Uzasadnienie
. U Z A S A D N I E N I E
W dniu 18 maja 2018 r. do Urzędu Miasta C. Wydziału Spraw Obywatelskich wpłynęło pismo "A" Sp. z o.o. wraz z fakturami nr [...] i nr [...] z dnia [...] r. oraz dyspozycją usunięcia pojazdu marki [...] nr rejestracyjny [...] i [...] nr rejestracyjny [...]. Z pisma wynikało, że "A", jako jednostka wyznaczona przez Gminę Miasto C. została zadysponowana do usunięcia zepsutego ciągnika siodłowego wraz z naczepą. Po przybyciu okazało się, że uszkodzony ciągnik siodłowy został uruchomiony i zjechał na najbliższą stację paliw.
Decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta C. nałożył na "B" Sp. z o.o. oraz Przedsiębiorstwo Usługowo-Handlowe "C" obowiązek zapłaty łącznej kwoty 1.230,00zł związanej z wydaniem dyspozycji usunięcia wymienionego powyżej pojazdu.
W wyniku odwołania złożonego przez W. B., rozpatrujące sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie decyzją z dnia [...] r. uchyliło wymienioną powyżej decyzję organu pierwszej instancji i przekazało mu sprawę do ponownego rozpoznania, wskazując w uzasadnieniu na kwestię prawidłowego ustalenia właściciela i władającego pojazdem w chwili wydania dyspozycji jego usunięcia z drogi.
Po uzupełnieniu postępowania decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta C. nałożył na "B" Sp. z o.o. oraz L. T. obowiązek zapłaty łącznej kwoty 1.230,00zł związanej z wydaniem dyspozycji usunięcia wymienionego powyżej pojazdu.
Wobec odwołania L. T., rozpatrujące sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie decyzją z dnia [...] r. uchyliło wymienioną powyżej decyzję organu pierwszej instancji i przekazało mu sprawę do ponownego rozpoznania, wskazując w uzasadnieniu na braki formalne postępowania zakończonego przedmiotową decyzją, uniemożliwiające zobowiązanemu zapoznania się ze sprawą i skorzystania z przysługujących mu uprawnień procesowych.
Po kolejnym uzupełnieniu postępowania, po zawiadomieniu pismem z dnia [...] r. o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie zapłaty kosztów związanych z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu marki [...] wraz z naczepą z drogi, decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta C., działając na podstawie art. 130a ust. 2a, ust. 10h i ust. 10j ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1990 ze zm.) nałożył na "B" Sp. z o.o. oraz L. T. obowiązek zapłaty łącznej kwoty 1.230,00zł związanej z wydaniem dyspozycji usunięcia wymienionego powyżej pojazdu z drogi. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym pojazd może być usunięty z drogi na koszt właściciela w przypadku pozostawienia go w miejscu, gdzie jest to zabronione i utrudnia ruch lub w inny sposób zagraża bezpieczeństwu. W myśl ust. 10i tego przepisu, jeżeli w chwili usunięcia pojazd znajdował się we władaniu osoby dysponującej nim na podstawie innego niż własność tytułu prawnego, osoba ta jest zobowiązana solidarnie do pokrycia kosztów określonych w ust.10h przepisu.
Na podstawie art. 130a ust. 2a ustawy od usunięcia pojazdu odstępuje się jeżeli przed wydaniem dyspozycji usunięcia ustaną przyczyny jego usunięcia, przy czym jeżeli spowodowało to powstanie kosztów, do ich pokrycia obowiązany jest właściciel pojazdu, a wysokość kosztów ustala się z uwzględnieniem uchwały rady powiatu określającej wysokość kosztów usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu.
