej dalej Prawem budowlanym z 1994 r.) organem właściwym do rozpoznania sprawy jest aktualnie organ nadzoru budowlanego tj. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta R..
W zażaleniu na to postanowienie W. N. stwierdził, iż nie wyraża zgody na "uznanie" samowolnie wybudowanego przez H. i A. N. kompleksu [...]. Zabudowania tego kompleksu uniemożliwiają mu bowiem uprawę jego pola. W konkluzji zażalenia wniósł o przywrócenie sytuacji jaka istniała przed wybudowaniem tego kompleksu tj. przed [...] r.
Wojewoda [...] zażalenia tego nie uwzględnił i zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. nr [...]. utrzymał w mocy orzeczenie organu I instancji z powołaniem się na treść art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 kpa oraz w zw. z art. 83 ust. 1 Prawa budowlanego z 1994 r. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia stwierdził, że kwestionowane zażaleniem postanowienie nie rozstrzyga sprawy merytorycznie. Nie sankcjonuje zatem popełnionej samowoli budowlanej. Rozstrzyga jedynie o przekazaniu tej sprawy do rozpoznania organowi właściwemu zgodnie z obowiązującymi kompetencjami (zgodnie z art. 83 ust. 1 Prawa budowlanego z 1994 r.).
W skardze do sądu na powyższe postanowienie Wojewody [...] W. N. zarzucił, że legalizacja samowolnie zrealizowanego kompleksu [...] na działce nr A, w tym także wiaty, uniemożliwia mu od [...] r. dojazd do jego pola.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko i jego uzasadnienie.
W piśmie procesowym z dnia [...] 2005 r., skarżący wniósł o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania ponownie akcentując, że budując nielegalnie obiekty [...] małżonkowie N. zlikwidowali mu drogę dojazdową do pola.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżone postanowienie odpowiada zdaniem Sądu obowiązującemu prawu, a tylko pod tym względem podlega ono kontroli w postępowaniu sądowym zgodnie z treścią art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269). Ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80 poz. 717) dokonano zmiany w zakresie właściwości organów m.in. w sprawach pozwolenia na użytkowanie, poprzez zmianę art. 83 Prawa budowlanego (art. 1 pkt 62 powyższej ustawy zmieniającej). W następstwie tej zmiany, od dnia 11 lipca 2003 r. właściwy w takiej sprawie stał się powiatowy inspektor nadzoru budowlanego. Z tego też względu wydanie przez Prezydenta R. postanowienia o przekazaniu sprawy Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego dla Miasta R. było zgodne z treścią art. 65 § 1 kpa, w zw. z art. 83 ust. 1 Prawa budowlanego oraz w zw. z art. 7 ust. 1 przedmiotowej ustawy zmieniającej z dnia 27 marca 2003 r. Zasadności wydania tego postanowienia skarżący zresztą w żaden sposób nie zakwestionował.
Jego zarzuty podnoszone zarówno w zażaleniu jak i w skardze dotyczą całkowicie innej kwestii, która nie była przedmiotem orzeczenia poddanego kontroli sądowej w niniejszej sprawie. Z tego też względu Sąd nie mógł się też do nich merytorycznie ustosunkować.
Z urzędu należy też przy tym stwierdzić, że dokonana w/w ustawą z dnia 27 marca 2003 r. (a obowiązująca od 11 lipca 2003 r.) zmiana przepisów w zakresie właściwości organów nie spowodowała przeniesienia kompetencji organu odwoławczego, lecz dotyczyła jedynie właściwości organów I instancji.
W konsekwencji zdaniem Sądu zasadnie zażalenie zostało rozpoznane przez Wojewodę [...] a nie przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Należy też z urzędu stwierdzić, że wprowadzone przedmiotową ustawą z dnia 27 marca 2003 r. ograniczenie kręgu stron postępowania dotyczy wyłącznie przypadków pozwolenia na użytkowanie udzielonego w trybie przepisów Prawa budowlanego z 1994 r., co wynika jednoznacznie z systematyki ustawowej i zamieszczenia art. 59 ust. 7 w Rozdziale 5 tej ustawy (tak WSA w Gliwicach m.in. w zasługującym zdaniem Sądu na akceptację wyroku z dnia 27 lipca 2005 r. sygn. akt II SA/Ka 2883/03). Nie ma zatem zastosowania w niniejszej sprawie, skoro dotyczy ona obiektu budowlanego wybudowanego bez pozwolenia przed 1stycznia 1995 r. Taka samowola podlega zaś likwidacji na podstawie przepisów prawa budowlanego z 1994 r. (w zw. z art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r.).
Gdyby przyjąć nawet inną interpretację, to trudno mówić na gruncie niniejszej sprawy, że dotyczy ona sensu stricto postępowania o jakim mowa w art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego z 1995 r. Faktycznie chodzi bowiem o legalizację samowoli budowlanej. Wobec powyższego Sąd uznał, że W. N. był uprawnionym do wniesienia skargi w rozumieniu art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej ustawą p.p.s.a.).
Z przedstawionych wyżej powodów skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. Wobec oddalenia skargi nie było też podstaw do orzekania w przedmiocie wniosku skarżącego o zwrot kosztów sądowych (art. 209 ustawy p.p.s.a.).