W rozpatrywanej sprawie ustalono, że właścicielem pojazdu jest "B" Sp. z o.o., a "A" Sp. z o.o. potwierdziła rzeczywiste koszty spowodowane wydaniem przez Komendę Miejską Policji w C. dyspozycji usunięcia pojazdu nr [...] i nr [...]. Ustalono także, że użytkownikiem pojazdu jest Przedsiębiorstwo Usługowo-Handlowe "C", a w dniu wydania dyspozycji uprawnionym do kierowania był pracownik – L. T., tj. pojazd znajdował się we władaniu kierowcy. Ustalono także, że po wydaniu dyspozycji usunięcia ustała przyczyna jego usunięcia, kierowca dojechał na najbliższa stację paliw. Jednak wydanie dyspozycji spowodowało powstanie kosztów - faktury nr [...] i nr [...], na które składają się koszty stałe utrzymania pojazdów, dojazdu holowników do miejsca wezwania, oczekiwanie na miejscu i powrót holowników do bazy. W ocenie organu nie ma podstaw by nie uznać tych wyjaśnień.
Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji decyzji.
Odwołanie od powyższej decyzji złożył, zobowiązany solidarnie do poniesienia kosztów związanych z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu, L. T.(dalej: skarżący). Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego- tj.
- - art. 130a ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że w okolicznościach sprawy doszło do pozostawienia przez niego pojazdu, podczas gdy podjęte zostały czynności naprawcze pojazdu i nie został on pozostawiony,
- - art. 130a ust. 2a i ust. 10i tej ustawy poprzez bezzasadne przyjęcie, że w chwili usunięcia pojazd znajdował się w jego władaniu, jako osoby dysponującej nim na podstawie innego niż własność tytułu prawnego, podczas gdy w rzeczywistości jako pracownik firmy "C" kierował pojazdem wykonując transport na zlecenie pracodawcy przejazdu na określonej trasie, nie decydując o celu przejazdu oraz nie mając wpływu na stan techniczny pojazdu. Brak więc było, stosunku prawnego, który pozwalałaby na władanie nim w rozumieniu tego przepisu jako właściciel czy użytkownik, a także naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.
- - art. 7 w związku z art. 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym niewyjaśnieniu czy w istocie pojazd został pozostawiony w miejscu gdzie było to zabronione i utrudniało ruch lub w inny sposób zagrażało niebezpieczeństwu, organ nie ustalił, która z tych przesłanek miała miejsce i nie wskazał dowodów, na których oparł się w tym zakresie,
- - art. 77 § i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, zgodnie z którym organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona, podczas gdy organ opierając się jedynie na wyjaśnieniach "A" ustalił te koszty w wysokości ustalonej fakturami VAT wystawionymi przez firmę.
Uwzględniając powyższe wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania względnie przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.
W uzasadnianiu rozwinięto podniesione zarzuty podkreślając, że wezwanie pomocy drogowej przez patrol Policji nastąpiło ok. godziny 20,00, podczas gdy awaria wystąpiła ok. godziny 13. Wezwanie pomocy drogowej nastąpiło już w trakcie naprawy przedmiotowego pojazdu, gdy w krótkim czasie miał on odjechać z miejsca postoju. Odnosząc się do kosztów tej interwencji podkreślił, iż organ oparł się jedynie na wyjaśnieniach "A" Sp. z o.o., bez samodzielnego ustalenia czy koszty takie faktycznie powstały. Podniósł, że nie w każdym przypadku przyjęcia dyspozycji, a nawet w przypadku wyjazdu holownika z bazy można mówić o powstaniu jakichkolwiek kosztów.
Nie można więc mówić, że wyjazd holownika z bazy w celu usunięcia danego pojazdu będzie stanowił wystarczające uzasadnienia dla stwierdzenia powstania kosztów związanych z odholowaniem danego pojazdu i automatycznie prowadzić do nałożenia obowiązku poniesienia takich kosztów. Wydanie decyzji w przedmiocie kosztów w tym zakresie powinno być poprzedzone dogłębnym postępowaniem dowodowym.
Podniósł też, że bezzasadne jest przyjęcie, że przedmowy pojazd znajdował się w jego władaniu jako osoby dysponującej nim na podstawie innego niż własność tytułu prawnego, ale jakiego - to tego organ nie ustalił.
Zaskarżoną obecnie decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie nie uwzględniło odwołania. Utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji, Kolegium po przywołaniu przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym, będących podstawą prawną rozstrzygnięcia, stwierdziło, że organ pierwszej instancji prawidłowo zastosował przepisy art. 130a ust. 1 pkt 1, ust. 2a, ust. 10h, ust. 10i i ust. 10j ustawy do wymienionych w sentencji podmiotów. Odnosząc te przepisy do niniejszej sprawy organ zauważył, iż w świetle całokształtu materiału dowodowego nie ulega wątpliwości, że organ był zobowiązany wydać decyzję w przedmiocie nałożenia solidarnie na wskazane w sentencji decyzji podmioty obowiązek zapłaty kwoty 1230,00zł z tytułu kosztów związanych z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu marki [...] wraz z naczepą z drogi. Organ podkreślił, że ustalony stan faktyczny potwierdził awarię ciągnika siodłowego marki [...] z naczepą w miejscu, gdzie było to zabronione i utrudniało ruch drogowy, a w związku z tym wydane zostały przez Komendę Miejską Policji w C. dyspozycje usunięcia pojazdu.
Po wydaniu dyspozycji usunięcia pojazdu ustała wprawdzie przyczyna usunięcia, kierowca odjechał na najbliższą stację paliw, jednakże wydanie tych dyspozycji spowodowało powstanie kosztów, które ustalone zostały zgodnie z wyjaśnieniami jednostki wyznaczonej przez Gminę Miasto C. do takich czynności - faktury nr [...] i nr [...]. Na koszty te składają się koszty stałe utrzymania pojazdów, dojazdu holowników do miejsca wezwania, oczekiwania na miejscu i powrót holowników do bazy. Ustalono, że właścicielem pojazdów był "B" Sp. z o.o., jego użytkownikiem Przedsiębiorstwo Usługowo-Handlowe "C"., a w chwili usunięcia pojazd znajdował się we władaniu kierującego pojazdem - skarżącego. Zgodnie zatem z przywołanymi przepisami ustawy Prawo o ruchu drogowym orzeczono o obowiązku poniesienia kosztów solidarnie jak w sentencji decyzji. Kolegium przywołując wyroku Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Szczecinie (sygn. akt II SA/Sz 724/18) i w Olsztynie (sygn. akt II SA/Ol 565/18) - wskazało, że przepis art. 130a ustawy nakazuje pociągnąć do odpowiedzialności za koszty spowodowane koniecznością usunięcia pojazdu z drogi osobę, w której władaniu znajdował się faktycznie pojazd w czasie wystąpienia zdarzenia uzasadniającego usuniecie pojazdu z drogi.
Tym samym Kolegium uznało, że organ pierwszej instancji prawidłowo nałożył solidarnie obowiązek zapłaty powstałych kosztów na wymienione w sentencji decyzji podmioty.
W skardze do sądu administracyjnego skarżący L. T. domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej decyzji organu pierwszej instancji w całości oraz umorzenie postępowania w sprawie, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania.
Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego:
- - art. 130a ust. 1, ust. 2a i ust. 10i ustawy Prawo o ruchu drogowym - poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że w okolicznościach sprawy doszło do pozostawienia pojazdu, podczas gdy trwały czynności naprawcze oraz bezzasadne przyjęcie, że w chwili usunięcia pojazd znajdował się w jego władaniu jako osoby dysponującej nim na podstawie innego niż własność tytułu prawnego, podczas gdy w rzeczywistości jako pracownik Przedsiębiorstwa Usługowo-Handlowego "C" kierował pojazdem, wykonując transport na zlecenie swojego pracodawcy, na określonej trasie, nie decydując o celu przejazdu oraz nie mając wpływu na stan techniczny pojazdu. Brak zatem w jego ocenie stosunku prawnego, który pozwalałby na władanie pojazdem w rozumieniu wymienionego przepisu jako właściciel czy użytkownik, a także naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.
- - art. 7 w związku z art. 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym ustalenia czy w istocie pojazd został pozostawiony w miejscu, gdzie było to zabronione i utrudniało ruch lub w inny sposób zagrażało bezpieczeństwu oraz czy na podstawie zebranego materiału dowodowego dana okoliczność rozstała udowodniona, podczas gdy, w ocenie skarżącego, organ oparł się jedynie na wyjaśnianiach "A" Sp. z o.o. ustalając te koszty w wysokości ustalonej fakturami Vat wystawionymi przez tę firmę. W uzasadnieniu skargi powtórzył co do zasady argumentację zaprezentowaną w odwołaniu.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując sprawę zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem tak zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta C. wydane zostały bez wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, tj. z naruszeniem przepisów postępowania - art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, a w konsekwencji mogło to wpłynąć także na naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci art. 130a ust. 2a i ust. 10i ustawy Prawo o ruchu drogowym
Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi właśnie wymieniony powyżej art. 130a ust. 1 pkt 1, ust. 2a oraz ust.10i ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.jedn. obecnie Dz.U. z 2020 r. poz. 110) zgodnie z którym pojazd jest usuwany z drogi na koszt właściciela w przypadku pozostawienia pojazdu w miejscu, gdzie jest to zabronione i utrudnia ruch lub w inny sposób zagraża bezpieczeństwa. Przepis ust. 2a stanowi, że od usunięcia pojazdu odstępuje się, jeżeli przed wydaniem dyspozycji usunięcia pojazd lub w trakcie usuwania pojazdu ustana przyczyny jego usunięcia, przy czym jeżeli wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu (...) spowodowało powstanie kosztów, do ich pokrycia obowiązany jest właściciel pojazdu, przy odpowiednim stosowaniu ust. 10i, w myśl którego jeżeli w chwili usunięcia pojazd znajdował się we władaniu osoby dysponującej nim na podstawie innego niż własność tytułu prawnego, osoba ta zobowiązana jest solidarnie do pokrycia kosztów, o których mowa w ust. 10h tego przepisu.
Organ pierwszej instancji, stosując wskazane przepisy przyjął, że pojazd marki [...] nr rejestracyjny [...] i naczepa [...] nr rejestracyjny [...] znajdował się w miejscu, gdzie jest zabronione i utrudnia ruch drogowy, a stąd Komenda Policji wydała dyspozycję jego usunięcia, wskutek czego właściciel i władający zobowiązani są solidarnie od poniesienia kosztów związanych z wydaniem tejże dyspozycji.
Podnieść jednak w tym miejscu należy, że jak stanowi przywołany powyżej przepis art. 130a ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym pojazd jest usuwany z drogi na koszt właściciela w przypadku pozostawienia pojazdu w miejscu, gdzie jest to zabronione i utrudnia ruch lub w inny sposób zagraża bezpieczeństwa. W niniejszej sprawie oprócz jedynie enigmatycznego stwierdzenia, że pojazd znajdował się w takim właśnie miejscu, co uzasadniało wydanie przedmiotowej dyspozycji, organ nie poczynił żadnych własnych ustaleń w tym zakresie, pomimo wyraźnie zgłaszanych przez skarżącego wątpliwości, iż żaden z przypadków wymienionych w przepisie nie miał miejsca.
Dodatkowo wyjaśnienia powinno wymagać, dlaczego skoro pojazd zepsuł się ok. godziny 13.00 i zatrzymał się w miejscu niedozwolonym, wezwanie pomocy drogowej nastąpiło dopiero ok. godziny 20.00, kiedy pojazd był już naprawiany i krótko potem uruchomiony zjechał na najbliższą stację paliw.
Kolejna sprawa, która nie została w sposób wyczerpujący wyjaśniona, to kwestia jakie koszty wywołało wystawienie przez funkcjonariusza Komendy Miejskiej Policji w C. powoływanych w sprawie dyspozycji nr [...] i nr [...] z dnia [...] r. W tym względzie jednak, wobec zalegającego w aktach administracyjnych pisma Zastępcy Naczelnika Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji w C. z dnia [...] r., w pierwszej kolejności wyjaśnienia wymaga charakter tych dyspozycji, skoro w piśmie tym wskazano, że "powyższe dyspozycje wraz z datami wystawienia, oraz numerami rejestracyjnymi pojazdów są niezgodne i nie figurują w systemach i rejestrach Komendy Miejskiej Policji w C.". Dopiero w przypadku potwierdzenia ich legalności organ winien przeprowadzić wyczerpujące postępowanie dowodowe, którego w zasadzie nie było dotychczas, gdyż organ oparł swe rozstrzygnięcie o wyjaśnienia udzielone przez stronę zainteresowaną – tj. "A" Sp. z o. o., sprowadzające się do potwierdzenia wystawionych faktur VAT za usługę, której faktycznie nie było.
Analizując obowiązujące w tym zakresie przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym przyjąć należy, że nie pozwalają one przy orzekaniu w przedmiocie nałożenia opłaty na jakąkolwiek uznaniowość, w tym - na ustalenie wysokości kosztów związanych z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu w zależności od stopnia zawinienia, rodzaju przewinienia bądź zależnie od tego, na jakim etapie usuwania właściciel powrócił do pojazdu. Nie pozwalają również na ustalenie tych kosztów w kwocie wynikającej tylko z faktury firmy holującej (a to wobec treści art. 130a ust. 6 ustawy).
Analizując i stosując te przepisy, brak jest podstaw by przyjąć, że samo wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu stanowi podstawę do wydania decyzji ustalającej te koszty. Obowiązek taki powstaje dopiero wówczas, gdy wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu, następnie cofniętej, ewentualnie gdy ustały przyczyny usunięcia pojazdu, spowodowały powstanie określonych tj. rzeczywistych kosztów.
W takim też zakresie winno być przeprowadzone postępowanie poprzedzające wydanie decyzji obciążającej kosztami za wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu. Postępowanie to winno więc obejmować m. in. ustalenie, czy wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu spowodowało powstanie kosztów. Nie można w tej materii stosować automatyzmu, tj. przyjmować, że zawsze skoro wydano dyspozycję, choć ustały przyczyny usunięcia i nie doszło do rzeczywistego usunięcia pojazdu, to mimo wszystko wywołała ona koszty. Sąd w pełni podziela bowiem pogląd prezentowany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, iż w celu wydania decyzji w przedmiocie nałożenia na właściciela pojazdu obowiązku zapłaty kosztów powstałych w wyniku wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, od której następnie odstąpiono, należy ustalić, czy koszty takie rzeczywiście powstały.
Tym samym organ ma obowiązek wyjaśnić, w jakich okolicznościach doszło do wydania dyspozycji odholowania pojazdu, oraz czy wydanie tej dyspozycji spowodowało powstanie kosztów, którymi należy obciążyć podmiot zobowiązany (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 22 października 2015 r. sygn. akt III SA/Gd 441/15; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 kwietnia 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 207/14; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 8 maja 2013 r. sygn. akt II SA/Sz 1255/12).
Dla prawidłowego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy konieczne było zatem dokonanie konkretnych, bezspornych ustaleń dotyczących powstania rzeczywistych kosztów związanych z wydaną dyspozycją, a w zasadzie dwiema dyspozycjami. W niniejszym przypadku wydano bowiem osobną dyspozycję usunięcia pojazdu marki [...] nr rejestracyjny [...] - dyspozycja nr [...] i odrębną dla naczepy marki [...] nr rejestracyjny [...]. Wystawiono także w związku z powyższym dwie oddzielne faktury VAT za wykonanie usługi - usunięcie pojazdu marki [...] - faktura nr [...] i usunięcie pojazdu marki [...] - faktura nr [...]. Jednak jak wynika z akt sprawy do rzeczywistego usunięcia powyższych pojazdów nie doszło, gdyż kierowca zjechał już w tym czasie na stację paliw.
Nie można w takich okolicznościach uznać za zasadne i wyczerpujące obowiązek wszechstronnego wyjaśnienia sprawy przyjęcie, tylko na podstawie wyjaśnień złożonych przez zainteresowaną firmę – "A" Sp. z.o.o kosztów uwidocznionych w wymienionych fakturach. Jak wynika z art. 130a ust. 6 ustawy rada powiatu ustala w uchwale koszty usuwania i przechowywania pojazdów, określając w niej wysokość kosztów i opłat. Żaden z organów - ani organ pierwszej, ani drugiej instancji nie odwołał się do takiej obowiązującej uchwały na terenie miasta C. Trudno zatem przyjąć czy podane w fakturze ceny wynikają właśnie z tej uchwały. W żaden sposób nie ustalono też, czy do usunięcia wymienionych pojazdów przyjechały dwa czy jeden holownik, nie ustalono jaką trasę pokonał gotowy do wykonania dyspozycji holownik i czy oczekiwał na wykonanie usługi, a może w tym czasie wykonał inna usługę. W piśmie z dnia [...] r. firma holująca podała, że na rzeczywiste koszty składają się stałe koszty utrzymania pojazdu, dojazdu holowników do miejsca wezwania oraz czas oczekiwania na miejscu i powrót holowników do bazy, ale czy są to koszty tej konkretnej usługi. Ani orzekające organy ani sama firma holująca, podając ogólnie składowe kosztów wykonywanej usługi, nie odniosły się w tym zakresie do tego konkretnego przypadku.
Analiza przywołanych powyżej przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym nie pozwala przy orzekaniu w przedmiocie nałożenia opłaty na jakąkolwiek uznaniowość, w tym na ustalenie wysokości kosztów związanych z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu w oderwaniu od wskazań w nich zawartych. Brak jest też podstaw dla przyjęcia, że samo wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu stanowi podstawę do wydania decyzji w przedmiocie kosztów. Obowiązek taki powstanie dopiero wówczas gdy w toku postępowania wykazane zostanie w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości, że wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu, rzeczywiście spowodowało powstanie określonych, pomimo ustania przyczyn usunięcia pojazdu.
Wreszcie pogłębionego wyjaśnienia wymaga w końcu kwestia ustalenia podmiotu obciążonego powyższymi kosztami. Bez wątpienia jest to właściciel pojazdów czyli "B" Sp. z o.o. w K. ale czy faktycznie wymienionego w decyzji skarżącego można uznać za władającego pojazdem w rozumieniu przepisu art. 130a ust. 10i ustawy Prawo o ruchu drogowym. Skarżący jest bowiem pracownikiem użytkownika pojazdów Przedsiębiorstwa Usługowo-Handlowego "C"., który wypełniając swe pracownicze obowiązki wykonywał transport drogowy na zlecenie swojego pracodawcy. Wykonywał go na określonej trasie, nie decydując o celu przejazdu oraz nie mając wpływu na stan techniczny pojazdu. Za ustalenie trasy przejazdu i stan techniczny pojazdu odpowiadał pracodawca. Powstaje zatem zasadnicze pytanie czy pozwala to na uznanie władania pojazdem przez skarżącego w rozumieniu wymienionego przepisu jako właściciela czy użytkownika. Podnieść w tym miejscu należy, że przywołane przez organ odwoławczy wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Szczecinie (sygn. akt II SA/Sz 724/18) i w Olsztynie (sygn. akt II SA/Ol 565/18), które potwierdzać mają zasadność obciążenia kosztami osoby władającej pojazdem odnoszą się do zupełnie innych stanów faktycznych i dotyczą zupełnie innych przypadków - zaboru pojazdu i zatrzymania korowców w stanie nietrzeźwości. Nie mogą zatem być potwierdzaniem zasadności skierowania tego obowiązku do skarżącego w tej konkretnej sytuacji.
Powyżej wskazane wątpliwości potwierdzają jedynie, że sprawa nie została w sposób wyczerpujący przygotowana do orzekania, akta sprawy nie zawierają bowiem pełnego materiału dowodowego, w sposób jednoznaczny ustalający zasadność i wysokość kosztów związanych z wydaniem wskazanych dyspozycji. Tym samym z tych przyczyn Sąd uznał, iż decyzje wydane w sprawie zapadły z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, a w konsekwencji z naruszeniem art. 130a ust. 2a a także ust. 10i ustawy Prawo o ruchu drogowym.
Ponownie orzekając w sprawie organ pierwszej instancji winien uwzględnić powyżej zaprezentowane wskazania Sądu, uzupełniając materiał dowodowy we wskazanym powyżej zakresie.
Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19...(Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.) w związku z § 1 zarządzenia nr 31 Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 23 października 2020 r. w sprawie odwołania rozpraw i wdrożenia w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym dalszych działań profilaktycznych przeciwdziałających rozprzestrzenianiu się wirusa SARS-CoV-2. Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznania sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenia dla zdrowa osób w niej uczestniczących.
W tej sytuacji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c w związku z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzekł jak w sentencji
O kosztach postępowania rozstrzygnięto w oparciu o przepisy art. 200 cytowanej ustawy